മനോജുട്ടന്റെ പ്രാര്‍ത്ഥന

“എന്റെ ഭഗവതീ!നാരായണനമ്മാവന്‍ പെട്ടെന്നു മരിക്കണേ!”, മനോജുട്ടന്‍ എന്നും കൈകള്‍ കൂപ്പി കണ്ണടച്ചു നെഞ്ചു ഉരുകി പ്രാര്‍ത്‌ഥിക്കും.

പന്ത്രണ്ടു വയസ്സു മുതല്‍ പ്രാര്‍ത്‌ഥിച്ചു തുടങ്ങിയതാണു അങ്ങിനെ. പതിമൂന്നു കൊല്ലമായിട്ടും ഭഗവതി പ്രാര്‍ത്‌ഥന കേട്ട മട്ടില്ല. എന്നാ‍ലും ഇത്രേം ദുഷ്ടനായ ഒരാള്‍ നരകിച്ചു മരിക്കും എന്നു മനോജുട്ടനു നൂറു വട്ടം ഉറപ്പാണു. ദുഷ്ടത ചെയ്താല്‍ കഷ്ട്ത ഫലം! ഒത്തിരി ചീത്ത വിളിച്ചു എല്ലവരേയും കുറ്റം പറഞ്ഞോണ്ടു നടന്ന, എപ്പൊഴും മുറുക്കി ചുവന്നിരുന്ന നാണിയമ്മ നാ‍ക്കിലും കവിളത്തും പുണ്ണ് വന്നു മരിച്ചതു തന്നെ തെളിവല്ലേ? അങ്ങുനെ എന്തെല്ലാം എത്ര പേരുടെ കഥകള്‍.

നാരയണന്‍ അമ്മാവനെ കാണുംബോള്‍ മനോജുട്ടന്‍ എപ്പോഴും അമ്മാവന്റെ വലതു കാലിലേക്കു ഒന്നു അറിയാതെ നോക്കിപ്പോവും. പുണ്ണു വല്ലോം ഉണ്ടോ?ആ കാലു വെച്ചല്ലേ നിറവയറായ അമ്മയെ തൊഴിച്ചതു. നിലവിളിച്ചു കൂട്ടിയിട്ടിരുന്ന നെല്ലിന്റെ കൂംബാരത്തിലേക്കു അമ്മ വീഴുന്നതു അനിയത്തിയുടെ വളഞ്ഞ കൈ കാണുംബോള്‍ മനോജുട്ടന്‍ ഓര്‍ക്കാറുണ്ടു. അനിയത്തിയുടെ കൈമുട്ടിനു മേപ്പോട്ടു സ്വല്‍പ്പം എല്ലു വളഞ്ഞാണു ഇരിക്കുന്നതു. അവള്‍ക്കെല്ലാം സ്വയം ചെയ്യുവാന്‍ പറ്റും. പക്ഷെ, അവള്‍ ജനിച്ചപ്പോള്‍ സാബു ഡോക്‌ട്ടറു ഒത്തിരി കഷ്ട്ടപ്പെട്ടാ‍ണു അത്രേം എങ്കിലും കൈ ശെരി ആക്കിയതു. അതും ഒരു നയാ പൈസ മേടിക്കതെ. അവളേം മാറോടു ചേര്‍ത്തി അമ്മേടേം അച്‌ഛന്റേയും നെഞ്ചുപൊട്ടിയുള്ള കരച്ചില്‍ കണ്ടിട്ടാവണം. അന്നു മനോജൂട്ടനും കരഞ്ഞതാണു ഒത്തിരി. അന്നു തുടങ്ങിയ പ്രാര്‍ത്‌ഥന ആണു ഭഗവതിയോടു. ഒരിക്കലും മുടങ്ങാതെ.

എന്നിട്ടും അച്‌ഛന്‍ എത്ര പെട്ടന്നാണു എല്ലാം മറന്നതു. “ദേഷ്യം വെച്ചോണ്ടു ഇരുന്നിട്ട് എന്തു കാര്യം? മനൂ?” അച്‌ഛന്‍ മനോജുട്ടനെ ഉപദേശിക്കും.അതൊക്കെ പഴയ കാര്യമല്ലേ? ഓരൊ ഓരൊ ദേഷ്യത്തിനു ഓരുരത്തര്‍ ചെയ്തു പോവുന്നതാ‍ണു എന്നാണു അച്‌ഛന്റെ ന്യായം. ഇത്രേം ദുഷ്ട്ടനായ അമ്മാവനെ അച്‌ഛന്‍ മാത്രം ആണു ആ നാട്ടില്‍ തന്നെ ന്യായീകരിച്ചു കണ്ടിട്ടുള്ളതു.

അച്‌ഛന്‍ ഇത്രേം സാധുവായിപ്പൊയതാണു പ്രശ്നം എന്നു അമ്മ പറയും. അമ്മേടെ സ്വന്തം ജ്യെഷ്ട്നോടു അമ്മക്കു തോന്നുന്ന വെറുപ്പിന്റെ ഒരു അംശം എങ്കിലും അച്‌ഛനു തോന്നിയിരുന്നെങ്കില്‍ എന്നു അമ്മ നെടുവീര്‍പ്പിടും. കാലണ പോലും തറവാട്ടീന്നു അമ്മാവന്‍ കൊടുക്കാത്തതാണു അമ്മക്കു ആ തൊഴിയെക്കാളും ദേഷ്യം. അവകാശപ്പെട്ടതു നേടിയെടുക്കാന്‍ ഒരിക്കല്‍ പോലും അച്‌ഛന്‍ ഒന്നു അമ്മാവന്റെ മുഖ:ത്തു നോക്കി ചോദിച്ചെങ്കില്‍. കേസ് കൊടുക്കാ‍ന്‍ പലരും ഉപദേശിച്ചതാണു. അച്‌ഛന്‍ ചിരിച്ചതേ ഉള്ളൂ. “സ്വന്തം രക്തത്തിനോടു യുധം ചെയ്തു ജയിച്ചിട്ടു എന്തു കാര്യം? എനിക്ക് ഈ മാഷു പണിയില്‍ നിന്നു കിട്ടുന്നതു തന്നെ മതി”. അച്‌ഛന്‍ പിന്നേയും ന്യായീകരിക്കും.

