സ്വതന്ത്ര ബ്ലോഗിങ്ങ് കീ ജയ്!

ഇതൊരു വ്യക്തിപരമായ അനുഭവക്കുറിപ്പാണ്. പിന്മൊഴി മുതല്‍ ഇവിടം വരെ.

ബ്ലോഗ് ജീവിതത്തില്‍ ഏതെങ്കിലും ഒരു കാര്യം പെരിങ്ങോടര്‍ എന്ന ബ്ലോഗറോട് ആശയപരമായി ഞാന്‍ യോജിച്ചു പോകുമെന്ന് ഒരു കാരണവശാലും തോന്നിയിട്ടില്ല. ബ്ലോഗില്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ഞാന്‍ തര്‍ക്കത്തിലേര്‍പ്പെട്ടതും പ്രസ്തുത ബ്ലോഗറുടെ ആ‍ശയങ്ങളോടാണ്. അതിന്റെ തുടര്‍ച്ചയായി പിന്മൊഴി നിറുത്തണമെന്നുള്ള ലേഖനത്തിലും ഒരു പോയിന്റ് പോലും എനിക്ക് യോജിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. യോജിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല അത് പെട്ടെന്ന് നിര്‍ത്തണമെന്ന തീരുമാനത്തോട് കലശലായ ദേഷ്യവും വന്നു. അത്രകണ്ട് ആസേവിതയായിരുന്നു ഞാന്‍ പിന്മൊഴിക്ക്.

ദിവസവും സ്കൂള്‍ വിട്ട് വന്ന് എല്ലാ കൂട്ടുകാരുടെ കൂടേയും കളിക്കുന്ന പ്ലേ ഗ്രൌണ്ടില്‍ പെട്ടെന്നാരോ അത് നശിപ്പിച്ച് അവിടെ കെട്ടിടം പണിയാനൊ അല്ലെങ്കില്‍ മറ്റെന്തിനോ ശ്രമിക്കുന്ന വികാരമായിരുന്നു എനിക്ക് സിബുവും പെരിങ്ങോടരും പിന്മൊഴി പൂട്ടണം എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍. കൂട്ടുകാരോട് ഒത്തുകൂടാന്‍ കിട്ടുന്ന നിമിഷങ്ങള്‍ നശിപ്പിക്കുന്ന എല്ലാ പദ്ധതിയേയും എന്തിനു അവരോടും ഒരു അസ്കിത. ഒന്ന് പെരിങ്ങോടര്‍ എന്ന എഴുത്തുകാരന് പിന്മൊഴി പോലെയൊരു സംവിധാനം വേണ്ട. ആള്‍ക്ക് സ്റ്റഫുണ്ട്. സിബുവാകട്ടെ വായിച്ച് രസിക്കാനായിട്ടൊ ഡൈഡിക്കേറ്റഡ് റീഡേര്‍സിനോ വേണ്ടിയല്ല, ടെക്നിക്കല്‍ കാര്യങ്ങള്‍ മാത്രം എഴുതുന്നു. ഇവര്‍ക്ക് മനസ്സിലാവില്ല, സാധരണക്കാരായ എന്നെപ്പോലെയുള്ള ബ്ലോഗ് എഴുത്തുകാരെ എന്ന് തന്നെ ഞാന്‍ കരുതി. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഒരു പോയിന്റും എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. മനസ്സിലാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചുമില്ല.

