ഏലിയാമ്മ ഇന്‍ വണ്ടര്‍ലാന്റ്!

ഏലിയാമ്മക്ക് ബോറടിച്ചു. കുറേ ദിവസായി, ബ്ലോഗിന്റെ തീരത്ത്, പരശ്ശതം ഈമെയിലുകളുടെ ഇടയില്‍, യാഹൂന്റെ തോളത്തൊക്കെ ഇരുന്ന് മരവിക്കുന്നു. ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാത്ത അവസ്ഥ. കുറേ നാളായി വായിക്കാന്‍ മടിപിടിച്ച് പൊടിതട്ടി വെച്ചിരിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങളിലേക്ക് ഊളിയിട്ടാലൊ? വേണ്ട! അങ്ങിനെയിപ്പൊ വിവരം വെക്കണ്ട.

“എന്നാ ഒന്നങ്ങട് പോയാലൊ? റ്റിക്കറ്റ് ഒത്ത് കിട്ടുന്ന ലക്ഷണം കാണുന്നുണ്ട്. വെറും പത്തും ദിവസത്തെ ക്ക്വിക്ക് ട്രിപ്പ്”

പാതി മയക്കത്തില്‍ കേട്ടത് സത്യമോ ?

കൊഴിഞ്ഞ് വീണ ഇലകള്‍ വിതറിയ, മണ്ണുകൊണ്ട് കെട്ടിയ പടികളിലൂടെയാണ് ഏലിയാമ്മ ആ സ്വപ്ന രാജ്യത്തെത്തിയത്. പെട്ടെന്നൊരു വീഴ്ചയായിരുന്നില്ല. പതിയെ, പതിയെ, പടികള്‍ ഓരോന്നായി ചവിട്ടി....


സ്വപ്നരാജ്യത്തെ ഒരു വമ്പന്‍ മൃഗം. ഇനിയേത് വഴി? വലിയ ചെവികളുള്ള മൃഗത്തോട് ചോദിച്ചു.


ദേ ഈ വഴി, ചെവിയാട്ടി മറുപടി തന്നു. കുറച്ച് ദൂരം ചെല്ലുമ്പോള്‍ ഒരു downtown കാണും. അവിടെ ആ മാടക്കടയില്‍ ചോദിക്കൂ.


സ്വപ്നരാജ്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും കൂള്‍ ലേസര്‍ ഡിസ്പ്ലേയുള്ള പ്ലേബൊയ് പിന്നപ്പുകള്‍ സേര്‍വ് ചെയ്യുന്ന പബ്. Exciting night life ആണ് ഈ പബ്ബുകളുടെ മുഖ്യ ആകര്‍ഷണം.


പിന്നേയും വളഞ്ഞു പുളഞ്ഞ ഒരു ഏഴ് ലേന്‍ ട്രാഫിക്ക് ഉള്ള വഴിയിലൂടെ. സ്പീഡ് ലിമിറ്റ് വെറും 30 മൈത്സ്. അത്രക്കും ബമ്പര്‍ റ്റു ബമ്പര്‍ ട്രാഫിക്ക്.


ഞായറാഴ്ചയല്ലേ? വണ്ടര്‍ലാന്റിലും പള്ളീ പോവണ്ടേ? ആരോ ഇടക്കെപ്പോഴൊ കുലുക്കി വിളിച്ചു.


പിന്നെ ചെന്നെത്തിയത് വാഴയും രബ്ബറും തോട്ടങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ശ്വാസം മുട്ടുന്ന തൊമ്മന്‍കുത്ത് മലയുടെ അടിവാരത്തില്‍.


മറ്റൊരു ബുസി downtown. ഇവിടെ ചെല്ലുമ്പോള്‍ ‘കട്ടപ്പനയുടെ മൊട്ടക്കുന്നില്‍ വട്ടു കളിച്ചൊരു ജോസപ്പേ’ എന്നുള്ള പരമ്പരാഗത പാട്ടുകളുടെ ഈരടികള്‍ ഏലിയാമ്മയുടെ കാതില്‍ മുഴങ്ങി.


ബിസ്ലേരി വാട്ടര്‍. കുറിഞ്ഞിയെല്ലാം കരിഞ്ഞിരിന്നുവെങ്കിലും, വഴി നീളെയുള്ള ഇല്ലിക്കാടുകളില്‍ മൊത്തം കുറിഞ്ഞികളെക്കുറിച്ചുള്ള ബോര്‍ഡുകള്‍.


