ഇന്തോ-അമേരിക്കൻ ആണവ കരാർ, ഒരു പാർശ്വവീക്ഷണം

ആണവകരാറിനെക്കുറിച്ച് പത്രങ്ങളും ബ്ലോഗുകളും അനവധി ലേഖനങ്ങൾ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്, അതിനോടനുബന്ധിച്ച് വ്യാപകമായി ചർച്ചകളും ഉരുത്തിരിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും കരാറിന്റെ പരിണിതഫലങ്ങൾ ദൂരവ്യാപകമായതും കരാർ നിബന്ധനകൾ സങ്കീർണവുമായതിനാൽ ആശങ്കളും സംശയങ്ങളും പൊതുവേ തീരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് തോന്നിയ സംശയങ്ങളും അതിനോടനുബന്ധിച്ച് ഞാൻ കണ്ടെത്തിയ ഉത്തരങ്ങളുമാണ് ഈ ലേഖനത്തിനാധാരം. വിയന്നയിൽ അറ്റോമിക്ക് എനർജി കമ്മീഷന്റെ ചെയർമാനായിരുന്ന ടി.പി. ശ്രീനിവാസനോടും ആണവകരാറിനെക്കുറിച്ച് സംശയങ്ങൾ ആരായുവാൻ സന്ദർഭമുണ്ടാവുകയും, അദ്ദേഹവുമായുള്ള സംഭാഷണത്തിന്റെ ഒന്നോ രണ്ടോ പ്രസക്ത ഭാഗങ്ങളും ഈ ലേഖനത്തോടൊപ്പം ചേർക്കാനും സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ആണവകരാർ സംബന്ധിച്ച് പൊതുവേ ഉയർന്നു വന്ന ചോദ്യങ്ങളിൽ പ്രധാനമായത് ഇന്ത്യയുടെ നയതന്ത്ര കരാർ അമേരിക്ക പോലെയുള്ള രാജ്യത്തിനു നമ്മെ അടിയറവ് വെക്കൽ ആകുമോ എന്നതണ്. ഇന്ത്യയുടെ അറുപത് വർഷത്തെ ചരിത്രത്തിൽ എങ്ങിനെ വിവിധ രാജ്യങ്ങളുമായുള്ള (പ്രത്യേകിച്ച് വൻശക്തികൾ) കരാറുകളുമായി ഇന്ത്യ മുന്നോട്ട് പോയെന്ന് പരിശോധിക്കുകയാവും അതിനുള്ള ആദ്യപടി.

Finlandization ആശങ്കകൾ

ഏതൊരു രാജ്യമായും ഒരു ഉടമ്പടിക്ക് തയ്യാറാവുമ്പോൾ പ്രത്യേകിച്ചും പ്രസ്തുതരാജ്യങ്ങൾ സാമ്പത്തികമായും രാഷ്ട്രീയമായും ആയുധബലത്തിലും വൻശക്തികളായിരിക്കവേ, അവരുടെ നയങ്ങൾക്കു തങ്ങളെ അടിയറവുവയ്പ്പിക്കുമോ എന്നുള്ള ആശങ്കകൾ പൊതുവേ ചെറുരാജ്യങ്ങളുടെ സർക്കാരുകൾക്ക് ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ വൻശക്തികൾ നടപ്പിലാക്കിയിട്ടുള്ള പല നടപടികളും ഈ ഭയത്തിനെ സാധൂകരിക്കുന്നു. എങ്കിലും ഇന്ത്യയെപ്പോലെ ഒരു രാജ്യം ഒരു മലേഷ്യയോ ഫിൻലാന്റോ ആവില്ല എന്ന് ഉറപ്പിച്ച് വിശ്വസിക്കാൻ ഉതകുന്ന പലതും ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു ശേഷമുള്ള പല വിദേശനയങ്ങളിലും നിഴലിക്കുന്നു.

1971-ലെ ഇന്ത്യാ-പാക് യുദ്ധസമയത്ത് വെറും മുപ്പത്തിയാറ് മണിക്കൂറുകൾ കൊണ്ട് ഒരു ഇന്തോ-സോവിയറ്റ് സൗഹൃദ കരാർ ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാൻ ഇന്ദിരാഗാന്ധി നിർബന്ധിതയായി. അതിലെ പ്രധാന ഘടകങ്ങളായ ആർട്ടിക്കിൾ ഏഴ് മുതൽ പത്ത് വരെയുള്ള നിർദ്ദേശങ്ങളിൽ ഉടമ്പടിയിൽ ഏർപ്പെടുന്ന രണ്ട് പാർട്ടികളും, മറ്റൊരു രാജ്യത്തിനു പട്ടാള സഹയാങ്ങൾ കൊടുക്കുകയില്ലായെന്നും, ഒരാൾ യുദ്ധത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടാൽ, രണ്ട് രാജ്യങ്ങളും അന്യോന്യം അതിനെക്കുറിച്ച് അറിയിക്കുമെന്നും ചർച്ചകൾ ചെയ്യുമെന്നും നിർദ്ദേശങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. മാത്രമല്ല അന്ന് സോവിയറ്റ് റഷ്യയുടെ ശത്രുവായ ചൈനക്കെതിരേയും അമേരിക്കക്കെതിരേയും കരാറിൽ സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നു.

കരാറിൽ ഒപ്പു വെച്ചെങ്കിൽ മാത്രമേ അന്ന് നിലക്കൊണ്ടിരുന്ന യുദ്ധസാഹചര്യത്തിൽ ഇന്ത്യക്ക് സോവിയറ്റ് റഷ്യയുടെ യുദ്ധസഹായങ്ങളും പാക്കിസ്താനെ വിഭജിപ്പിക്കാനുള്ള ഇന്ത്യൻ നയത്തിനു പിന്തുണയും ലഭിക്കുമായിരുന്നുള്ളൂ. അതിനു വേണ്ടി അന്ന് ഭൂരിപക്ഷം ഉണ്ടായിരുന്ന കോൺ‌ഗ്രസ്സ് മന്ത്രിസഭ തിടുക്കത്തിൽ ഒരു കരാർ ഉണ്ടാ‍ക്കി. ലോക്‌സഭയിൽ ഭൂരിപക്ഷം ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് ഇന്ദിരാ ഗാന്ധിയുടെ സർക്കാരിനു ഇന്നത്തെ മൻ‌മോഹൻ സർക്കാരിന്റേതു പോലെ വിശ്വാസ വോട്ടെടുപ്പ് നേരിടേണ്ടി വന്നില്ല. മാത്രമല്ല കരാർ ലോകസഭയുടെ അനുവാദം തേടുകയോ സഭയിൽ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുകയോ ഉണ്ടായില്ല. അന്നത്തെ ആ കരാറിനെ ഇടതുപക്ഷമടക്കം പലരും സ്വാഗതം ചെയ്യുകയും ചെയ്തുവെങ്കിലും എതിർപ്പുകളുടെ സ്വരങ്ങളും അവിടവിടെയായി മുഴങ്ങിക്കേട്ടിരുന്നു. ആണവകരാർ പോലുള്ള ഒരു വിദേശ നയം ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടതും മറ്റും ഇന്ത്യയുടെ ജനാധിപത്യം ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവാണ്; അത് അഭിനന്ദനീയവുമാണ്. എങ്കിലും ചെറുകിട പാർട്ടികൾക്ക് ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിനെ വെറും രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ആശങ്കയിലാഴ്ത്താമെന്നതു ഇന്ത്യൻ പാർലിമെന്ററി വ്യവസ്ഥിതിയുടെ ഒരു ശാപവുമാണു്.

