അസ്ഥിത

ഒരിടത്തൊരിടത്ത് ഒരു സന്തുഷ്ട കുടുമ്പം. ചുവന്ന കെഎസ്ആര്‍ടിസി ബസ്സിന്റെ പുറകില്‍ ത്രികോണാകൃതിയിലെ മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള സന്തുഷ്ട പരസ്യങ്ങള്‍ പോലെ അച്ഛനും അമ്മയും രണ്ട് കുഞ്ഞുമക്കളും. കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ പൊന്നോമനമക്കളായി അച്ഛനും അമ്മയും എന്നും ഉരുട്ടിയുരുളകളായി കൊടുക്കുന്ന ഒരുപാട് പ്രതീക്ഷകള്‍ ഭക്ഷിച്ച് ചിട്ടയോടെ വളരുന്നു. ഇളയ കുട്ടിക്ക് ആറ് വയസ്സും മൂത്ത കുട്ടിക്ക് പത്ത് വയസ്സും. ആദ്യത്തെ പ്രസവം കഴിഞ്ഞ് ഗയനക്കോളജിസ്റ്റ് പറഞ്ഞു കൊടുത്തിരുന്നതുപോലെ അച്ചട്ടായി അഞ്ച് വര്‍ഷം ഗ്യാപ്പില്‍. ജോലിക്ക് പോവുന്ന അച്ഛന്‍. സ്കൂളില്‍ പോകുന്ന മക്കള്‍. അവരെ കാത്തിരിക്കുന്ന അമ്മ. ശുഭം.

ഇളയവളുടെ ആറാം പിറന്നാള്‍ ആഘോഷിച്ച് അധിക ദിവസങ്ങള്‍ കഴിയുന്നതിനു മുന്‍പേ അമ്മ മരണമടയുന്നു. തികച്ചും സ്വാഭാവിക മരണം. ആരേയും കുറ്റം പറയാന്‍ സാധിക്കാത്ത ഒരു ചെറിയ പനിയില്‍ തുടങ്ങി, ഒരു ചെറിയ പനി വന്നാല്‍ മതി ഇക്കാലത്ത് എന്ന് ആളുകള്‍ പറയുന്ന തരത്തിലുള്ള മരണം.

അലറിവിളിക്കുന്ന മക്കളുടെ കരച്ചില്‍ കണ്ട് നില്‍ക്കുന്നവര്‍ക്ക് തീമഴ പോലെ മനസ്സില്‍. അറിവുള്ള പ്രായം. മരണം എന്നത് നീണ്ട ഒരു ഉറക്കമല്ലായെന്നും ഇനിയുമൊരിക്കല്‍ അമ്മയുടെ ശ്വാസം മുഖത്ത് വീഴുമെന്നും പ്രതീക്ഷയില്ലാത്ത പ്രായം. മരവിച്ച് ഇരിക്കുന്ന ഗൃഹനാഥനോട് പലരും കരയാന്‍ ഉപദേശിച്ചു. സങ്കടം ഉള്ളില്‍ ഒതുക്കുന്നത് പിന്നീട് ദോഷം ചെയ്യുമത്രെ. അതെ അതെ, പിന്നീട് പില്‍ക്കാലത്ത്, ഇനിയും ഒരുപാട് വര്‍ഷങ്ങള്‍ പ്രതീക്ഷയുടേയും ജീ‍വിതത്തിന്റേയും. ഒരു മരണത്തിനു ശേഷവും ജീവിതം ഉറ്റുനോക്കുന്നണ്ടല്ലൊ, മരിക്കുന്നവര്‍ക്ക് പിടികിട്ടാത്തത്.

അധികം ദിവസങ്ങള്‍ അമ്മയില്ലാതെ മക്കളോ ഭര്‍ത്താവോ പിരിഞ്ഞ് ജീവിച്ചിട്ടില്ല്ല. ഉടുപ്പ് തേച്ചുകൊടുക്കുവാനും, മുടി ചീകി റിബ്ബണുകള്‍ കെട്ടുവാനും, കൂടെ ചിരിക്കാനും കരയാനും അമ്മയല്ലാതെ വേറാരാണ്? വലുതാവുമ്പോള്‍ അമ്മക്ക് വലിയ വലിയ സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങിക്കൊടുത്ത് സന്തോഷവതിയാക്കുമെന്നും, മക്കള്‍ വലുതായശേഷം അവള്‍‍ക്കിഷ്ടമുള്ള സ്ഥലങ്ങളിലെല്ലാം രണ്ട് പേരും ചേര്‍ന്ന് സര്‍ക്കീട്ടടിക്കണമെന്നും മക്കളും ഭര്‍ത്താവും അമ്മയോടു എപ്പോഴും പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. അമ്മയുടെ തീരാത്ത തോരാത്ത സ്നേഹത്തിനു പകരം വെക്കാ‍ന്‍ പ്രതീക്ഷകള്‍ കൊണ്ടു കൊരുത്ത ‍വാക്കുകളെങ്കിലും വെക്കണമല്ലൊ.