അതില്‍ ഒരു പോയിന്റുമായി ഞാന്‍ ആകെ അടുത്ത് നിന്നത്, പിന്മൊഴിയുടെ വിസിബിളിറ്റി കാരണം പത്ത് എഴുന്നൂ‍റ് പേര്‍ വായിക്കുന്നതുകൊണ്ട് കമന്റി അലമ്പ് കാണിക്കുന്നവര്‍ക്കും അവിടെ കയ്യടി കിട്ടുന്നു എന്നുള്ളതാണ്. പക്ഷെ അലമ്പ് കാണിക്കുന്നവര്‍ എവിടെയായാലും കാണിക്കും എന്നും എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. എനിക്ക് എപ്പോഴും ഗഹനമായി, എപ്പോഴുമല്ല എല്ലായ്പ്പോഴും ഗഹനമായി കമന്റാന്‍ ഒന്നും വയ്യ. ഓഫടിക്കാനും ചുമ്മാ കളിയാക്കാനും ഒക്കെ എനിക്ക് വളരെ ഇഷ്ടമാണ്. ഞാന്‍ പറഞ്ഞില്ലേ, പിന്മൊഴി തന്നിരുന്ന ആ പ്ലേ ഗ്രൌണ്ട് ഫീലിങ്ങ്. എന്റെ പ്ലേഗ്രൌണ്ടിനു നാല് വശവും ഉയരമുള്ള കെട്ടിടസമുച്ചയങ്ങളുണ്ട്. അവയില്‍ നിന്ന് നോക്കുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ കാണിക്കുന്ന കുസൃതിയും കുറുമ്പും ഒക്കെ എല്ലാവര്‍ക്കും കാണുവാന്‍ സാധിക്കുന്നു. അപ്പോള്‍ തന്നെ എനിക്കൊക്കെ സ്പിരിറ്റ് കൂടും, തമാശ കൂടും, തര്‍ക്കം കൂടും, ദേഷ്യം കൂടും, അപമാനം കൂടും ഇങ്ങിനെ വികാരങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റം തന്നെ നടക്കുന്നു. ഇത് തന്നെ പലര്‍ക്കും എന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണല്ലൊ പിന്മൊഴിയില്‍ ഓഫുകളുടെ നിലവറ ആയത്.

ഞന്‍ ബ്ലോഗിങ്ങില്‍ വന്നത് സ്വതന്ത്രമായി എഴുതാനും വായിക്കാനും വായിക്കപ്പെടാനുമാണ്. ഒരു പ്രത്യേക ഗ്രൂപ്പിലും പെടാതെ, എന്തും തുറന്ന് സഭ്യമായി പറയാനും സംവേദിക്കാനും ഉള്ളതാണ് എനിക്ക് ബ്ലോഗ്. വുഡി അലന്‍ എന്ന് ചലചിത്രകാരന്റെ ആരാധികയാണ് ഞാന്‍. പ്രത്യേകിച്ചും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വതന്ത്ര ചിന്തകളുടെ. ഒരു സിനിമാക്കാരനായാല്‍ കാലിഫോര്‍ണിയായിലെ ഹോളിവുഡില്‍ താമസിക്കണം, സിനിമാ പാര്‍ട്ടികള്‍ക്ക് പോകണം, ഷോ കാണിക്കണം എന്നൊക്കെ എഴുതപ്പെടാത്ത നിയമങ്ങളുണ്ട് ഹോളിവുഡില്‍. പക്ഷെ അദ്ദേഹം ഈ ബഹളത്തില്‍ നിന്നെല്ലാം മാറി, സ്വതന്ത്രമായി നിലനില്‍ക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നയാളാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിന്തകള്‍ കൂര്‍മ്മതയേറിയതും വളരെ ആത്മാര്‍ത്ഥവുമാണ്. ഇങ്ങിനെ ഒരു നിലപാടിനെ അനുകൂലിച്ചു കൊണ്ട് വന്നുവെങ്കിലും, പിന്മൊഴിയിലെ സന്തോഷ-ആര്‍മ്മാദ ഗ്രൂപ്പില്‍ ചേരാന്‍ എനിക്ക് ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കേണ്ടി വന്നില്ല. അത്രക്കും രസമായിരുന്നു അവിടത്തെ കുട്ടിക്കളികള്‍.