സോവിയറ്റ് റഷ്യയുമായി ഒരു കരാർ നിലവിൽ വരുത്തിയെങ്കിലും സോവിയറ്റിന്റെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്ററ്റ് സാമ്രാജത്വ അധിനിവേശ നയങ്ങൾക്കെതിരെ പൊതുവേ കർക്കശ നിലപാടുകൾ ഇന്ത്യ എടുത്തിരുന്നു. അവയിൽ പ്രധാനമായത് സോവിയറ്റ് റഷ്യക്ക് ഇന്ത്യൻ നേവൽ ബേസിൽ ഒരു പങ്കാളിത്തവും കൊടുത്തിരുന്നില്ല എന്നുള്ളതാണ്. ഇന്ത്യൻ നേവിക്ക് ഇപ്പോഴും യുദ്ധക്കപ്പലുകളും നേവൽ ബേസുകൾ ഉണ്ടാക്കാനുള്ള സഹായവും ലഭിക്കുന്നത് സോവിയറ്റിൽ നിന്നാണെന്ന് ഓർക്കണം. ആ കാലഘട്ടത്തിൽ പോലും ഇന്ത്യ അങ്ങിനെയൊരു സ്വതന്ത്ര നിലപാട് എടുത്തിരുന്നു. അതു കൂടാതെ സോവിയറ്റിൽ നിന്നു വാങ്ങുന്ന ആയുധങ്ങൾ ഇന്ത്യയിൽ വ്യത്യാസപ്പെടുത്താനുള്ള അനുമതിയും അതിന്റെ ലൈസൻസിങ്ങും നമ്മൾ കൈവശം വെച്ചു പോന്നു. അന്നും ഇപ്പോഴും ഇന്ത്യയുടെ 70% ആയുദ്ധങ്ങളും റഷ്യയിൽ നിന്നാണ് ഇന്ത്യ വാങ്ങിക്കുന്നത്.

അന്നത്തെ ഇന്ത്യ സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തരമുള്ള ബാലാരിഷ്ടതകളോടെ പറയത്തക്ക ആയുധബലമോ സ്വാധീനമോ വിദേശനാണ്യ ശേഖരമോ ഇല്ലാത്ത ഒരു പുതു രാജ്യമായിരുന്നു. എങ്കിൽ പോലും തന്ത്രപൂർവ്വമായ ചേരിചേരാ വിദേശനയം സ്ഥാപിക്കാനും അത് നിലനിർത്തുവാനും ഇന്ത്യയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞുവെന്നതു ശ്രദ്ധേയമാണ്. അതേ സമയം 1978-ൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ അഫ്‌ഗാനിസ്ഥാനിലെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സർക്കാരിനെ നിലനിറുത്തുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിൽ നിലയുറപ്പിച്ചപ്പോഴും റഷ്യയെ പിന്തുണക്കാതെ, വിദേശ രാജ്യങ്ങളെല്ലാം അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിൽ നിന്നും വിട്ടുപോകണമെന്ന നിലപാടാണു ഇന്ത്യ സ്വീകരിച്ചതു്. അന്നത്തെ പ്രധാനമന്ത്രിയായ ഇന്ദിരാഗാന്ധി സോവിയറ്റ് റഷ്യ അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിൽ നിന്ന് വിട്ടുപോകണമെന്നു ശക്തമായി തന്നെ റഷ്യയുടെ ഭരണാധികാരികളുമായുള്ള കൂടിച്ചേരലുകളിൽ നിർബന്ധപൂർവ്വം സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നു.

ഇതേ തന്ത്രപൂർവ്വമായ വിദേശ നയങ്ങൾ കാരണമാണ് പാകിസ്താ‍നുമായുള്ള യുദ്ധങ്ങളുണ്ടായപ്പോഴും അറബ്/മുസ്ലീം രാജ്യങ്ങൾ മുഴുവൻ ഇന്ത്യക്കെതിരെ ചേരിചേരുന്നതിൽ നിന്നും വിലക്കുന്ന രീതിയിൽ ഇസ്രായേലിനെതിരെയുള്ള നിലപാടുകൾകൊണ്ടു ഇന്ത്യക്ക് സാധിച്ചതു്. അതു മാത്രമല്ല ഇന്ത്യ എണ്ണയ്ക്കും മറ്റും അറബ് രാജ്യങ്ങളെ കാര്യമായി തന്നെ ആശ്രയിച്ചിരുന്നു/ആശ്രയിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് പൊതുവേ ഒരു സൗഹൃദനയം പുലർത്തുവാനും വ്യാപാര ബന്ധങ്ങളുമായി സഹകരിക്കുവാനും രാജ്യത്തിനു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇന്ത്യയെപ്പോലെയൊരു രാജ്യത്തിനു അതുകൊണ്ട് തന്നെ സ്വന്തമായി നിലകൊള്ളുവാനും തങ്ങളുടെ സ്വതന്ത്ര നയങ്ങളും മനുഷ്യവിഭവശേഷിയും കൊണ്ട് ലോകത്തിൽ ഒരു സ്ഥാനം ഉറപ്പിച്ച് കിട്ടുവാനും സാധിച്ചു. ശീതയുദ്ധകാലത്തു വൻശക്തികളാ‍യ രണ്ട് രാജ്യങ്ങളും കുട്ടയിൽ പെറുക്കിയിടുവാൻ രാജ്യങ്ങളെ തേടിക്കൊണ്ടിരുന്ന സമയത്ത് പോലും ചേരിചേരാ നയങ്ങൾ വിപുലീകരിച്ചു ഇന്ത്യ എരിതീയിൽ എണ്ണപടർത്താതെ നിലകൊണ്ടു. അന്നത്തെ ഭരണാധികാരികളുടെ ദീർഘവീക്ഷണമാണ് ഇന്ത്യയെ ഈ നിലയിൽ എത്തിച്ചത് എന്നത് ഓർമ്മിക്കേണ്ട സംഗതിയാണ്.

