മഴ

മഴ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ? എനിക്കേറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ള മഴ എവിടെയെങ്കിലും ഒരുങ്ങി പൊട്ടുകുത്തി പോകുവാന്‍ ഇറങ്ങുന്നനേരം പെട്ടെന്ന് തകര്‍ത്തു പെയ്തു എല്ലാവരേയും ഇളിഭ്യരാക്കുന്ന മഴയേയാണു. ജീവിതം പോലെയാണു അപ്പോള്‍ മഴ. കണുക്കു കൂട്ടിയും കഴിച്ചും ഉണ്ടാക്കുന്ന പദ്ധതികളെല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ടു വെള്ളത്തില്‍ ഒലിപ്പിച്ചു കളയുന്ന മഴ.

നശിച്ച മഴയെന്ന് ബാക്കിയെല്ലാവരും ഇറയത്ത്‌ അവളെ നോക്കി നിന്നു ശപിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഉള്ളില്‍ ചിരിക്കുകയാണു പതിവു. സ്വാഗതം എന്ന് ചിരിയമര്‍ത്തി ഉരുവിടാറുണ്ട്. “ദൈവമേ തുണി” എന്ന് പറഞ്ഞ് പിന്നാമ്പുറത്തേക്കോടുന്ന അമ്മയും, അമ്മക്കു മുന്നേ അവയെല്ലാം എടുക്കാന്‍ ഓടിക്കഴിഞ്ഞിരി‍ക്കുന്ന വീട്ടു ജോലിക്കാരിയും. ഇവിടെ തുടംതല്ലി പെയ്താലും ദൂരെ പലയിടങ്ങളിലായി വാങ്ങിയിട്ടിരിക്കുന്ന പറമ്പുകളില്‍ ഇത്രയും തകര്‍ത്ത് പെയ്യുന്നുണ്ടാവുമോ എന്ന് ആകുലപ്പെടുന്ന അപ്പനും. ഞാന്‍ പറഞ്ഞില്ലേ പദ്ധതികള്‍ക്ക് താളം തെറ്റിക്കുന്ന മഴയെ കുറിച്ച്.

വീടിനു മുന്‍പേയുള്ള കടയുടെ ഉമ്മറത്ത് കുടയുണ്ടായിട്ടും കയറി നില്‍ക്കുന്ന സ്കൂള്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥിയും, മഴയില്‍ കുതിര്‍ന്നിട്ടും പിന്നേയും നനയാന്‍ കൂട്ടാക്കാതെ സ്കൂട്ടര്‍ ചെരിച്ച് തല മാത്രം കടയുടെ ഇത്തിരിപ്പോന്ന ഇടയില്‍ തിരുകി വെക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥനും തലയില്‍ ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കവര്‍ കൊണ്ട് മറച്ച് ദേഹമാസകലം നനഞ്ഞ് ഒരുപാട് വര്‍ണ്ണങ്ങളുള്ള മുണ്ടും വാരിപ്പിടിച്ച് ബട്ടന്‍സില്ലാത്ത തുറന്ന ഷര്‍ട്ടുമിട്ട് മഴവെള്ളം ചപ്ലാ ചപ്ലാന്ന് തെറുപ്പിച്ച് ഓടുന്ന ഏതോ ചുമടെടുപ്പുകാരനും എല്ലാം അവള്‍ സമ്മാനിക്കാറുള്ള നനഞ്ഞ പദ്ധതികളുടെ കണങ്ങള്‍.

വീട്ടുമുറ്റത്ത് അപ്രതീക്ഷിതമായി താളം ചവിട്ടുമ്പോള്‍ ചുവന്ന ഇഷ്ടിക പതിപ്പിച്ച ഇടതുവശത്തെ രണ്ട് വീടുകളിലും അവള്‍ താളം ചവിട്ടിപോവാറുണ്ട്. ഒരച്ചില്‍ വാര്‍ക്കപ്പെട്ട സ്വപ്നങ്ങള്‍ പോലെ അടുത്തടുത്ത് രണ്ട് വീടുകള്‍, മതിലുകള്‍ കൊണ്ട് പിരിക്കാതെ ഒരേ പറമ്പില്‍. ചേട്ടനും അനിയനുമാണ്. ചേട്ടന്‍ ദൂ‍രെ നാട്ടില്‍ ഒറ്റക്ക് പോയി ഉണ്ടാക്കി സമ്പാദിച്ച പണം കൊണ്ട് വെച്ച തലയുയര്‍ത്തി നില്‍ക്കുന്ന രണ്ട് മനോഹര വീടുകള്‍. കൈപിടിച്ചോടുന്ന കുട്ടിക്കാലത്തെ ഓര്‍മ്മിച്ചിട്ടാവണം മുട്ടിയുരുമ്മി നില്‍ക്കുന്ന ആ രണ്ട് വീടുകള്‍ ചേട്ടന്‍ ആഗ്രഹിച്ചത്.