പക്ഷെ, ബ്ലോഗ് എന്ന മാധ്യമം അതീവ ഗൌരവത്തോടെ കാണുന്നയൊരാളാണ് ഞാന്‍. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഈ സന്തോഷ-ആര്‍മ്മാദ ഗ്രൂപ്പില്‍ ചേര്‍ന്ന് നശിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത് എന്റെ സ്വതന്ത്ര ബ്ലോഗിങ്ങ് ആണ്. ഇത് ഞാന്‍ പതിയേയാണ് മനസ്സിലാക്കിയത്. എനിക്ക് മലയാളം ബ്ലോഗിനു മുന്നേ തന്നെ ഒരു ഇംഗ്ലീഷ് ബ്ലോഗുണ്ട്. അഹങ്കാരമല്ല, എവിടേയും കൊണ്ട് ലിങ്കോ മറ്റൊ ഇടാതേയും എവിടേയും പബ്ലിസിറ്റി കൊടുക്കാതെയും തന്നെ അതിനു കാര്യമായ ഹിറ്റ്സുണ്ട്. ഫുഡ് ബ്ലോഗ് ആയിട്ട് കൂടി പത്ത് മുന്നൂറ് യുണീക്ക് വിസിറ്റേര്‍സ് ദിവസം ഉണ്ട്. പക്ഷെ പത്തോ പതിനഞ്ചോ കമന്റ്സ് വരാറുള്ളൂ അവിടെ. അതും വളരെ ആവശ്യമായവ. അവിടെ തര്‍ക്ക വിഷയങ്ങള്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ ഞാന്‍ തന്നെ അതിനു മറുപടി പറയുന്നു, ആള്‍ക്കൂട്ടമില്ല. എന്റെ ബ്ലോഗ്, എന്റെ ആശയങ്ങള്‍, എന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം. അത്രേയുള്ളൂ. അവിടെ എനിക്ക് ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിന്റെ പ്രയാസങ്ങളില്ല. ആര് എന്റെ കമന്റ് കാണും, എന്നെപറ്റി എന്ത് വിചാരിക്കും, എന്റെ ഇമേജ് എന്താവും. ഇതൊന്നുമില്ല. അവിടെ നടക്കുന്നത് സ്വതന്ത്ര ബ്ലോഗിങ്ങ്. ഗ്രൂപ്പില്ല, വഴക്കില്ല, മീറ്റില്ല, സുഖിപ്പിക്കലില്ല, പാര വെപ്പില്ല, കൊള്ളിവെപ്പില്ല, ആക്ഷേപമില്ല. എന്തിനു വേണ്ടി ബ്ലോഗിങ്ങ് ചെയ്യുന്നൊ അതവിടെ നടക്കുന്നു. ആരേയും ഞാന്‍ ആശ്രയിക്കുന്നില്ല. ആരുടേയും ഓശാരത്തില്‍ ഞാനൊന്നും ചെയ്യുന്നുമില്ല. നാളെ കുറച്ച് പേരെ ഇതിനായി എനിക്ക് നമിക്കണ്ട, നാളെ അവരോടൊരു കടപ്പാടും വേണ്ട, ഒരു ഗ്രൂപ്പിലും ഞാന്‍ നില്‍ക്കണ്ട. ആര്‍ക്കും എന്റെ മേല്‍ ഒരധികാരവും ഇല്ലതാനും, ശരിയായ നിയമത്തിനു അല്ലാതെ. ഇതൊക്കെ തന്നെയല്ലെ ബ്ലോഗിങ്ങ് കൊണ്ട് വരുമ്പോള്‍ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നതും?

ബ്ലോഗിങ്ങിന്റെ ഈ തനതുഗുണങ്ങളെല്ലാം മലയാളം ബ്ലോഗില്‍ എനിക്ക് കാര്യമായി കുറവായിരുന്നിട്ടും പലപ്പോഴും പിന്മൊഴി വിട്ട് സ്വതന്ത്രമായി നില്‍ക്കണം എന്നൊക്കെ പലവുരു ചിന്തിച്ചിട്ടും, അതൊരുമാതിരി മദ്യത്തിനും സിഗററ്റിനും അടിമപ്പെട്ടതു പോലെയായിരുന്നു. പല തവണ എന്റെ ബ്ലോഗില്‍ ഞാന്‍ കമന്റ് അഡ്രസ് ഫോര്‍വേര്‍ഡിങ്ങ് മാറ്റിയതാണ്. പിന്നേയും രണ്ട് ദിവസം കഴിയുമ്പോള്‍ പിന്മൊഴിയിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ച് വിടും. ആദ്യത്തെ കാരണം ഒറ്റയാനാവാന്‍ എനിക്കിഷ്ടമല്ല. പിന്നെ, ഭൂരിപക്ഷം പേരുടേയും റീഡിങ്ങ് ഹാബിറ്റ് പിന്മൊഴി വഴിയായിരുന്നു താനും. അങ്ങിനെ കമന്റുകള്‍ വഴി, മറ്റുള്ളവര്‍ വഴികാട്ടുന്ന ബ്ലോഗുകള്‍ വായിച്ചു പോന്നു.