യുടോപ്പിയയിൽ ജീവിക്കാത്തിടത്തോളം കാലം പ്രധാനമായും മനസ്സിലാക്കേണ്ട സംഗതി, ഒരു രാജ്യവും ഇതര രാജ്യങ്ങളോടുള്ള സ്നേഹം മൂലമോ ആദർശം മൂലമോ വിദേശ നയങ്ങൾ രൂപീകരിക്കുന്നില്ല. വൻശക്തികളാ‍യ റഷ്യ, ചൈന, അമേരിക്ക എന്നിവരായാലും ചെറിയ രാജ്യമായ ഇറാനായാലും അവരവരുടെ സ്വയരക്ഷയ്ക്ക് ഉതകുന്ന നയങ്ങളോട് മാത്രമേ താൽല്പര്യം പ്രകടിപ്പിക്കുകയുള്ളൂ. ഈയടുത്ത് നടന്ന രാജ്യാന്തര സ്ഥിതിഗതികൾ വിലയിരുത്തിയാൽ, ലോകജനത ഒളിമ്പിക്സിൽ ലോകസമാധാനത്തെയും ഐക്യത്തെയും പ്രതീകവൽക്കരിക്കുന്ന വേളയിൽ തന്നെ റഷ്യ ജോർജിയയെ ആക്രമിച്ചിട്ടും പോളണ്ടിൽ ന്യൂക്ലിയർ ആക്രമണം നടത്തുമെന്നും ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയിട്ടും ഇന്ത്യയുടെ ഔദ്യോഗിക മൗനം ശ്രദ്ധിക്കുക. ഇന്ത്യയുടെ മൌനത്തെ റഷ്യൻ‍ പ്രധാനമന്ത്രി മെദ്‌വെദേവ് ശ്ലാഖിച്ചതും ശ്രദ്ധേയമാണ്.

ശീതയുദ്ധത്തിനു ശേഷം

ഇത് പുതിയ കാലഘട്ടമാണ്. പഴയ ശത്രുക്കൾ പോലും കൈകോർത്ത് സുഹൃത്തുക്കളായ കാലം. ഇന്ത്യയുടെ നയങ്ങളേയും കാലാനുസൃതമായി മാറ്റേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ശീതയുദ്ധത്തിന്റെ കാലഘട്ടത്തിലും മറ്റും ഇന്ത്യക്ക് യുറേനിയവും മറ്റും നൽകിക്കൊണ്ടിരുന്ന റഷ്യ 2004-ൽ എൻ.എസ്.ജിയിൽ അമേരിക്കയോടൊപ്പം ചേരുകയും ഇന്ത്യയുമായുള്ള കരാറുകൾ ഒഴിവാക്കുകയും ചെയ്തു. ഇത്രയും നാൾ 70% ശതമാനവും ഇന്ത്യ വാങ്ങിച്ചിരുന്ന ആയുധങ്ങൾക്ക് പൊതുവേ വിലകുറച്ചാണ് റഷ്യ തന്നിരുന്നതെങ്കിൽ ഇന്ന് റഷ്യ ലോക മാർക്കറ്റിലുള്ളതിനേക്കാൾ വിലയാണ് ചോദിക്കുന്നത്. സാമ്പത്തികമായി കരകയറുവാൻ നോക്കുന്ന റഷ്യക്ക് അങ്ങിനെ ചെയ്തേ മതിയാവൂ. അതു കൂടാതെ, റഷ്യൻ സാമഗ്രികൾ പഴയതുപോലെ സാങ്കേതിക മികവ് എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാനും ഉതകില്ല. മിഗ് വിമാനങ്ങളുടെ കുപ്രസിദ്ധമായ തകർച്ചകൾ ഓർമ്മിക്കുക. ആയുധങ്ങൾക്കായി റഷ്യയെത്തന്നെ ആശ്രയച്ചതിന്റെ ഫലമായി കടുത്ത സാമ്പത്തിക നഷ്ടവും ഇന്ത്യക്ക് നേരിടേണ്ടതായി വരുന്നു. ഇങ്ങിനെയൊരവസരത്തിൽ ഇന്ത്യക്ക് മറ്റു പല രാജ്യങ്ങളോടും വിലപേശി തന്നെ യുദ്ധസാമഗ്രികളും യുറേനിയവും മറ്റും വാങ്ങുവാൻ തീരുമാനം എടുക്കേണ്ടതായ സാഹചര്യമാണുള്ളത്.

2001-ൽ സ്ഥാപിതമായ ചൈനയുടേയും റഷ്യയുടേയും തന്ത്രപ്രധാന ഗ്രൂപ്പായ എസ്.സി.ഒ-യിലേക്ക് (The Shanghai Cooperation Organization) ഒരു കാഴ്ചക്കാരൻ(observer status) എന്ന പദവിക്ക് ഇന്ത്യയെ ക്ഷണിച്ചതിന്റെ അടുത്ത മാസം തന്നെ അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റ് ജോർജ് ബുഷ് ഇന്ത്യയെ പുതിയ ഒരു ആണവകരാറിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. വാഷിങ്ങ്ടണന്റെ പ്രധാന നയം ദക്ഷിണേഷ്യയിൽ ചൈന പിടിമുറുക്കരുതെന്നാണ്. ഇതു തന്നെയാവും ഇന്ത്യയുടേയും ആവശ്യം. രണ്ട് ആവശ്യക്കാർ അന്യോന്യം ഒരു സൗഹൃദ കരാറിലേർപ്പെടുവാൻ തീരുമാനിക്കുന്നതായിരുന്നു 2005-ലെ ആണവകരാറിന്റെ ചർച്ചകൾക്ക് തുടക്കം കുറിച്ചത്.