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പ് അതേ സ്ഥലത്ത് ഒരോലപ്പുരയുണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം. നിശ്ചയമില്ല. പക്ഷെ പൊളിഞ്ഞ ഓരോടു വീടെങ്കിലും ആയിരുന്നിരിക്കണം. പുറത്ത് താണ്ഡവമാടുന്ന മഴയെ അലൂമിനിയം കലങ്ങളിലോ കഞ്ഞിപാത്രങ്ങളിലോ ശേഖരിച്ച്, വല്ലപ്പോഴും കത്തുന്ന അടുപ്പുകളിലെ വിറകു കുതിര്‍ത്ത് ചിരിച്ച് അട്ടഹസിച്ച് പോവുന്ന മഴയെ വെറുത്ത്, മഴയില്ലാതെയുള്ള നാടുകളിലേക്ക് ചേക്കേറാന്‍ പ്രവാസിയെ മോഹിപ്പിക്കുന്നത് അങ്ങിനെയുള്ള വീടുകളായിരിക്കുമെന്ന് നിശ്ചയം. ഒട്ടും നനവ് പറ്റാതെ സുരക്ഷിതമായി ജനാലയുടെ ഇരുമ്പഴിക്കുള്ളിലിരിക്കുമ്പോള്‍ മാത്രമാണ് മഴക്ക് അതിരുകവിഞ്ഞു മോഹിപ്പിക്കുന്ന മാദകത്വം. ജനല്‍ക്കമ്പികളില്‍ അവളുപേക്ഷിച്ചു പോവുന്ന പാദസരമണികളില്‍ വിരല്‍ തൊട്ട് അവളെ അടുത്തറിയാന്‍ ഒരു പാഴ് ശ്രമം. മുറ്റത്ത് വന്ന് നടമാടുമ്പോള്‍ അവളെ ആശ്ലേഷിക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കണമെങ്കില്‍ മഴയില്ലാത്ത രാജ്യങ്ങളിലേക്ക് കുറേ നാള്‍ പുറപ്പെട്ട് പോകണം. ഒരിക്കലും ഓര്‍ക്കരുതെന്ന് കരുതുന്ന പഴയ ചെളി പിടിച്ച നശിച്ച ഓര്‍മ്മകളും അങ്ങിനെയാണല്ലൊ വിങ്ങലായി തീരുന്ന ഗൃഹാതുരത്വം സമ്മാനിക്കുന്നത്.

ആറു മാസമായിട്ടേയുള്ളൂ ചേട്ടന്‍ മഴയെ സ്നേഹിക്കാന്‍ തിരിച്ചു ചേക്കേറിയിട്ടു. പ്രവാസത്തിന്റെ ഇടുങ്ങിയ ഇടനാഴികളെ മറക്കുവാനാവണം ചേട്ടന്‍ ഒരുപാട് മുറികളുള്ള വലിയ വീട് ആഗ്രഹിച്ചത്. നഷ്ടപ്പെട്ട വിലപ്പെട്ട നിമിഷങ്ങളോരൊന്നും വിശാലമായ മുറികളില്‍ കുത്തിനിറച്ച്, അവയെ ഉരുക്കി നിറമുള്ള ഓര്‍മ്മകളുടെ ഭാണ്ഡക്കെട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിയിണക്കാന്‍ എല്ലാ പ്രവാസികളെപ്പോലെയും ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടാവണം. മഴയുടെ കിലുക്കം കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ കരിപിടിച്ച കലങ്ങള്‍ തേടിപ്പിടിക്കാന്‍ ചേട്ടന്‍ ഇപ്പോഴും അറിയാതെ അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടുന്നുണ്ടാവും. അനിയനാണല്ലൊ വളര്‍ന്നതും മഴ ചോരാത്ത വീടുണ്ടാക്കിയതും.

ചോരാത്ത സിമന്റ് പൂശിയ വീടുകളില്‍ എപ്പോഴും കൊടിയ വേനലിന്റെ ചുട്ടുപഴുത്ത ചൂടാണ്. അസഹ്യമായ വേനലില്‍ മിക്കപ്പോഴും മഴക്കായ് കാത്ത് കാത്തിരുന്ന്, കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ ഉരുണ്ട് കൂടി മാനം കറുത്ത്, ആ കറുപ്പ് വീടിനുള്ളിലേക്കും വ്യാപിച്ച്, തുമ്പിക്കൂട്ടങ്ങളെല്ലാം പറന്ന് മോഹിപ്പിച്ച്, കൊട്ടും കുരവയുമായി വന്ന്, കല്ല്യാണ തലേന്നെന്ന പോലെ എല്ലാവരും പ്രതീക്ഷയര്‍പ്പിച്ചിരിക്കുന്ന നേരം, വെറുതെ കണ്ണുനീര്‍ പോലെ രണ്ട് തുള്ളി തൂവി അവള്‍ കുലുങ്ങിച്ചിരിച്ച് കടന്ന് കളയാറുണ്ട്. ജീവിതം ഒരുപാട് മോഹിപ്പിച്ചിട്ട് നിരാശരാക്കി പിടിവിട്ട് പോവാറുള്ളതു പോലെ.