ഈ പിന്മൊഴി ആസക്തിക്ക് അറുതിയായത് 2007 ജൂണ്‍ അവസാനം അതിന്റെ നടത്തിപ്പുകാര്‍ അത് നിര്‍ത്തിയപ്പോഴാണ്. അന്ന് അത് നിര്‍ത്തിച്ചവരോട് അതിയായ അരിശം തോന്നിയെങ്കിലും അത് കൊണ്ട് തന്നെ പിന്നീട് എത്ര കമന്റ് അഗ്രിഗേറ്ററുകള്‍ വന്നാലും പോവില്ല എന്ന് ഞാ‍ന്‍ തീരുമാനമെടുത്തിരുന്നു. ഒരിക്കല്‍ പോയാല്‍ പിന്നേയും പഴയ സ്ഥിതി തന്നെയാവും. മാത്രമല്ല ആരേയും ആശ്രയിച്ച് എനിക്കിനി ബ്ലോഗാന്‍ വയ്യ. കുറച്ച് പേര്‍ ചേര്‍ന്ന് എന്റെ വായനാ ശീലമോ എന്റെ ബ്ലോഗിന്റെ നിലനില്‍പ്പിനോ ചുക്കാന്‍ പിടിക്കുന്നത് എനിക്കിനി വേണ്ട. ബ്ലോഗിങ്ങിന്റെ സാമാന്യസങ്കല്പത്തിനു തന്നെ എതിരാണ് ആവശ്യമില്ലാത്ത വേണ്ടാത്ത കൂട്ടായ്മകള്‍ എന്ന് തന്നെ ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നു. മലയാളത്തിന്റെ നന്മ, ഒരു ബുക്ക് ഇറക്കാന്‍ ഒരു കൂട്ടായ്മ, ഒരു പോര്‍ട്ടല്‍ ചെയ്യാന്‍ ഒരു കൂട്ടായ്മ, ഇങ്ങിനെ പെട്ടെന്ന് സമാനമനസ്കര്‍ ചേര്‍ന്ന് രൂപപ്പെടുത്താവുന്നതും അതിന്റെ ആവശ്യം കഴിയുമ്പോള്‍ പിരിച്ച് വിടാവുന്നതുമാവണം കൂട്ടായ്മകള്‍ എന്ന് ഞാനിന്ന് പിന്മൊഴി നിറുത്തി രണ്ട് മാസത്തെ സ്വയം വിശകലനം കഴിഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കുന്നു. അല്ലാതെയുള്ള പൊതു കൂട്ടായ്മകള്‍ ഉണ്ടാവുമ്പോള്‍ അവിടെ സ്വാതന്ത്ര്യം ഹനിക്കപ്പെടുന്നു. ബ്ലോഗിങ്ങിനേക്കാളും കൂട്ടായ്മക്ക് മുന്‍തൂക്കം വരുന്നു. അത് ശരിയല്ല്ല. ഇത് മനസ്സിലാക്കുവാന്‍ പോലും എനിക്ക് ഇത്രയും നാളുകളെടുത്തു എന്നുള്ളത് തികച്ചും പരിതാപകരം. വലിയ വായില്‍ നാല് നേരവും ബ്ലോഗിങ്ങിനെപറ്റി പ്രസംഗിച്ചു കൊണ്ട് നടന്നിട്ട് എന്തുകൊണ്ട് ഇതില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ തന്നെ സ്വയം പിന്മാറിയില്ല എന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോഴും അത്ഭുതം. സിഗററ്റ് വലിക്കുന്നവന് അറിയാം അത് ഹാനികരം എന്ന്, എന്നാലും നിറുത്താന്‍ പറ്റൊ പെട്ടെന്ന്?

ഇപ്പോള്‍ ശാന്തം. ആരുടേയും വക്കാലത്തിലല്ല എന്റെ ബ്ലോഗ് നിലനില്‍ക്കുന്നതു. ആരേയും കാണിക്കാനുമല്ല അവിടെ ആരെങ്കിലും കമന്റുന്നത്. നീണ്ട കമന്റുകള്‍ കുറയുന്നു, ബ്ലോഗിങ്ങ് കൂടുന്നു, പോസ്റ്റുകള്‍ കൂടുന്നു. അപ്പോള്‍ അത് തന്നെയാണ് വേണ്ടത്. കമന്റ് അഗ്രിഗേഷന്‍ ചെയ്താലേ എന്നെപ്പോലെയുള്ളവരുടെ ബ്ലോഗുകള്‍ വായിക്കപ്പെടൂ എന്ന് ഞാന്‍ തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരുന്നു. എന്റെ സ്റ്റാറ്റ് കൌണ്ടര്‍ വായനക്കാര്‍ ഒട്ടും തന്നെ കുറഞ്ഞുവെന്നു കാണിക്കുന്നുമില്ല. പക്ഷെ തികച്ചും അനാവശ്യമായ അരോചകമായ കയ്യടിയും സുഖിപ്പിക്കലും ജയ് വിളികളും മറ്റും ഗണ്യമായി കുറഞ്ഞു, കമന്റുകളില്‍ ആത്മാര്‍ത്ഥത കൂടുന്നു. എനിക്ക് ആത്മവിശ്വാസവും.