ആണവകരാറിന്റെ ധൃതി

ഇന്ത്യയുടെ ഊർജ്ജ പ്രതിസന്ധി ഒരു രാഷ്ട്രീയ ഗിമ്മിക്കല്ല. ഇന്ത്യയുടെ ഊർജ്ജാവശ്യങ്ങൾ ഒരു ദിവസം ഇന്ത്യയിൽ താമസിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ പോലും വ്യക്തമാവേണ്ടതാണ്. ഇന്ത്യയുടെ ഒരു പട്ടണം പോലും പരിപൂർണ്ണമായി ഊർജ്ജപ്രതിസന്ധിയിൽ നിന്നു വിമുക്തമല്ല. ഏറ്റവുമധികം വ്യവസായവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട മഹാരാഷ്ട്രയിൽ പോലും 30% ആണു പീക്ക് ടൈമിൽ പവർ ഡെഫിസിറ്റ്. എന്നാൽ അതേ സമയം ചൈനയിലെ കുഗ്രാമങ്ങളിൽ പോലും 90% വരെ വൈദ്യുതി ലഭ്യമാണ്. സൂപ്പർ പവറുകളുടെ ഒപ്പം തോളോട് തോൾ ചേർന്നു നിൽക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഇന്ത്യക്ക് അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഊർജ്ജാവശ്യങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം കൊടുത്തേ തീരൂ. ഇന്ത്യയുടെ ഗ്രാമങ്ങൾ ഇപ്പോഴും 60% ഇരുട്ടിലാണ്‌. ഇന്ത്യയ്ക് ഊർജ്ജാവശ്യങ്ങൾ യുദ്ധകാലാടിസ്ഥാനത്തിലെന്നതുപോലെ ത്വരിത പുരോഗതി കൈവരിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഇന്ത്യ ലക്ഷ്യമിടുന്ന എട്ടു ശതമാനം വളർച്ച നിരക്ക് കൈവരിക്കണമെങ്കിൽ ഇന്ത്യയുടെ ഊർജ്ജം രണ്ട് ലക്ഷത്തോളം മെഗാവാട്ട് അടുത്ത പത്ത് വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിലും പിന്നീട് അതിന്റെ ഇരട്ടിയോളം അടുത്ത പത്ത് വർഷത്തിനുള്ളിലും ഉല്പാദിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇതെല്ലാം ഇന്ത്യയുടെ ഹൈ ആഷ് കണ്ടന്റുള്ള (high ash content) കൽക്കരി വഴിയാണ് ഉല്പാദിപ്പിക്കാൻ ലക്ഷ്യമിടുന്നതെങ്കിൽ ഇന്ത്യയുടെ കാർബൺ ഉദ്വമനം (emission) മാത്രം ലോകത്തിന്റെ അന്തരീക്ഷ സന്തുലിതാവസ്ഥയെ താറുമാറാക്കും. കാർബൺ ഉദ്വമനം കുറയ്ക്കുവാൻ ശ്രേഷ്ഠമായത് ആണവോർജ്ജം തന്നെയന്ന് ഫ്രാൻസ് നമ്മെ കാട്ടിത്തരുന്നു. ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലും മൺസൂൺ കാത്ത് ഊർജ്ജം ഉല്പാദിപ്പിക്കേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥ ആശ്വാസ്യമല്ല. അതോടൊപ്പം നർമദാ ആന്ദോളൻ മുതലായ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ കാരണം പുതിയ ഹൈഡ്രോ ഇലക്ട്രിക്ക് പ്രോജക്റ്റുകൾ പോലുള്ളവയൊന്നും വേണ്ടതുപോലെ തുടങ്ങുവാനും സർക്കാരുകൾക്ക് സാധിക്കുന്നില്ല.

പൊതുവേ അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റുമാർ ഭരണം തുടങ്ങുന്ന ആദ്യ നാലു കൊല്ലം അടുത്ത നാലു കൊല്ലത്തേക്ക് കൂടി ഭരിക്കാനുള്ള നയങ്ങളാണ് സ്വീകരിക്കുക. റീ ഇലക്ഷൻ മാത്രമാണ് അവരുടെ മുൻപിൽ അപ്പോഴുള്ളത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ബിൽ ക്ലിന്റൺ നടപ്പിലാക്കിയിരുന്ന ഓരോ നയങ്ങളും പ്രത്യേകിച്ച് ഒട്ടുമിക്ക വിദേശ നയങ്ങളും ജോർജ് ബുഷ് ഒരു വാശിയോടെ തീർത്തും വിപരീതമായി ചെയ്ത് പോന്നു. ഇത് ഡെമോക്രാറ്റിക്ക് നയങ്ങൾക്കെതിരാണ് റിപ്പബ്ലിക്കൻ നയങ്ങളെന്ന് കാണിച്ചുകൂട്ടുവാൻ മാത്രം ചെയത് തെറ്റുകളാണ്. രണ്ടാമതും പ്രസിഡൻസി ജോർജ് ബുഷിനു കിട്ടിയപ്പോൾ ആദ്യ നാലു കൊല്ലം സ്വയം നടപ്പാക്കിയിരുന്ന നയങ്ങളെല്ലാം അധികം ബഹളങ്ങളില്ലാതെ തിരുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. അതിൽ പ്രധാനമാണ് ഉത്തരകൊറിയുമായുള്ള ഇപ്പോഴത്തെ നയവും ഇറാനുമായി സംഭാഷണത്തിനു തയ്യാറാവുന്നതും. ഇതൊരു അമേരിക്കൻ പ്രതിഭാസമാണ്. എപ്പോഴും എട്ടു വർഷം പ്രസിഡൻസിയുടെ അവസാനത്തെ രണ്ട് വർഷങ്ങളിലാവും മിക്കപ്പോഴും ലോകത്തിനു ഹിതകരമാകുന്ന വിദേശ നയങ്ങളും മറ്റും നടപ്പിലാക്കുവാൻ അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റുമാർ തുനിയുക. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ജോർജ് ബുഷ് ഇന്ത്യക്ക് വെച്ചു നീട്ടിയ ഈ ആണവ കരാർ ഈ പ്രസിഡൻസി തീരുന്നതിനു മുൻപേ നടപ്പിലാക്കേണ്ടത് ഒരു ആവശ്യമാണ്. അടുത്ത പ്രസിഡന്റ് ഇതിനു മുൻ‌തൂക്കം കൊടുക്കുമെന്ന് ഒരിക്കലും കരുതുവാൻ സാധിക്കില്ല. മാത്രമല്ല ഇത്രയധികം ഇളവുകളോട് കൂടി ആദ്യമായാണ് ഒരു രാജ്യവുമായി അമേരിക്ക ഇതുപോലെ ഒരു കരാറിനു മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്. ഇത് അമേരിക്കൻ കോൺ‌ഗ്രസ്സിലും മാധ്യമങ്ങളിലും വളരെയധികം വിമർശനങ്ങളും വരുത്തി വെച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ അവസരം ഇന്ത്യ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത് ആത്മഹത്യാപരവും.

യൂറേനിയം ഇറക്കുമതിയും ആണവോർജ്ജവും

ഇന്ത്യയുടെ പതിനാലു റിയാക്റ്ററുകളിൽ പന്ത്രണ്ടെണ്ണം 220 MWe കപ്പാസിറ്റിയും രണ്ടെണ്ണം 540 MWe കപ്പാസിറ്റിയിലും ഓടുന്നവയാണ്. ഇവയുപയോഗിക്കുന്ന ഇന്ധനം 660 ടൺ. പണിത് തീരാറായിരിക്കുന്ന 220 MWe റിയാക്ടറുകൾ കൂടി വരുന്നതോടെ ഇവയുടെ ഇന്ധനോപയോഗം 800 ടൺ ആവും. മൊത്തത്തിൽ 1600 ടൺ യുറേനിയം ഡയോക്സൈഡിന്റെ ആവശ്യം ഒരു വർഷത്തിൽ ഇന്ത്യക്ക് നിലവിലുള്ള റിയാക്ടറുകളുടെ പ്രവർത്തനത്തിനു ആവശ്യമായിട്ടുണ്ട്. 1400 ടൺ യുറേനിയത്തിൽ നിന്നുമാണ് 1600 ടൺ യുറേനിയം ഡയോക്സൈഡ് ഉല്പാദിപ്പിക്കുക. ഇന്ത്യയുടെ മൊത്തത്തിലുള്ള 67,000 ടൺ യുറേനിയം വിഭവശേഷിയിൽ നിന്നും പ്രതിവർഷം ലഭിക്കുന്നത് 230 ടൺ മാത്രമാണ്. 10,000 MWe-ോളം ഊർജ്ജോല്പാദനം നടക്കണമെങ്കിൽ 1400 ടൺ യുറേനിയം ലഭ്യമാവണം. ഇന്ത്യയുടെ അറ്റോമിക്ക് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിന്റെ ശുപാർശ അനുസരിച്ചു 2059-ൽ ഇരുപത്തഞ്ച് ശതമാനത്തോളം ഊർജ്ജം ആണവത്തിൽ നിന്നു വരേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ ഇത് നാമമാത്രമാ‍യ 3% മാത്രമാണ്.