അന്നു അമ്മയെ തൊഴിച്ചപ്പോള്‍‍ മാത്രം ആണു മനോജുട്ടന്‍ അച്‌ഛനെ ഒന്നു കാര്യമായി അരിശപ്പെട്ട് കണ്ടതു. അമ്മവാനെ ശക്തമായി തള്ളിമാ‍റ്റിയിട്ടു അമ്മേയും താങ്ങി എടുത്തു ഇറങ്ങിയതാ‍ണു അച്‌ഛന്‍ അന്നു തറവാ‍ട്ടീല്‍ നിന്ന്.

“നാട്ടില്‍ എല്ലാവരുടെയും പ്രിയപ്പെട്ട മാഷ്! പക്ഷെ അതുകൊണ്ടു എന്തു കാര്യം?” അമ്മ അരിശം മൂക്കുംബോള്‍ പുച്‌ഛിക്കും.

ഇനി ഒരു രണ്ടു മണിക്കൂര്‍ കൂടി കഴിഞ്ഞാല്‍ വീടെത്തും. അച്‌ഛനും അമ്മക്കും അനിയത്തിക്കും സഞ്ചി നിറയെ സമ്മാന‍ങ്ങളുമായി ആണു ജോലിയില്‍ നിന്നു അവധി അപേക്ഷിച്ച് വീട്ടിലേക്കു തിരിച്ചതു.
ഒന്നു വീടു വരെ വരണം എന്നു അമ്മ രണ്ടു ആഴ്ച മുന്‍ബു ഒന്നു സൂചിപ്പിച്ചു. ഇനി വല്ലോ കല്യാണ ആലോചനയ്ക്കും ആണോ അമ്മയുടെ ഈ വിളി. എന്നാല്‍ അമ്മയോടു ഒരു നല്ല വഴക്കു തന്നെ ഉണ്ട് ഇത്തവണ. ജോലി കിട്ടിയ അന്നു മുതല്‍ തുടങ്ങീതാണു അമ്മയുടെ ഈ കുറുംബു.

“സാബു ഡോക്ട്രെറ ചെന്നു കാണാന്‍ പറഞ്ഞു.” വീട്ടിന്റെ പടി കയറുന്നതിനു മുന്‍ബു തന്നെ അമ്മ പറഞ്ഞു.

വൈകുന്നേരം ക്ലിനിക്കില്‍ ചെന്നപ്പൊള്‍ ഒരു മുഖവരയുമില്ലതെ സാബു ഡോക്ടുറ് പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
“മനോജിന്റെ അച്‌ഛനു രക്താര്‍ബുദം ആണു. വളരെയധികം താമസിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു. ചികത്സിച്ചിട്ടൊന്നും യാതൊരു കാര്യവുമില്ല. വെറുതേ കുറെ മരുന്നുകള്‍ കുത്തി വെ‌ച്ചു ആ ശരീരത്തെ പീഡിപ്പിക്കാം എന്നല്ലാതെ....” പിന്നീടുള്ളതൊന്നും കേട്ടില്ല.

അച്‌ഛന്‍‍ അംബത്തി മൂന്നാം വയസ്സില്‍, ഒരു കൊല്ലം മുഴുവന്‍ നരകി‌ച്ചു നരകിച്ചു വേദന തിന്നു മരിച്ചു. “ആരെങ്കിലും എന്നെ ഒരു കൊന്നു തരുവോ” എന്നു വേദന കൊണ്ടു പുളയുംബോള്‍ അച്‌ഛന്‍ കരഞ്ഞ് ചോദിക്കുന്നതു ചിതക്കു തീ കൊളുത്തുംബോള്‍ മനോജൂട്ടന്‍ അറിയാതെ ഓര്‍ത്തുപോയി.

മരിച്ചപ്പോഴും ശ്രാദ്‌ധത്തിനും നാരായണനമ്മാവന്‍ വന്നിരുന്നു. എണ്‍പത്തിഎട്ടാം വയസ്സിലും ചുറുചുറുക്കിനു യാതൊരു കുറവുമില്ലാതെ ആരോഗ്ഗ്യവാനായി, എല്ലാവരോടും കുശലം പറഞ്ഞും പഴയ ആ തലയെടുപ്പോടെ.

ഭഗവതിയോടുള്ള ആ പ്രാര്‍ത്‌ഥന ഒരു കൊല്ലം മുംബു സാബു ഡോക്ട്രുടെ ക്ലിനിക്കില്‍ നിന്നു ഇറങ്ങിയതിനു ശേഷം പിന്നീടു ഒരിക്കല്‍ പോലും മനോജൂട്ടന്റെ മനസ്സില്‍ തോന്നിയിട്ടില്ല. ആ‍രും നരകിച്ചു മരിക്കരുതേ,അതു കാണേണ്ടി വരരുതേ എന്നു മാത്രമെ ഇപ്പൊ ഭഗവതിയോടു വല്ലപ്പോഴും പ്രാര്‍ത്‌ഥിക്കുംബോള്‍ ആവശ്യപ്പെടാറുള്ളൂ.