പിന്മൊഴി നിറുത്തിയതിനു ശേഷം, മറുമൊഴി എന്ന മറ്റൊരു അഗ്രിഗേറ്ററിലേക്ക് കമന്റുകള്‍ അയക്കണ്ട എന്ന് ആദ്യമേ തീരുമാനിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും അവിടെ എന്താണ് നടക്കുന്നതെന്ന ആകാംക്ഷ എനിക്കുമുണ്ടായിരുന്നു. ഇനി ഇതുപോലെ ഒരു മൊഴിയിലും ചേരില്ല എന്ന് വലിയ ജാഡക്ക് ശപഥം ഒക്കെ എടുത്തിരുന്നുവെങ്കിലും പോകണൊ വേണ്ടയൊ എന്ന് മനസ്സില്‍ ഒരു മസിലുപിടിത്തം ആത്മാര്‍ത്ഥമായി പറഞ്ഞാല്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ അവിടെ വരുന്ന എല്ലാത്തരം പോസ്റ്റുകളുടെ കമന്റുകള്‍ വാ‍യിക്കാനുള്ള താത്പര്യം രണ്ടാഴ്ച കൊണ്ട് തന്നെ ഭാഗ്യത്തിനു പോയിക്കിട്ടി. മാത്രമല്ല, ഞാന്‍ വായിക്കുന്ന മിക്ക ബ്ലോഗ്സും അതിലില്ല താനും. അതുകൊണ്ട് തന്നെ കാര്യമായി ബോറടിച്ചു. പിന്മൊഴിക്കുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ഗുണം കുറച്ചെങ്കിലും ഒരേ തലത്തിലുള്ള ആളുകളെ അത് നിലനിര്‍ത്തിപ്പോന്നിരുന്നു എന്നിരുന്നതാണ്. മറുമൊഴിയില്‍ എല്ലാ തരവും. അതുകാരണം എന്നില്‍ അത് താത്പര്യം ജനിപ്പിക്കുന്നില്ല. വ്യക്തിപരമായി എനിക്ക് എല്ലാത്തരം ചവറും കൂടിയുള്ള വായന ഇഷ്ടമല്ല. നേരവുമില്ല.

പിന്മൊഴി നിന്നപ്പോള്‍ എനിക്കുണ്ടായ ഒരു വിഷമം പുതിയവര്‍ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടില്ല എന്നായിരുന്നു. ഞാന്‍ ബ്ലോഗില്‍ വന്നപ്പോള്‍ എനിക്കിവിടെ ആരേയും അറിയില്ലായിരുന്നു. പിന്മൊഴിയിലേക്ക് കൈ പിടിച്ച് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് വന്നതാണ് എന്നെ. അങ്ങിനെയാണ് ഞാന്‍ വായിക്കപ്പെട്ടതെന്നും ഞാന്‍ കരുതിയിരുന്നു. ആ ധാരണ തെറ്റാണെന്ന് എനിക്ക് ഇന്ന് മനസ്സിലാവുന്നു. ‘തെരഞ്ഞെടുത്ത വളിപ്പുകള്‍’ എന്ന ബ്ലോഗ് വന്നത് പിന്മൊഴിക്ക് ശേഷമാണ്. (ആ ബ്ലോഗ് ഇപ്പോള്‍ ഡിലീറ്റഡ് ആയിരിക്കുന്നു). ആ പുതിയ ബ്ലോഗ് ഒരു മൊഴിയിലും ഇല്ലെങ്കിലും എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിച്ചു. അപ്പോള്‍ മനസ്സിലാവുന്നു എഴുത്ത് തന്നെയാണ് ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുന്നത്. അല്ലാതെ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടേണ്ടവര്‍ക്കാണ് പിന്മൊഴിയും മറുമൊഴിയും മറ്റും.