പ്രധാനമായും ജംഷെഡ്പൂറിലെ ജഗുദാദയിൽ നിന്നുമാണ് യുറേനിയം(യെല്ലോ കേക്ക്) ഖനനം ചെയ്തെടുക്കുന്നത്. പക്ഷെ ഈ ഖനികൾ പലതും ഖനിസുരക്ഷാ വീഴ്ചകൾ നിമിത്തം ചുറ്റും താമസിക്കുന്ന ജനങ്ങൾക്ക് അസുഖങ്ങൾ വരുത്തിവെക്കുന്നു എന്ന ആരോപണങ്ങളും അവ നിമിത്തം യുറേനിയം കോർപ്പറേഷൻ ഓഫ് ഇന്ത്യക്ക് പുതിയ ഖനികൾ സ്ഥാപിക്കുവാനുള്ള അനുമതി സംസ്ഥാന ഗവണ്മെന്റിൽ നിന്നു ലഭിക്കാത്തതും ഇന്ത്യയിലുള്ള യുറേനിയം ലഭിക്കുന്നതിനു കൂടി തടസ്സമാവുന്നു. ഇന്ത്യയിൽ ആവശ്യത്തിനു യുറേനിയം ഉണ്ടെന്ന് പറയപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും നമ്മുടെ യുറേനിയം ഒരു മുപ്പത് കൊല്ലത്തേക്ക് മാത്രമേ ഇപ്പോഴുള്ള ഉല്പാ‍ദന റേറ്റിൽ തികയുകയുള്ളൂവെന്ന് കണക്കുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മാത്രമല്ല ഓസ്ട്രേലിയ, റഷ്യ പോലുള്ള രാജ്യങ്ങളുടെ ഗുണനിലവാരമുള്ള യുറേനിയം ഇന്ത്യയിൽ ഇല്ല. അത് കൂടാതെ തന്നെ പുതിയ മൈനുകൾ സ്ഥാപിക്കാൻ പരിസ്ഥിതി പ്രശ്നങ്ങൾ നിമിത്തം വളരെയധികം തടസ്സങ്ങൾ നേരിടുന്നു. ആന്ധ്രാപ്രദേശിലും ഝാർഘണ്ടിലും ഇപ്പോഴും യുറേനിയം കോർപ്പറേഷൻ ഓഫ് ഇന്ത്യക്ക് അതാത് സംസ്ഥാന സർക്കാരുകളുടെ അനുമതി ലഭിക്കാത്തതും ഓർക്കുക. ഇന്ത്യയുടെ പതിനൊന്നു ശതമാനത്തോളം ഊർജ്ജാവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്ന എണ്ണയും നാച്ചുറൽ ഗാസിന്റേയും ലഭ്യത അറുപതു ശതമാനത്തോളം വിലയേറിയ ഇറക്കുമതി വഴിയാണ്. അതേ സമയം ആണവ പ്ലാന്റുകൾ നിർമ്മിക്കാനുള്ള ചിലവുകൾ 50mn/Mwe രൂപയിലും, വൈദ്യുതി യൂണിറ്റ് ചിലവ് രൂപ 2.50/യൂണിറ്റ് ആയാണ് കണക്കുകൂട്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. മാത്രമല്ല ആണവ ഇന്ധനത്തിന്റെ കൂടിയ കലോറിഫിക്ക് വാല്യൂ നിമിത്തം സംഭരിക്കാനും അവയുടെ പോക്കുവരവിനും എളുപ്പവുമാണ്.

ആണവ കടമ്പകൾ

ഇന്ത്യയെ ആണവരാഷ്ട്രമായി അമേരിക്കയുൾപ്പെടുന്ന എൻ‌പിറ്റി രാജ്യങ്ങളും അംഗീകരിക്കാത്തതുകൊണ്ട് ഇന്ത്യയുമായി ഒരു കരാറിലേർപ്പെടുവാൻ അമേരിക്കയുൾപ്പടെ പല രാജ്യങ്ങൾക്കും നിരവധി കടമ്പകൾ ഉണ്ട്. പൊഖ്‌റാൻ രണ്ടിന്റെ പരീക്ഷണത്തിനു ശേഷം ഇന്ത്യയുമായി ആണവസഹകരണത്തിനു മറ്റു രാജ്യങ്ങൾ വിലക്കേർപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇന്ത്യയുടെ നിലവിലുള്ള റിയാക്റ്ററുകളെല്ലാം കാൽ ഭാഗം കപ്പാസിറ്റിയിലാണ് ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഹോമി ജെ ഭാഭയുടെ സ്വപ്നത്തിലുള്ള ഇന്ത്യ ഇന്ന് ഇതിന്റെ പത്തിരട്ടി മെഗാവാട്ട് ഉല്പാദിപ്പിക്കേണ്ടതാണ്. ഉപരോധം നിലനിൽക്കുമ്പോൾ യുറേനിയം വാങ്ങണമെങ്കിൽ ഇന്ത്യ എൻപിറ്റിയിലോ സിറ്റിബിറ്റിയിലോ ഒപ്പിടണം. ഇത് ഇന്ത്യയുടെ ഇപ്പോഴത്തെ നയങ്ങൾക്കെതിരാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അമേരിക്കക്ക് ഇന്ത്യയുമായി ആണവകരാറിൽ ഏർപ്പടണമെങ്കിൽ ഹൈഡ് ആക്റ്റ് നിയമം അവരുടെ സഭയിൽ പാസ്സാക്കേണ്ടി വന്നു.

ഹൈഡ് ആക്റ്റ് അമേരിക്കയുടെ ആഭ്യന്തര നയമാണെങ്കിലും അവ ഇന്ത്യക്ക് ബാധകമെന്ന് പറയുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യങ്ങൾ ഇവയെല്ലാമാണ്. ആണവ എൻ‌റിച്ചമെന്റോ റീപ്രോസ്സസ്സിങ്ങ് സാങ്കേതിക വിദ്യയോ ഇന്ത്യക്ക് ലഭ്യമാക്കില്ല. ഇനിയൊരു അണുവായുധ പരീക്ഷണം ഇന്ത്യ നടത്തിയാൽ എല്ലാ സഹകരണവും നിർത്തലാക്കപ്പെടും. എല്ലാ വർഷവും ഇന്ത്യയുടെ ആണവ പദ്ധതികളെക്കുറിച്ച് അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റ് കോൺ‌ഗ്രസ്സിനു റിപ്പോർട്ടുകൾ സമർപ്പിക്കണം.