മരണം രംഗബോധമില്ലാത്ത കോമാളിയെന്ന് പഴഞ്ചൊല്ലുകള്‍ പടച്ച് വിട്ടത് വെറുതയല്ലല്ലൊ. മരണശേഷം വീട് മൂന്ന് പേരും തികച്ചും വെറുത്തു. ഇനിയീ വീട്ടില്‍ ജീവിക്കണ്ടായെന്നും മറ്റൊരു വീട്ടിലേക്ക് മാറണമെന്നും മക്കള്‍ ശാഠ്യം പിടിച്ചു. വീട് ഒരു വലിയ കുഴിയിലേക്ക് പതിച്ചതുപോലെ. സ്കൂളില്‍ നിന്നും ഓഫീസില്‍ നിന്നും തിരിച്ച് വരുമ്പോള്‍ അന്ധകാരത്തിലേക്ക് നടന്നടുക്കുന്ന തോന്നല്‍. വിജാഗിരിയില്‍ എണ്ണതേക്കാത്ത കര കര കരയുന്ന വീട്ടില്‍ ഇങ്ങിനെ ഓര്‍ത്തും കരഞ്ഞും എത്ര നാള്‍?

അമ്മ മരിച്ചത് വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നതിനാല്‍ ഒന്നും തയ്യാറാക്കി വെച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു. മരിക്കുമെന്നുറപ്പായിരുന്നെങ്കില്‍ കുറച്ച് പാവക്കാ കൊണ്ടാട്ടവും, ചമ്മന്തിപ്പൊടിയും, പലവിധ അച്ചാറുകളും കുപ്പികളിലും ഭരണികളിലും നിറഞ്ഞിരുന്നേനെ. വ്യാഴാഴ്ച ഒരു ചെറിയ പനിപോലെ തോന്നിയിരുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞത് ഭര്‍ത്താവിനു ഓര്‍മ്മയുണ്ട്. അടുക്കളയിലെ പണികള്‍ കഴിഞ്ഞ് വന്ന് കിടക്കാന്‍ നേരം, ഒന്ന് തൊട്ട് നോക്കൊ എന്നവള്‍ ചോദിച്ചത് ഉറക്കത്തില്‍ വഴുതി വീഴും മുന്‍പ് ചെറിയരോര്‍മ്മ പോലെ. എപ്പോഴത്തേയും പോലെ അവള്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക് ഭക്ഷണം ഒരുക്കുന്നത് കേട്ടെഴുന്നേറ്റതാണ് അടുത്ത ദിവസം. പനി മാറിയോയെന്ന് ഓഫീസിലേക്ക് പത്രവുമെടുത്ത് പടിക്കലേക്ക് പോവുംനേരം പിന്നോട്ട് എറിഞ്ഞിരുന്നു. അവള്‍ കയ്യെത്തിപ്പിടിച്ചോ ആവൊ ആ ചോദ്യം? അറിയില്ല. പിന്നെ അവളെ ജീവനോടെ കണ്ടിട്ടില്ലല്ലൊ.

തൊട്ടപ്പറത്തെ ലക്ഷ്മിടീച്ചറാണ് കണ്ടുപിടിച്ചത്. ലക്ഷ്മി ടീച്ചറെ തനിക്ക് തീരെ ഇഷ്ടമല്ലായെന്നും വീട്ടില്‍ വരുമ്പോള്‍ അധികം നേരം വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞിരുത്തരുതെന്നും എത്രയോ തവണ അവളോട് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. വേറെ ആരാ പകല്‍ ഒന്ന് മിണ്ടാന്‍ വരാന്ന് അവളും. വീട്ടില്‍ എത്രയോ കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യാന്‍ കിടക്കുന്നു, ലക്ഷ്മി ടീച്ചറുടെ റിട്ടയറായ പകലുകള്‍ക്ക് ഇവളാണ് ഇര. കൂട്ടാണത്രെ. ആ കൂട്ട് വളരെ ആശ്വാസ്യമെന്ന് അവളും. നിറുത്താതെ വര്‍ത്തമാനം പറയുന്ന, സ്കൂളിലെ മാര്‍ക്കുകള്‍ ചോദിക്കുന്ന, കവിളില്‍ നുള്ളുന്ന ലക്ഷ്മി ടീച്ചറെ കുട്ടികള്‍ക്കും ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു.