എന്റെ മറ്റൊരു ആശങ്ക, ചില പോസ്റ്റിലെ‍ കമന്റുകള്‍, പ്രത്യേകിച്ച് തര്‍ക്കവിധേയമായ പോസ്റ്റുകള്‍ എങ്ങിനെ പിന്മൊഴിയില്ലാതെ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടും? അത് തികച്ചും എന്നെത്തന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ഹോമിയോപ്പതി എന്ന പോസ്റ്റില്‍ നടന്നു. എനിക്ക് താത്പര്യമുള്ള വിഷയം. അതിനു ഞാന്‍ ലിങ്ക് സേവ് ചെയ്ത് കമന്റുകള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇതിന്റെ ഗുണം പിന്മൊഴി ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് അവിടെ വെറുതെ ജയ് വിളികളും മൂര്‍ദ്ദാബാദ് വിളികളും ഗ്രൂപ്പ് വിളികളും തെറി വിളികളും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞില്ല. വളരെ നല്ലൊരു സംവാദം അവിടെ അരങ്ങേറുകയും ചെയ്തു. നാല്‍പ്പത്തിമൂന്ന് കമന്റുകളും തികച്ചും വിഷയത്തിലൂന്നിയവയും. ബലേ ഭേഷ്!

കമന്റുകള്‍ക്കല്ല ബ്ലോഗിലെ പോസ്റ്റുകള്‍ക്ക് തന്നെയണ് പ്രാധാന്യം. കമന്റുകള്‍ക്ക് പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുമ്പോള്‍ ബ്ലോഗിങ്ങ് കുറയുന്നു, വിവരശേഖരം കുറയുന്നു. അതുകൊണ്ട് നല്ല കമന്റുണ്ടെങ്കില്‍ ഇംഗ്ലീഷ് ബ്ലോഗിങ്ങിലും മറ്റും അത് പോസ്റ്റാക്കുകയാണ് പതിവ്. ഇപ്പോള്‍ ദേവരാഗവും മറ്റും കമന്ററ എന്ന ബ്ലോഗില്‍ ചെയ്യുന്നതുപോലെ. അതാണ് ശരിയായ രീതി. ബ്ലോഗിങ്ങ് തന്നെയാണ് കൂടേണ്ടത്, കമന്റുകള്‍ അല്ല.

ഇംഗ്ലീഷ് ബ്ലോഗിങ്ങ് പടര്‍ന്ന് പന്തലിച്ച് കിടക്കുകയാണ്. അവിടെ അശ്ലീലമുണ്ട്, പോണ്‍ ഉണ്ട്, ഇറാന്‍ പ്രശ്നമുണ്ട്, ബുഷ് നല്ലവനാണെന്ന് ഉണ്ട്. ഞാന്‍ ഇതൊന്നും വായിക്കുന്നില്ല. എനിക്കിഷ്ടമുള്ളത് മാത്രം ഞാന്‍ വായിക്കുന്നു. ഇംഗ്ലീഷ് ബ്ലോഗിങ്ങില്‍ ഇതുപോലെ കമന്റ് അഗ്രിഗേഷന്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍ എന്റെ ദൈവമേ! ഞാന്‍ എപ്പോഴേ ബ്ലോഗിങ്ങ് ഉപേക്ഷിച്ചേനെ. അവിടെ നല്ല മുന്തിയ തെറികളാണ് അന്യോന്യം വിളിക്കുന്നത്. അവിടെ കുടുമ്പ ഫീലിങ്ങ് ഇല്ല, ഒ ഇവരാണല്ലൊ കമന്റ് അഗ്രിഗേഷന്‍ നടത്തിപ്പുകാര്‍ അവരു പറയുന്നത് കേട്ട് മിണ്ടാതെ ഇരിക്കാം എന്നില്ല, അധികാരം എനിക്ക് മാത്രം. നിയമപ്രകാരം എനിക്ക് എന്തും ചെയ്യാം. അതുകൊണ്ട് തന്നെ മലയാളം ബ്ലോഗുകള്‍ അയ്യായിരം കടന്നാല്‍ (ഇത് ചിലപ്പോള്‍ അടുത്ത കൊല്ലം തന്നെ സംഭവിച്ചാല്‍?) അവിടെ എല്ലാ ബ്ലോഗുകളുടേയും കമന്റ് അഗ്രിഗേഷന്റെ പ്രസക്തി തന്നെ കുറയുന്നു. ആ സമയത്ത് ഇങ്ങിനെ ഒരു സംവിധാനം ഉണ്ടായിട്ട് പ്രത്യേക പ്രയോജനം ഉണ്ടാവുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് ഇനിയും കമന്റ് അഗ്രിഗേഷന്‍ വഴി ഞാന്‍ വായന തുടര്‍ന്നാല്‍ അത് പൊട്ടത്തരമാവുകയേ ഉള്ളൂവെന്ന് ഇപ്പോള്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നു. സെലക്റ്റീവ് റീഡിങ്ങ് അതുകൊണ്ട് തന്നെ എനിക്കിപ്പോള്‍ അത്യാവശ്യവുമാണ്. കാരണം, ഒരു പോസ്റ്റിനു മിനിമം ഇരുപത് കമന്റ് കിട്ടുന്നുവെങ്കില്‍, കമന്റ് അഗ്രിഗേഷന്‍ വഴി ഞാന്‍ ഇരുപത് കമന്റുകള്‍ വായിക്കുന്നു, അത് മറ്റ് രണ്ടോ മൂന്നൊ ബ്ലോഗ് വായിക്കന്ന സമയമാണ്.