പൊഖ്റാൻ രണ്ടിനു ശേഷം ഇന്ത്യക്ക് ഇനിയൊരു മുപ്പത് കൊല്ലത്തേക്ക് അണുവായുധ പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്തേണ്ട ആവശ്യകതയില്ലായെന്ന് അന്നത്തെ അറ്റോമിക്ക് എനർജി ചെയർമാനും പ്രതിരോധ മന്ത്രാലയവും ഒരു ജോയിന്റ് സ്റ്റേറ്റ്മെന്റിൽ വെളിപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ആണവ കരാർ നിമിത്തം ഇന്ത്യയുടെ ആഭ്യന്തരസുരക്ഷ അടിയറവെക്കുന്നു എന്ന വാദം അതുകൊണ്ട് തന്നെ ദുർബലമാണ്. ഒരു രാജ്യം സമാധാനകാലങ്ങളിൽ കൈക്കൊള്ളുന്ന നടപടികളോ നയങ്ങളോ ആവില്ല യുദ്ധത്തിൽ ഏർപ്പെടേണ്ടി വരുമ്പോൾ കൈകൊള്ളുക. നാളെ ഒരു കാലത്ത് ഇന്ത്യയുടെ രാജ്യ സുരക്ഷയാണ് പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്നതെങ്കിൽ ഇന്ത്യൻ സർക്കാർ എല്ലാ കരാറുകളും കാറ്റില്‍പ്പറത്തുകയും രാജ്യത്തെ യുദ്ധത്തിനു വേണ്ടി സജ്ജമാക്കുകയും ചെയ്യും. ആണവ ഉപരോധങ്ങൾ ഇന്ത്യയുടെ മേൽ ചാർത്തപ്പെടുകയോ ചാർത്തപ്പെടാതിരിക്കുകയോ ചെയ്യാം. ഇതെല്ലാം ഇനിയൊരു യുദ്ധം ഉണ്ടായാൽ അവയിൽ ആണവായുധം ഉപയോഗിക്കണമോ എന്നൊരാവശ്യം വന്നാൽ മാത്രം പൊന്തിവരുന്നവയാണ്. അത് ഒരു വിദൂര സാധ്യതയുമാണ്.

ഇന്ത്യയുടെ റിയാക്റ്ററുകൾ ഒരു അന്താരാഷ്ട്ര ഏജൻസിയുടെ നിരീക്ഷണത്തിനു വിട്ട് കൊടുക്കുന്നത് രാജ്യസുരക്ഷക്ക് ഭീഷണിയാകുമായിരുന്നു. അത് മറികടക്കുവാൻ ഇന്ത്യയ്ക്കുള്ള 14 പ്രെഷറൈസൈഡ് ഹെവി വാട്ടർ റിയാക്റ്ററിൽ 8 എണ്ണം ഇന്ത്യ സിവിൽ ആവശ്യത്തിനായി മാറ്റി വെച്ചതാണ് ഇന്ത്യ ചെയ്ത സുപ്രധാനമായ കാര്യം. അങ്ങിനെയെങ്കിൽ ഇന്റർനാഷണൽ അറ്റോമിക്ക് ഏജൻസിക്ക് ഇന്ത്യയുടെ സിവിൽ റിയാക്റ്ററുകളെ നിരീക്ഷിക്കുവാനേ നിയമപരമായി സാധിക്കുകയുള്ളൂ. ഇതിൽ അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ട വസ്തുത ചൈനയുമായുള്ള 123എഗ്രീമെന്റ് പ്രകാരം ചൈനയുടെ റിയാക്ടറുകൾ നിരീക്ഷിക്കുന്നത് അമേരിക്ക നേരിട്ടാണ്. അമേരിക്ക ഇതുപോലെ ഇരുപത്തഞ്ച് രാഷ്ട്രങ്ങളുമായി വിവിധ തരത്തിലുള്ള 123 എഗ്രീമെന്റിൽ ഒപ്പ് വെച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഇന്ത്യയുടെ റിയാക്റ്ററുകൾ നിരീക്ഷിക്കുന്നത് ഒരു അന്താരാഷ്ട്ര ഏജൻസിയുമാണ്. ഇങ്ങിനെ നിരീക്ഷിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടും ആണവസുരക്ഷക്ക് പ്രധാനമാണ്. ആ‍ണവ സുരക്ഷയിൽ ലോകോത്തര മാനദണ്ഡങ്ങൾ ഉണ്ടാവുന്നത് പൊതുജനങ്ങൾക്ക് ഉപകരിക്കുകയേ ഉള്ളൂ. മാത്രവുമല്ല സിവിലിയൻ ആവശ്യത്തിനു തരുന്ന യുറേനിയം മറ്റാവശ്യങ്ങൾക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്നില്ല എന്നു മാത്രമാണ് ഈ ഏജൻസി പ്രധാനമായും നിരീക്ഷിക്കുക.

ആണവ കച്ചവടം

ഇന്ത്യയുടെ ആണവകരാറിനെ എതിർക്കുന്നവർ ഭൂരിഭാഗവും അമേരിക്കൻ കമ്പനികളുടെ കച്ചവട തന്ത്രങ്ങളെയാണ് ഭയക്കുന്നത്. നൂറ് ബില്ല്യൺ ഡോളറിന്റെ കച്ചവട സാധ്യത ഈ കരാർ സ്ഥാപിതമായാൽ ഉരുത്തിരിയും. എങ്കിലും അമേരിക്കൻ കമ്പനികൾക്ക് ഇതിൽ അവർ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്ര നേട്ടം കൊയ്യാൻ ആവുമോ എന്നത് ചിന്തനീയമാണ്. ആണവ പുനരിധിവാസ സുരക്ഷാ കരാറുകളിൽ ഇന്ത്യ ഒപ്പിട്ടിട്ടില്ല. എന്തെങ്കിലും അനിഹിതമായത് സംഭവിച്ചാലുള്ള ഒരു ഇൻഷൂറൻസ് ആണ് ഈ പുനരിധിവാസ കരാർ. അമേരിക്കൻ പ്രൈവറ്റ് കമ്പനികൾക്ക് ഇന്ത്യയുമായി ഇങ്ങിനെയൊരു കരാർ ഇല്ലാതെ പെട്ടെന്നൊന്നും വ്യാപാരാം ചെയ്യുവാൻ സാധിക്കില്ല. മാത്രമല്ല അമേരിക്കയല്ല ആണവ സാങ്കേതിക വിദ്യയിൽ മുൻ നിരയിൽ നിൽക്കുന്ന രാജ്യവും. തങ്ങളുടെ 59 റിയാക്റ്ററുകൾ വഴി 80% ഊർജ്ജം ഉല്പാദിപ്പിക്കുന്ന ഫ്രാൻസാണ് സാങ്കേതിക മികവിലും ഏറ്റവും കൂടുതൽ റിയാക്ടറുകൾ ലോകത്തിൽ നിർമ്മിക്കുന്നതിലും ഒന്നാമൻ. മാത്രമല്ല ഫ്രാൻസിന്റെ സർക്കാർ വക സ്ഥാപനമായ അരീ‍വയ്ക്കോ അതുപോലെ റഷ്യക്കോ പുനരധിവാസ കരാർ ഒരു പ്രശ്നവുമല്ല. ഇന്ത്യക്ക് ഇങ്ങിനെ കിട്ടുന്ന ബാർഗേനിങ്ങ് പവർ ചെറുതല്ല.