ലക്ഷ്മിടീച്ചറാണ് ബോധം കെട്ടുകിടക്കുന്ന അമ്മയെ കണ്ടത്. അടുപ്പത്ത് ചീരത്തോരനും, സാമ്പറും തയ്യാറാക്കി വെച്ചിരുന്നു. സ്റ്റൌവ് അണച്ചിരുന്നു. സ്റ്റൌവ് അണച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കിലോ എന്ന് മരണവിവരം അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ പലരും ഭയന്ന് അന്യോന്യം ചോദിച്ചു. സാമ്പാറിന്റേയും ചീരത്തോരന്റേയും ഗന്ധം വീട്ടില്‍ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. സാമ്പാര്‍ മൂപ്പിക്കുമ്പോള്‍ ആവശ്യത്തിലധികം കായം ചേര്‍ക്കും അമ്മ. തുളച്ച് കയറുന്ന കായപ്പൊടിയുടെ മണം അണ്ണാക്ക് വരെ കയ്പ്പിക്കും. ആശുപത്രിയില്‍ നിന്ന് മൃതദേഹം കൊണ്ടുവരുമ്പോഴും ചിത അണഞ്ഞിട്ടും സാമ്പാറിന്റെ ഗന്ധം വീട്ടില്‍ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. അമ്മയുടെ മണം, വിട്ടുപോകാന്‍ മനസ്സു വരാതെ.

ഭാര്യ മരിച്ചിട്ട് അധികം നാള്‍ അതായത് ഏകദേശം ആറ് മാസം കഴിഞ്ഞതോട് കൂടി ലക്ഷ്മി ടീച്ചറുടെ ശല്ല്ല്യം കൂടിക്കൂടി വന്നു. ഒരു കല്ല്യാണം കഴിച്ചുകൂടെ, രണ്ട് പെണ്‍മക്കളല്ലേയെന്ന് ചന്തയിലും ബസ് സ്റ്റോപ്പിലും അവര്‍ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവസാനം ഒരു നാള്‍ കര്‍ക്കശമായി തന്റെ കാര്യത്തില്‍ ഇനി ഇടപെടരുതെന്ന് അയാള്‍ക്ക് പറയേണ്ടി വന്നു. പിന്നെ എന്തു ചെയ്യും? അവളുടെ ഓര്‍മ്മകള്‍ ഒരു നിമിഷം പോലും മായാതെ അവളെ മാത്രം ഓര്‍ത്ത് ജീവിക്കാന്‍ തുനിയുമ്പോള്‍ ഇങ്ങിനെയുള്ള അനാ‍വശ്യ ഇടപെടലുകള്‍. അവള്‍ ഇല്ലാതായപ്പോഴാണ് വീടിന്റെ ഓരോ അണുവിലും അവളുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലായത്. സ്വന്തമായി എത്ര കുളി കുളിച്ചു കഴിഞ്ഞാലും കുട്ടികളുടെ ചെവിയുടെ പുറകില്‍ അഴുക്കുണ്ടാവുന്നതുപോലെ, എന്തു ചെയ്താലും ആരൊക്കെ ചെയ്താലും അവള്‍ ചെയ്യുന്നപോലെ ഒന്നും എവിടേയും എത്തുന്നില്ല. ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോഴത്തേക്കാളും അവള്‍ മരിച്ചതിനു ശേഷമാണ് അവളെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയത് എന്നയാള്‍ ഭയപ്പാടോടെ കുറ്റബോധത്തോടെ ഓര്‍ത്തു.

മൂത്തവള്‍ ഋതുമതിയായപ്പോള്‍ വൈമനസ്യത്തോടെ ലക്ഷ്മി ടീച്ചറെ സഹായത്തിനു വിളിക്കേണ്ടി വന്നു. അന്നവര്‍ വീണ്ടും ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു, കല്ല്യാണം കഴിക്കുന്നതിനെപ്പറ്റി. വളരുന്ന പെണ്‍കുട്ടികള്‍ക്ക് അമ്മയുടെ ആവശ്യത്തെപറ്റി. പക്ഷെ ടീച്ചറേ, എന്റെ കുട്ടികളെ അവര്‍ നോക്കിയില്ലെങ്കിലൊ എന്ന് വേദനയോടെ ചോദിച്ചു. അതൊക്കെ വെറും കെട്ട് കഥകളല്ലേ മോനേയെന്ന് സ്നേഹത്തോടെ പുഞ്ചിരിയോടെ അവര്‍. അന്നാദ്യമായി ലക്ഷ്മിടീച്ചറോട് കുറച്ചധികം നേരം വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞിരുന്നു. എന്റെ കുട്ടികള്‍ എന്നോട് ക്ഷമിക്കുമോ ടീച്ചറേയെന്നുള്ള ചോദ്യത്തിനു ഇതവര്‍ക്ക് വേണ്ടി മാത്രമല്ലേയെന്ന് കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ലക്ഷ്മി ടീച്ചര്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