രണ്ട് വീടുകളും ചേട്ടന്റെ പണത്തിനു മേല്‍നോട്ടം വഹിച്ചിരുന്ന അനിയന്റെ പേരിലാണ്. ചേട്ടനെ അനിയന്‍ ഇറക്കിവിട്ടിട്ടില്ല ഇനിയും. ചേട്ടനെ ഇറക്കി വിടാതെയിരിക്കുവാന്‍ അമ്മ ചേട്ടന്റെ കൂടെയാണ് താമസം. ചേട്ടന്റെ ഭാര്യയെ കയറിപ്പിടിക്കാന്‍ ഒരിക്കല്‍ അനിയന്‍ ശ്രമിച്ച അന്നു മുതല്‍, ചേട്ടന്റെ ഭാര്യക്ക് ഭ്രാന്താണ്. അനിയനേയും കുടുമ്പത്തേയും നാട്ടുകാര്‍ക്ക് വര്‍ഷങ്ങളായി അറിയാം. അയല്‍പക്കത്തെ ഗോപി മാഷിന്റെ വീട്ടിലെ ഇളയ കുഞ്ഞിനു മഞ്ഞപ്പിത്തം ബാധിച്ചപ്പോള്‍ അനിയന്റെ കാറിലാണ് കുഞ്ഞിനെ ആശുപത്രിയില്‍ കൊണ്ടുപോയതും കുഞ്ഞ് രക്ഷപ്പെട്ടതും. ചേട്ടന്റെ പണം കൊണ്ട് വാങ്ങിയ കാറെന്നും അതിലോടുന്ന ഇന്ധനമെന്നും മറ്റും മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവരെക്കുറിച്ച് കഥകള്‍ പറയേണ്ട ആവശ്യം അനിയനില്ലല്ലൊ, കുഞ്ഞിനെ രക്ഷപ്പെടുത്തുന്ന തിരക്കില്‍ അത് മറന്നതാവണം. എല്ലാവരും വിശ്വസിച്ചു. വിശ്വസിച്ചെന്ന് നടിച്ചു. ഗോപി മാഷും പറഞ്ഞു ആ വീട്ടിലെ ചേട്ടത്തിയമ്മക്ക് ഭ്രാന്താണെന്ന്.

രണ്ട് വീട്ടിലും ഒരേപോലെയാണ് മഴ പെയ്യാറുള്ളത്. ഞാനത് നോക്കി നില്‍ക്കാറുണ്ട്. ജീവിതത്തിന്റെ പദ്ധതികള്‍ തെറ്റിത്തെറിപ്പിച്ച് ഒരു വീടിന്റെ ചുമരില്‍ തട്ടി മറ്റേ വീടിന്റെ ജനലിലേക്ക് തെറിക്കുന്ന വലിയ നീളന്‍ സൂചികള്‍ പോലത്തെ മഴ. നൂലുകള്‍ കോര്‍ക്കാ‍ത്ത സൂചികള്‍ കൊണ്ട് ബന്ധങ്ങള്‍ തുന്നിചേര്‍ക്കാനാവാതെ വ്യര്‍ത്ഥമായി ഭ്രാന്തമായി അട്ടഹസിച്ചുകൊണ്ടാവണം അവള്‍ അവിടെ നിന്നും പെയ്തൊഴിയുന്നത്. നിസ്സഹായത്വത്തിന്റെ മൂര്‍ദ്ധന്യാവസ്ഥയായ ഭ്രാന്ത്. ഭ്രാന്തമായി പെയ്യുന്ന മഴയാണെനിക്കുമിഷ്ടം. ഇടതടവില്ലാതെ, എപ്പോള്‍ പെയ്തു തീരുമെന്നോ ഒന്നും ആര്‍ക്കും സൂചനകൊടുക്കാതെ പെയ്യുന്ന മഴ. ഭ്രാന്തങ്ങിനെയാണല്ലൊ ആര്‍ക്കും പിടികൊടുക്കാതെ എപ്പോള്‍ തുടങ്ങുമെന്നോ തീരുമെന്നോ ആര്‍‍ക്കും നിശ്ചയമില്ലാതെ, ജീവിതം പോലെ. ആദ്യമാദ്യമുള്ള ഉന്മാദാവസ്ഥയില്‍ നിന്ന് പിന്നെ പതിയെ മച്ചിലും ഇലകളിലും ശിഖിരങ്ങളിലുമെല്ലാം വഴി പരസഹായത്തോടെ മണ്ണിലേക്ക് ഊര്‍ന്നിറങ്ങി നിശ്ബ്ദമാവുന്ന ജിവിതം പോലെ, മഴ.

നശിച്ച മഴ!