ചോദ്യങ്ങളും ഉത്തരങ്ങളും (ടിപി ശ്രീനിവാസനുമായുള്ള ഒരു സംഭാഷണത്തിൽ നിന്നും തർജ്ജമ ചെയ്തത്)

1. ഇന്ത്യ ആണവകരാർ ഒപ്പിട്ടാൽ, അമേരിക്ക FMCT, Wassener, PSI എന്നിങ്ങനെയുള്ള കരാറുകൾ ഒപ്പ് വെക്കുവാൻ ഇന്ത്യയെ നിർബന്ധിക്കുമോ?

ഉത്തരം: ഇങ്ങിനെയുള്ള യാതൊരു നിബന്ധനങ്ങളും ആണവകരാറുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല. ഇന്ത്യക്ക് ഈ കരാറുകളെ സംബന്ധിച്ച് സ്വയം തീരുമാനമെടുക്കുവാൻ സാധിക്കും. ഫിഷണബിൾ മെറ്റീരിയത്സിന്റെ സ്റ്റോക്കിനെ ബാധിക്കാത്തിടത്തോളം ഇന്ത്യ FMCT കരാർ ഒപ്പ് വെക്കാൻ തയ്യാറുമാണ്. PSI-യും പ്രശ്നമല്ല.

2. അമേരിക്കക്ക് ഇന്ത്യയുടെ മിലിട്ടറി റിയാക്റ്ററുകളെ സംബന്ധിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കുവാൻ ഈ കരാറിലൂടെ സാധിക്കുമോ?

ഉത്തരം: അന്താരാഷ്ട്ര ഏജൻസികളുടെ നിരീക്ഷണത്തിൽ മിലിട്ടറി ആവശ്യത്തിനുള്ള റിയാക്റ്ററുകൾ ഉൾപ്പെടുന്നില്ല.

3. രാജ്യം ആണവകരാർ ഒപ്പിട്ടതിനു ശേഷം പുതിയ റിയാക്റ്ററുകൾ സ്ഥാപിക്കുകയും യുറേനിയത്തിനും മറ്റും കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ, അമേരിക്കക്ക് ഇന്ത്യയെ ഇറാനെതിരെയോ അല്ലെങ്കിൽ അമേരിക്കയുടെ പുതിയ ഒരു ശത്രുവിനെതിരേയോ ഉപയോഗപ്പെടുത്തുവാൻ സാധിക്കുമോ? ഇതിനുവേണ്ടി കോടികൾ ചിലവഴിക്കുന്ന ഇന്ത്യക്ക് അതൊരു ഊരാക്കുടുക്കാകുമോ?

ഉത്തരം: ഇല്ല. അമേരിക്ക ഇന്ത്യയുടെ വിദേശ നയങ്ങൾക്കെതിരെയുള്ള കടും‌പിടിത്തം എപ്പോഴെങ്കിലും കാണിക്കുകയാണെങ്കിൽ എൻ‌എസ്‌ജി അപ്പ്രൂവലിനു ശേഷം മറ്റു രാജ്യങ്ങളെ സമീപിക്കുവാൻ ഇന്ത്യക്ക് സാധിക്കും. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അമേരിക്കക്ക് ഇന്ത്യയുമായി വാണിജ്യ ബന്ധങ്ങൾ തുടർന്നുകൊണ്ട് പോകേണ്ടതായി വരും. അതുകൊണ്ട് ഇത് എപ്പോഴും ഭാഗികമായി സമ്മര്‍ദ്ദവും ഭാഗികമായി നിര്‍ബന്ധവുമായിരിക്കും. എല്ലാ സമ്മര്‍ദ്ദങ്ങളെയും പ്രതിരോധിക്കാന്‍ നമ്മള്‍ ജാഗരൂകരായിരിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഇതര ഊർജ്ജ സ്രോതസ്സുകൾ

ഊർജ്ജ പ്രതിസന്ധി തരണം ചെയ്യുവാൻ ആണവോർജ്ജം മാത്രമല്ല ഇന്ത്യ ലക്ഷ്യമിടുന്നതും. 2012-ൽ ഇന്ത്യ ഊർജ്ജസുരക്ഷ കൈവരിക്കുവാനും 2032-ൽ അബ്ദുൽ കലാമിന്റെ വീക്ഷണത്തിൽ ഊർജ്ജ സ്വയം പര്യാപ്തത കൈവരിക്കാനുമാണ് ഇന്ത്യ ലക്ഷ്യമിടുന്നത്. ഇവയെല്ലാം കൊണ്ട് തന്നെ നോൺ-റിന്യൂബളിൽ നിന്നു റിന്യൂബളിലേക്ക് ഇന്ത്യയുടെ ഊർജ്ജ പദ്ധതികൾ ചുവടുമാറുകയാണ്. കൽക്കരിയാണ് ഇന്ത്യയുടെ 55 ശതമാനവും ഊർജ്ജം ലഭ്യമാക്കുന്നത്. എൺപതു വർഷത്തേക്കുള്ള കൽക്കരിയാണ് ഇന്ത്യക്ക് റിസേർവ്സ് ഉള്ളതെന്ന് കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പക്ഷെ ഈ വിഭവശേഷിയിൽ ഇന്ത്യ ആഗ്രഹിക്കുന്ന എട്ട് ശതമാനം വളർച്ചാ നിരക്ക് കൂടി കൂട്ടുമ്പോൾ ഇക്വേഷൻ മാറുകയും അത് നാല്‍പ്പത് വർഷത്തേക്കുള്ള റിസേർവർസ് ആയി ചുരുങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതുപോലെ തന്നെയാണ് എണ്ണയും നാ‍ച്ചുറൽ ഗാസും പോലുള്ളവയുടേയും ഗതി. ഇരുപതോ മുപ്പതോ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഇന്ത്യ മൊത്തം ഇരുട്ടിലാകുന്ന ഊർജ്ജ വിഭവങ്ങളേ ഇന്ത്യക്കിന്നുള്ളൂ. അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് ഇന്ത്യയുടെ ഊർജ്ജ പ്രതിസന്ധിയെ മുന്നിൽകണ്ട് കൊണ്ട് ലോകത്തിൽ മറ്റൊരു രാജ്യത്തിനും ഇല്ലാത്ത ഒരു മന്ത്രാലയം ഇന്ത്യയിൽ ഉള്ളതും. Ministry of Non-Conventional Energy Sources - നോൺ റിന്യൂബൾ റിസോർസസിൽ നിന്നുള്ള ഊർജ്ജ ഉല്പാദന ഗവേഷണത്തിനും അതിന്റെ ആവശ്യകതക്കും മുഴുവനായും അർപ്പിച്ചിരിക്കുകയാണ്.