ഇവിടുത്തുകാരുടെ സമീകൃത സമ്പൂര്‍ണ്ണാഹാരം. ഒരുപാട് കേട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ആദ്യമായി ഇത് കണ്ട ഏലിയാമ്മക്ക് അത്ഭുതം അടക്കാനായില്ല.


വാട്ട് ഈസ് ദിസ്? ഏലിയമ്മ ചോദിച്ചു. വാട്ടക്കപ്പയല്ലാടീ. നല്ല പച്ചക്കപ്പ കുത്തിയിരിക്കുന്നതാണ്. അശരീരി മുഴങ്ങി.


സ്വപ്നരാജ്യത്തെ ചെറുപടയാളികളുടെ ക്യാമ്പ്. ഇവര്‍ വില്ലന്മാരത്രെ. ജന്മനാ കിട്ടിയ അമ്പുകള്‍ ഒന്ന് പ്രയോഗിച്ചാല്‍ പിന്നെ അമേരിക്കക്ക് ടിക്കറ്റില്ലാതെ പറക്കാം.


കുളിസീനുകളിലെ നായകന്‍.


മലയാ‍ളം അറിയില്ല അറിയില്ല എന്ന് ഏലിയാമ്മയെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ കളിയാക്കുമായിരുന്നത്രെ. അവരെയൊക്കെ പാഠം പഠിപ്പിക്കുവാന്‍ ആ വലിയ ചെവിയുള്ള മൃഗം തന്നത്. കൂടെ വളച്ചെപ്പുകളും, പൊട്ടും, കണ്മഷിയും. ഇവയെല്ലാം ഇപ്പോല്‍ വാഴയിലയില്‍ പൊതിഞ്ഞ ഓര്‍മ്മകള്‍ പോലെ മധുരം.


അല്ല. അല്ല, ക്യാമറ കയ്യീന്ന് തെന്നി വീണപ്പൊ എടുത്ത ഫോട്ടോയല്ല. ചുമ്മാ ജാഡക്ക് ഇടക്കൊക്കെ അമേരിക്കന്‍ പോട്ട് ലക്ക് പാര്‍ട്ടികളില്‍ ഫോട്ടോ കാണിച്ചിട്ട് , “പിന്നെയുമീ വഴികലിലൂടെ കൈ കോര്‍ത്ത്, ചെരുപ്പിടാതെ മുള്ളുകൊണ്ട്, തൊട്ടാവാടികളെ നോവിച്ച്...” എന്നൊക്കെ കാച്ചാന്‍... ;)


കോഫി കുടിക്കൂ. ആരോ ഏലിയാമ്മയുടെ തോളില്‍ തട്ടി. ഏലിയാമ്മ ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റു. ബഹറിന്‍ എയര്‍‍പ്പോര്‍ട്ട്. കണ്ടതൊക്കെ സപ്നമോ? (മദ്രാസ്, മുമ്പൈ വഴിയൊന്നും ഇപ്പൊ നടക്കാന്‍ പറ്റാത്തകൊണ്ട് ദുബായ് സെക്റ്റര്‍ വഴിയാണ് പാത്തും പതുങ്ങിയും പോവുന്നത്.) :)


കുറേ അധികം ഫോട്ടോസ് എടുത്ത ഒരു മെമ്മറി കാര്‍ഡ് എവിട്യാ വെച്ചേ എന്ന് ഒരോര്‍മ്മയുമില്ല. അങ്ങ് തിരുവനന്തപുരത്ത് നെടുമങ്ങാട് ഔസേപ്പച്ചന്റെ വീട്ടിലും, ആലപ്പുഴേല്‍ ജിജിയന്റീന്റെ വീട്ടിലും, എറണാകുളത്ത് പനമ്പള്ളീല്‍ പ്രിയാന്റീടെ വീട്ടിലും, കൊരട്ടിയില്‍ എളേപ്പന്റെ വീട്ടിലും, ന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ചാലക്കുടി റെയില്വേസ്റ്റേഷനിലും, തൃശൂര്‍ പുളിക്കന്റെ വീട്ടിലും, കോഴിക്കോട് യൂണിവേര്‍സിറ്റിയിലും ഒക്കെ പോയ മെമ്മറി കാര്‍ഡ് എവിട്യാണെന്ന് കണ്ട് പിടിക്കണമെങ്കില്‍....ഇനി മായാവിയെ വല്ലോം വിളിക്കണം. :-(