ഇതിനു ശേഷം കഥാകാരി ആകെ പരുങ്ങലിലായിരിക്കുകയാണ്. എങ്ങിനെയാണ് കഥ ഇനി മുന്നോട്ട് കൊണ്ട് പോവുക? അച്ഛന്റെ മനസ്സിളകി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കഥ ശുഭപര്യയവസാനിപ്പിക്കാതെ
‘രണ്ടാനമ്മയും’ മക്കളുമായുള്ള സന്ദര്‍ഭങ്ങള്‍ വിശദീകരിച്ച് ഇതൊരു പൈങ്കിളി കഥയാക്കാം. അല്ലെങ്കില്‍ എല്ലം ശുഭം എന്ന നാട്യത്തില്‍ അച്ഛന്റേയും മക്കളുടെയും മനോവിഷമത്തിലൂടെ നടന്ന് ഇതിനൊരു അത്യാധുനിക കഥയുടെ പരിവേഷം നല്‍കാം.

അഹം നശിച്ചിരിക്കുന്നു. തന്റേതായിട്ട് ഒന്നുമില്ല. മണ്ണിടിഞ്ഞ് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നവര്‍ക്ക് പകരക്കാര്‍ എപ്പോഴും ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇതെങ്ങിനെ പറഞ്ഞ് ഫലിപ്പിക്കും? എവിടെന്ന് തുടങ്ങും? ഭൂജനതയുടെ തീവ്രമായ വികാരത്തിന്റെ കൊങ്ങക്കാണ് കൈവെച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇത് നന്നായി പറഞ്ഞ് ഫലിപ്പിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കില്‍ എഴുത്ത് തന്നെ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതായി വരും. അമ്മയ്ക്ക് പകരം വെയ്ക്കാന്‍ ആരും ഇതുവരെ കഥകളില്‍ വന്നിട്ടില്ലല്ലൊ.

പുതിയ കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞ് രണ്ട് കൊല്ലത്തിനു ശേഷം കഥാകാരി കഥാപാത്രങ്ങളെ ഇന്റര്‍വ്യൂ ചെയ്യുകയാണെങ്കിലൊ?

അച്ഛന്‍? മക്കള്‍ക്കൊരമ്മ ഉണ്ടാവണമെന്നേ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുള്ളൂ. അല്ലാതെ ചെറുപ്പത്തില്‍ ഭാര്യ നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ വിഷമം ഒന്നുമല്ലായിരുന്നു പിന്നീടെന്നെ കല്ല്യാണം കഴിക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. സുഭിക്ഷമായ അത്താഴവും കഴിഞ്ഞ് കട്ടിലില്‍ ചാഞ്ഞ് കിടന്ന് അവള്‍ കിടപ്പറിയിലേക്ക് വരുന്നതും കാത്ത് കിടക്കുമ്പോഴാവും അദ്ദേഹം ഇത് പറയുക. അവള്‍ വന്ന് കഴിഞ്ഞാല്‍ അവളുടെ തോളില്‍ അധികാരത്തോടെ കയ്യ് ചേര്‍ത്ത് ഇതിനൊരു തിരുത്തദ്ദേഹം തരും. ഇവളുടെ സ്നേഹം എല്ലാ വിഷമവും മായ്ച്ചുകളഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പക്ഷെ ചെറിയ പനി എനിക്കിപ്പോഴും നേരിയ ഭയമുളവാക്കാറുണ്ട്.

മകള്‍? അച്ഛന്‍ കല്ല്യാണം കഴിക്കുന്ന ദിവസം അമ്മയുടെ ഫോട്ടോ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരയണമെന്നും പുതിയ അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒരിക്കലും നോക്കില്ലെന്നും ഒക്കെ കരുതിയിരുന്നു. പക്ഷെ കല്ല്യാണം ദിവസം വളരെ തിരക്കുള്ളതായിരുന്നു. ചീരത്തോരനും സാമ്പാറും ജീവിതത്തിലൊരിക്കലും കഴിക്കില്ലെന്നും നിശ്ചയിച്ചിരുന്നു. അണ്ണാക്ക് വരെ കയ്പ്പിക്കുന്ന കയ്പ്പ് സാമ്പാര്‍ മൂപ്പിക്കുമ്പോള്‍ പിന്നീട് തോന്നിയിട്ടില്ല.