(ഇന്ത്യയിൽ വളരെയധികം സുലഭമായ തോറിയം കൊണ്ടുള്ള ഊർജ്ജ പദ്ധതികളിലും ഇന്ത്യ നിരവധി ഗവേഷണങ്ങൾ നടത്തികൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. പത്തോ പതിനഞ്ചോ കൊല്ലത്തിനു ശേഷം ഇന്ത്യക്കിതിൽ നേട്ടം കൈവരിക്കാനായാൽ ഇന്നു നേരിടേണ്ടി വരുന്ന യുറേനിയം ആ‍ശ്രയവും നിറുത്തലാക്കാൻ സാധിച്ചേക്കും. തോറിയം ഗവേഷണം മുന്നോട്ട് കൊണ്ട് പോകണമെങ്കിലും യുറേനിയം കൂടിയേ തീരൂ.)

ഇന്ത്യയുടെ ഭാവി

ഇന്ത്യക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടിയ കാലഘട്ടത്തിൽ സാമ്പത്തിക രംഗം ഇന്ത്യ തുറന്നുകൊടുത്തിരുന്നുവെങ്കിൽ രാജ്യത്തിനു ഇന്ന് കാണുന്ന സ്വയം പര്യാപ്തതയോ വിഭവശേഷിയോ ഒന്നും ഉണ്ടാവുമായിരുന്നില്ല. അൻപതും അറുപതും ശതമാനത്തോളം ദാരിദ്ര്യത്തിൽ മുങ്ങിയിരുന്ന, പിച്ച വെച്ച് തുടങ്ങിയിരുന്ന ഇന്ത്യക്ക് അന്നത് താങ്ങുവാനുള്ള കരുത്തുണ്ടാവുമായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും അനിവാര്യമാ‍യ ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ ഇന്ത്യക്ക് സാമ്പത്തിക രംഗം തുറന്നു കൊടുക്കേണ്ടി വന്നു. ആ കാലത്തും അതിനെതിരെ വളരെയധികം ഒച്ചപ്പാടുകളുണ്ടായതാണ്. അമേരിക്കൻ കുത്തക കമ്പനികൾ ഇന്ത്യൻ കമ്പനികളെ മിഴുങ്ങുമെന്നും അമേരിക്കയുടെയോ വൻശക്തികളുടേയോ മുന്നിൽ ഇന്ത്യക്ക് പിടിച്ചു നിൽക്കുവാൻ കെല്‍പ്പില്ലായെന്നും മറ്റും നിരവധി ആരോപണങ്ങൾ ഉയർന്നിരുന്നു. എങ്കിലും ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യൻ കമ്പനികളെ നോക്കൂ. സോഫ്റ്റ്‌വെയർ മേഖലയിലെ ആധിപത്യം മാത്രമല്ല ഇന്ത്യൻ കമ്പനികൾക്കുള്ളതു്, ജഗ്വാറും ലാൻഡ് റോവറും വരെ വാങ്ങുവാൻ ഒരു ഇന്ത്യൻ കമ്പനിയ്ക്ക് സാധിച്ചു.

ഈ കരാർ പ്രാബല്യത്തിൽ വരുന്നതോടെ ഇന്ത്യയ്ക്ക് പരോക്ഷമായി ഒരു ന്യൂക്ലിയർ സ്റ്റേറ്റ് എന്ന പദവി കിട്ടുകയും, പുതിയ തരം റിയാക്റ്ററുകൾക്കുള്ള സാങ്കേതിക വിദ്യയും അതിനുവേണ്ടുന്ന യുറേനിയവും കിട്ടുന്നു. ഊർജ്ജ പ്രതിസന്ധി ഇന്ത്യക്ക് തരണം ചെയ്യുവാൻ സാധിച്ചാൽ ഊർജ്ജ വ്യാപാരങ്ങളിൽ സംസ്ഥാനങ്ങൾ തമ്മിലും രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലും വ്യാപാരത്തിൽ ഏർപ്പെടാം. യൂറോപ്പിൽ ഇതര രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ഊർജ്ജ വ്യാപാരങ്ങൾ നടക്കുന്നതു പോലെ തന്നെ ഇന്ത്യ, പാകിസ്താൻ, നേപ്പാ‍ൾ അങ്ങിനെ ഒരു കോമൺ ഡിസ്ട്രിബ്യൂഷൻ പവർഗ്രിഡ് സ്ഥാപിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ അത് മറ്റൊരു മുതൽക്കൂട്ടാവും. ഇവ കൂടാതെ മറ്റു രാജ്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ആണവ പ്ലാന്റുകൾ സ്ഥാപിക്കാനും ടെക്നോളജി എക്സ്പോർട്ട് ചെയ്യുവാനും കഴിയുമെന്നതും രാജ്യത്തിന്റെ വളർച്ചക്കും പുരോഗതിയ്ക്കും ആശാവഹമാണ്.

ഏതൊരു രാജ്യത്തിനൊപ്പവും അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ സാങ്കേതികമായി മത്സരിക്കാൻ ഇന്നു നമ്മൾ സജ്ജരാണ്. ഇന്ത്യയുടെ അന്തർലീനമായ ശക്തിയെ ആർക്കും തള്ളിക്കള്ളയാനാവില്ല. നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്റെ ശക്തിയിലും കഴിവിലും പ്രതിപത്തി ഉണ്ടാവേണ്ടത് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. ലോകം നമ്മെ അടുത്ത ലോകശക്തിയെന്ന് നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സമയമാണിത്. ആ ആത്മവിശ്വാസം നമ്മളിലും ഉണ്ടാകട്ടെ. ഇന്ത്യയുടെ വികസിത രാജ്യത്തിലേക്കുള്ള കുതിച്ചുചാട്ടത്തിനു സഹായകമാവുന്ന ഒരു കരാറിനെ രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യങ്ങൾ കൊണ്ടോ പഴകിയ ആദർശ കടും‌പിടുത്തങ്ങൾ കൊണ്ടോ പുച്ഛിച്ചു തള്ളുന്നവർക്ക് കാലം മറുപടി പറയും.


Reference:
1. India: A Country Study. Washington: GPO for the Library of Congress, 1995.
2. Indo-US Nuclear Deal by Dr R Kalidas, Former Chairman & Chief Executive, Nuclear Fuel Complex, Hyderabad
3. India's Energy Security and the Nuclear Option by Dhandapani Alagiri, Faculty Member, The Icfai Research Centre (IRC), Chennai, Tamil Nadu
4. EcoWorld

News Sources: Rediff, Outlook India, The Hindu, Business Week, LiveMint, PlanetD

Further Reading:
1. Hyde Act
2. IAEA Draft
3. 123 Agreement