ആദ്യം തന്നെ ട്രെയിനില്‍ കയറിയപ്പൊ, ട്രെയിനില്‍ മരങ്ങളൊക്കെ പിന്നോട്ട് ഓടുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കി. സമാധാനം. ഇപ്പോഴും അങ്ങിനെ തന്നെ. ഓട്ടോറിക്ഷയില്‍ കയറാനും ബസ്സില്‍ കയറാനും ഒക്കെ ഇത്രേം സന്തോഷം തോന്നും എന്നുള്ളത് അന്നൊക്കെ ഒരിക്കലും ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല. മുന്‍പ് ഈ രാജ്യത്തില്‍ അങ്ങോള‍മിങ്ങോളം കണ്ടിരുന്ന ചുവപ്പ് പോസ്റ്ററുകള്‍ ഇപ്പോള്‍ മതങ്ങളുടെ പടകൂറ്റന്‍ പോസ്റ്ററുകളിലേക്ക് വഴിമാറിയിരിക്കുന്നു...ലാല്‍ സലാം സഖാക്കളേ!

എറണാകുളത്ത് പൊടിയാണൊ അതൊ വാഹനങ്ങളാണൊ കൂടുതല്‍ എന്ന് അറിയാന്‍ മേലാ. ആ പനമ്പള്ളി നഗറിന്റെ തോടിനു ഇപ്പോഴും കറുകറുപ്പ നിറം. പാലം മാറ്റിയിട്ടുണ്ട്. ഗിരിനഗറില്‍ 24 മണിക്കൂറും തുറന്ന് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന സ്പെന്‍സേര്‍സ് സൂപ്പര്‍ മാര്‍കെറ്റ്. കൊള്ളാം. ക്യാമറയുടെ ബാറ്ററി അവിടുന്നാ മേടിച്ചെ. അതും രാത്രി പത്ത് മണിക്ക്. പുരോഗതി. പുരോഗതി.

സ്കോഡയാണ് ഇപ്പോള്‍ എല്ലാരുടേം ഫേവിറേറ്റ് വണ്ടി. കോയിക്കോട്ട് സ്കോഡായേ കാണാനുള്ളൂ. മഹീന്ദ്രേന്റെ സ്കോര്‍പ്പിയോ നല്ല യമണ്ടന്‍ വണ്ടി! ക്യാമറ മൊബൈലിന്റെയും റിങ്ങ് ടോണിന്റേയും കളി. പണിക്കാര്‍ക്കൊക്കെ മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ ഉള്ളോണ്ട് ഇപ്പോള്‍ എല്ലാവരും റീച്ചബിള്‍. കുട്ടിച്ചേടത്തിക്ക് മാത്രമേ മൊബൈല്‍ ഇല്ലാത്തെയുള്ളൂവെന്ന് അമ്മമ്മ.

കാക്കനാട് ഒരു വീടോ ഫ്ലാറ്റൊ ഇല്ലെങ്കില്‍ ഇപ്പോള്‍ നാണക്കേടായേക്കുണൂ. അതോണ്ട് ഇടപ്പള്ളീല് വീടുള്ളോരും കാക്കനാട്ട് മിനിമം ഒരു ഫ്ലാറ്റെങ്കിലും മേടിച്ചിടുന്നു. കാക്കനാട്ട് സ്ഥലത്തിന്റെ വില ഇപ്പോള്‍ ഒരു സെന്റിനു മൂന്ന് ലച്ചം. ബെസ്റ്റ്! അതിലും ചീപ്പാണ് അമേരിക്കയില്‍ സ്ഥലം. തിരുവനന്തപുരം ഇപ്പോഴും ആ സ്ലീപ്പി ടൌണ്‍ തന്നെ. കഴിഞ്ഞ പ്രാവശ്യം പോയപ്പോള്‍ ഉള്ള പരസ്യങ്ങള്‍ പോലും ഇപ്പോഴും അവിടെയുള്ളതുപോലെ. അവിടുത്തെ സ്റ്റാച്യൂ ജംഗ്ഷനിലെ ബൂട്ട്സിലും ഒന്നും ഒരീച്ച പോലുമില്ല. അതേ സമയം എറണാകുളത്തെ കടകളില്‍ ഒന്ന് കയറിപറ്റണമെങ്കില്‍ ഗുസ്തി പഠിക്കണം. എറണാകുളത്ത് കടേന്റെ മുന്നിലും ഒക്കെ രാവും പകലും ഉത്സവങ്ങള്‍ പോലെയാണ്. ഒരു മിനി ബാംഗ്ലൂര്‍ ആവുന്നതിന്റെ എല്ലാ ലക്ഷണവും.