രണ്ടാമത്തെ മകള്‍? ഈ അമ്മയേയും ആ അമ്മയേയും (ഫോട്ടോയിലേക്ക് കൈ ചൂണ്ടി) എനിക്കിഷ്ടാ. ഒരു ദിവസം പുതിയ അമ്മയുടെ വയറ്റില്‍ നിന്ന് ജനിച്ചെങ്കില്‍ എന്ന് ഒരിക്കല്‍ ചേച്ചിയോട് പറഞ്ഞതിനു ചേച്ചി എന്നെ ഒരുപാട് തല്ലുകയും ഒപ്പം കരയുകയും ചെയ്തു. പുതിയ അമ്മ അതീവ സുന്ദരിയായിരുന്നു.

കഥാകാരി ആകെ വിഷമാവസ്ഥയിലാണ്. എങ്ങിനെയാണിതിനെ ജനമദ്ധ്യത്തിലേക്കിറക്കുക? അമ്മ മരിച്ചതിന്റെ ദു:ഖം കുട്ടികളിലും ഭര്‍ത്താവിലും ഇപ്പോള്‍ കാണുന്നില്ലയെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ തന്നെ ഒരു കാപാലിക ആയി സമൂഹം മുദ്രചാര്‍ത്തും. ചിലപ്പോള്‍ സ്ത്രീകള്‍ വഴിയോരത്തും മാര്‍ജിന്‍ ഫ്രീ മാര്‍ക്കെറ്റിലും കാണുമ്പോള്‍ കാര്‍ക്കിച്ചു തുപ്പിയെന്നും വരും. രഹസ്യമായി പുരുഷന്മാര്‍ തന്നെ അഭിനന്ദിക്കുമ്പോഴും അമ്മയുടെ അര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ക്ക് വെറുമൊരു ജോലിക്കാരിയുടെ വിലയേ കൊടുത്തുള്ളൂവെന്ന് തന്നെ പരസ്യമായി പഴി ചാര്‍ത്തും.

പക്ഷെ

കഥ എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്ന പേജുകള്‍ നോട്ട് ബുക്കില്‍ നിന്ന് വലിച്ച് കീറി ചവറ്റു കൊട്ടയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴാണ് ആരോ മേശപ്പുറത്ത് തുറന്ന് വെച്ചിരുന്ന ബൈബിളില്‍, 1 രാജാക്കന്മാര്‍ കണ്ണില്‍ പെട്ടത്. പേജുകള്‍ മറിച്ചുനോക്കുമ്പോള്‍ പിന്നേയും കണ്ടു പലതവണ വായിച്ചിട്ടും മനസ്സിലാകാത്ത ഒരു വചനം.

രാജാക്കന്മാര്‍ 1: 24
ഒരു വാള്‍ കൊണ്ടു വരുക; രാജാവ് കല്പിച്ചു; സേവകന്‍ വാള്‍ കൊണ്ടു വന്നു.
രാജാവ് വീണ്ടും കല്‍പ്പിച്ചു; ജീവനുള്ള കുഞ്ഞിനെ രണ്ടായി പകുത്തു രണ്ടു പേര്‍ക്കും കൊടുക്കുക.
ഉടനെ ജീവനുള്ള ശിശുവിന്റെ അമ്മ തന്റെ കുഞ്ഞിനെയോര്‍ത്തു ഹൃദയം നീറി പറഞ്ഞു: യജമാനനേ കുട്ടിയെ കൊല്ലരുത്; അവനെ അവള്‍ക്ക് ജീവനോടെ കൊടുത്തുകൊള്ളുക. എന്നാല്‍, മറ്റവള്‍ പറഞ്ഞു : കുട്ടിയെ എനിക്കും വേണ്ടാ, നിനക്കും വേണ്ട; അവനെ വിഭജിക്കുക.

ഇല്ല. ഇത് തെറ്റാണ്. എഴുതേണ്ടിയിരിക്കുന്നു മറ്റമ്മയെക്കുറിച്ച്.

വായനക്കാര്‍ക്ക് : ഈ കഥ കഥാകാരി ചവറ്റു കൊട്ടയില്‍ നിക്ഷേപിച്ചിരിക്കുന്നു. മറ്റമ്മ എന്നൊരു കഥയുടെ പണിപ്പുരയിലാ‍ണ് കഥാകാരി. സദയം ക്ഷമിക്കുക.