മറ്റൊന്ന് എനിക്കിവിടെ രേഖപ്പെടുത്തേണ്ടത്, പിന്മൊഴി വഴിയാണ് യാഹൂ കോപ്പിറൈറ്റ് പ്രശ്നത്തിനു പബ്ലിസിറ്റി കിട്ടിയതെന്ന് പെരിങ്ങോടരുടെ പോസ്റ്റിലും കണ്ടിരുന്നു. അത് തികച്ചും തെറ്റായ ഒരു ധാരണയാണ്. യാഹുവിന്റെ പ്രശ്നത്തിനു പിന്മൊഴി ഗുണത്തേക്കാളേറെ ദൂഷ്യമാണ് ചെയ്തത്. അത് മറ്റൊരു പോസ്റ്റില്‍ വിശദീകരിക്കാം.

ഇതില്‍ നിന്നെല്ലാം എനിക്ക് മനസ്സിലായത്. ആത്മാര്‍ത്ഥമായി സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ എഴുതുവാനും വായിക്കപ്പെടാനുമുള്ള മാധ്യമമാണ് ബ്ലോഗിങ്ങ്. അത് ഇനി ആരുടെ സംഘത്തിനു മുന്നിലും ആരുടെ ആശ്രയത്തിലും (സോഫ്റ്റ്വേറുകള്‍ അല്ല, ആളുകളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ നിന്ന് ഉരുത്തിരിയുന്ന സംഘങ്ങള്‍) അല്ലാതെ എന്റെ മാത്രം സ്വാതന്ത്ര്യത്തില്‍ നിലനില്‍ക്കണം എന്ന് ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. സ്വതന്ത്ര ബ്ലോഗിങ്ങ് കീ ജയ്! (ഒരു ജയ് വിളിക്കാതെ ഇരിക്കുന്നത് എങ്ങിനെ? ഇത്രയും നല്ലയൊരു കാര്യം എന്റെ പൊട്ട ബുദ്ധിക്ക് ഇപ്പോഴെങ്കിലും തോന്നിയല്ലൊ)

ഇതൊക്കെയാണെങ്കിലും പിന്മൊഴി ആദ്യകാല മലയാള ബ്ലോഗിങ്ങിനു സഹായിച്ചു എന്ന് തന്നെ തോന്നുന്നു. പക്ഷെ ഒരു നൂറ് ബ്ലോഗുകള്‍ വന്നതോടു കൂടി നിര്‍ത്തേണ്ട സംരംഭം ഭൂരിപക്ഷം മലയാളം ബ്ലോഗ് എഴുത്തുകാരെ ഈ കമന്റ് റീഡിങ്ങ് അഡിക്ഷനില്‍ കൊണ്ടെത്തിച്ചതിനു ഇന്ന് അതിന്റെ ഉപജ്ഞാതാക്കളായ സിബുവും പെരിങ്ങോടനും അത് നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഏവൂരാനും ഒക്കെ വിലപിക്കുന്നുണ്ടാവും.

ഒന്നുകൂടി ജയ് വിളിക്കട്ടെ - സ്വതന്ത്ര ബ്ലോഗിങ്ങ് കീ ജയ്!