അനിയന്‍ പറയുന്നു, സി.ജി.എച്ച് എര്‍ത്തിന്റെ ഒരു വില്ലാ പ്രോജക്റ്റ് ഉണ്ടത്രെ. ഒരു കോടിയെങ്ങാണ്ടാണ് വില്ലയുടെ വില. അതു മൊത്തം ബുക്ക് ആയേക്കുന്നു. ബുക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നത് എന്‍.ആര്‍.ഐ കള്‍ അല്ല. 99% പേരും നാട്ടിലുള്ളോരത്രെ. അപ്പൊ ഇഷ്ടം മാതിരി പൈസ കുത്തിമറിയുന്നുണ്ട്. അതിന്റെ സങ്കേതം ഒന്നറിഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കില്‍ അവിടുത്തെ വേസ്റ്റ് ബാസ്ക്കറ്റ് എങ്കിലും ഒന്ന് തപ്പായിരുന്നു ;)

“പണ്ട് മിനുക്കമുള്ളതൊക്കെ പെണ്ണുങ്ങള്‍ ഇട്ടാല്‍, അത് വൃത്തികെട്ട പെണ്ണുങ്ങള്‍ എന്നാണ് കരുതിപ്പോന്നത്” ഭര്‍ത്താവിന്റെ അമ്മയുടെ വക ദീര്‍ഘനിശ്വാസം. ഇപ്പോള്‍ എല്ലാ സാരികളിലും ചുരിദാറിലുമൊക്കെ മിനുക്കത്തോടെ മിനുക്കം. മിനുക്കവും സീക്വന്‍സും കുഞ്ഞു പിള്ളേരുടെ ഉടുപ്പില്‍ വരെയുണ്ട്. ബ്ലൌസിന്റെ കൈയെല്ലാം മുകളിലോട്ട് കയറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കോണ്‍വെന്റ് ജംഗ്ഷനിലുള്ള ഗുഡ് വില്ലിന്റെ മോനെ വല്ലോം കെട്ടിയാമതിയായിരുന്നു. ;)അതുമാതിരി തിരക്ക് അവിടെ. രണ്ട് ഫ്ലോര്‍ ആക്കിയിട്ടുണ്ട് അവര്‍ കട.

നാട്ടില്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ എല്ലാവരും അമേരിക്കക്കാര്‍ക്ക് ബിരിയാണി വിളമ്പുന്നു. രാജക്കാട്ട് വല്ല്യമ്മച്ചീന്റെ അവിടെ ചെന്നപ്പോഴും അവരും വിളമ്പി ഒരു മട്ടണ്‍ ബിരിയാണി. ഞാന്‍ ഒച്ചയുണ്ടാക്കി. ബിരിയാണി കഴിക്കാനല്ല, ആ ഉണക്ക വെടിയിറച്ചി കഴിക്കാനാ വന്നേ എന്നും പറഞ്ഞ് ചിണുങ്ങി. ഏലവും, കുരുമുളകും, വാനിലായും, ജാതിക്കായും തന്ന് എല്ലാരും എന്നെ സമാധാനിപ്പിച്ചു. സായിപ്പ് എങ്ങിനെയാ ആഹാരം കഴിക്കണേ, എങ്ങിനെയാ കല്ല്യാണം കഴിക്കണേ, എന്നൊക്കെ ആയിരം വട്ടം എല്ലാര്‍ക്കും പറഞ്ഞു കൊടുത്ത് പോസു കാണിച്ചു. നീ ഇപ്പളും ഒട്ടും മാറിയിട്ടില്ലാട്ടോന്ന് എല്ലാവരും പറയുമ്പോള്‍ ഒരു കപട വിനയം മുഖത്തും. :)

എല്ലാവരും ഇപ്പോള്‍ സി.ബി.എസ്.സി, ഐ.സി.എസ്.സി. പിള്ളേരൊക്കെ മലയാളം പഠിക്കുന്നുപോലുമില്ല. ഈ ബ്ലോഗൊക്കെ പിന്നെ ആര്‍ക്ക് വേണ്ടി എഴുതുന്നുവൊ?