അവറ്റങ്ങള്‍!

മുന്‍പ്:
'അതെന്താ അമ്മാമ്മേ അവരുടെ അടുത്ത് പോയാ?'

'തിളക്കണീ വെയിലുത്ത് പൂയി അടെ കുത്തീരുന്നിട്ട് അവറ്റേടെ കൂട്ട് കറക്കില്ലേ ന്റെ പൊന്നു മാളേ. ദ് മാത്രല്ല, അവറ്റങ്ങളൊക്കെ പണിക്കാരല്ലേ. എന്ത് മനുഷ്യരാന്ന് ആര്‍ക്കറിയാ? കുട്ട്യോളെ പിടിച്ചേച്ചോണ്ട് പോനും മതി അവറ്റങ്ങള്. ഒറ്റെണ്ണത്തിനേം വിശ്വസിക്കാന്‍ കൊള്ളില്ല്യാ ഇക്കാലത്ത്. മാള് വേം ഉമ്മറത്ത് കേറിക്കേ.'

ഒരിക്കല്‍:
'വേണ്ടാ സീതേ. ഞാന്‍ വരുന്നില്ല. നിന്റെ പാട്ടിക്കൊക്കെ ഇഷ്ടാവോ? ഞാന്‍ മീറ്റൊക്കെ കഴിക്കുന്ന ആളല്ലേ? അതും നിന്റെ എന്നും പൂജയും മറ്റുമുള്ള വീട്ടില്‍...'

'അതിനാലെന്നേ? ആമാ, പാട്ടിക്ക് പുടിക്കാത്. പക്ഷെ നീ എന്‍ ക്ലോസ് ഫ്രന്റ് ആക്കും. നീ കണ്ടിപ്പാ വന്തേ ആകുണം. പാട്ടിയെ എപ്പടിയാവത് സമാളിക്കലാം. സുമ്മായിരി. നീ വന്ത്...ഉം...കേരളാവില്‍ വര്‍മ്മ ഫാമിലിയാക്കും.' പൂജാമുറിയിലെ ചെറുമണികള്‍ പോലെ നിറുത്താതെയുള്ള സീതയുടെ ചിരി.


തലയോടിന്റെ പുറക് വശത്ത് ഒത്ത നടുക്കായിട്ട് ഒരു നാണയവലുപ്പത്തില്‍ വിരലുകളോടിച്ചാല്‍ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരു എട്ടുകാലി രൂപം കൈയ്യില്‍ തടയും. അത് രോമാവൃതമായ എട്ടുകാലുകളും നീട്ടി മസ്തിഷ്കത്തില്‍ വലകള്‍ നെയ്യാറുണ്ട്. താരാട്ടിലൂടെ, സ്പര്‍ശത്തിലൂടെ, നോട്ടത്തിലൂടെ. മസ്തിഷ്ക്കത്തിന്റെ താഴോട്ട് ഒരു തള്ളവിരല്‍ വണ്ണത്തില്‍ കാലുകള്‍ തുടങ്ങുന്നിടം വരെ ചുറ്റിപ്പിണഞ്ഞ് താഴോട്ടും.

ഭയത്തിന്റെ പശിമയുള്ള നേരിയ വലകളില്‍ ഒന്നു പോലും സ്പഷ്ടമായി കാണുവാന്‍ സാധിക്കില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അടര്‍ത്തിമാറ്റുവാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോല്‍ പിടി തരാറില്ല. തെന്നിതെന്നി പോകുന്ന വലകള്‍ വരിഞ്ഞു മുറുക്കും. ഓരോ അണുവിലും ഓരോ മിടിപ്പിലും വിഷം. എട്ടുകാലികള്‍ ഇരകളെ വെച്ചെക്കില്ല, കരുണ തീരെയില്ല. ദേഹമാസകലം വലിഞ്ഞ് മുറുക്കി വിഷം കുടിപ്പിച്ച് ജീവിപ്പിക്കും. വിഷം വിഷത്തിനു അതീതമാവും. പറിച്ചെറിയാന്‍ നോക്കുന്നവരെ അതിലും ശക്തിയോടെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി സ്വന്തമാക്കും.

                                                       ........

ശൈത്യകാലം മഞ്ഞ്പുതച്ച് കിടത്തിയിരിക്കുന്ന ആളൊഴിഞ്ഞ ന്യൂയോര്‍ക്കിന്റെ സബേര്‍ബ്സ് ആയ റോക്ക്ല്ലാന്റ് കൌണ്ടിയിലേക്ക് എന്നേയും വഹിച്ചുകൊണ്ട് എസ് യൂ വി ചീറിപാഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. സിനിമയില്‍ കാണുന്ന കണ്ണാടി പോലുള്ള ഉയര്‍ന്ന കെട്ടിടങ്ങള്‍ മാത്രമുള്ള അമേരിക്കയില്‍ നിന്ന് ഏതോ പോസ്റ്റ്കാര്‍ഡുകളില്‍ കാണുന്ന ഗ്രാമത്തിലേക്ക് ചീറിപ്പായുകയാണ്. വാടിക്കരിഞ്ഞ് നില്‍ക്കുന്ന ചുള്ളിക്കമ്പുകള്‍ മരങ്ങളായിരുന്നുവെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്നത് അവയുടെ സ്ഥാനം കൊണ്ടു മാത്രം.

വണ്ടിയുടെ വേഗതയില്‍ ഹൃദയം വിറങ്ങലിച്ചുപോയിരുന്നു. അത് തണുപ്പ് കൊണ്ടെന്ന് ആശ്വസിച്ചിരിക്കെ പെട്ടെന്നാണ് തെറിച്ച് വീണത്. മഞ്ഞിലേക്ക്. മഞ്ഞിലേക്ക് ഞെരിഞ്ഞമരുകയായിരുന്നു. തല പതിയേ വെട്ടിച്ചപ്പോള്‍ വണ്ടി മരത്തില്‍ ഇടിച്ചുവെന്ന് മനസ്സിലായി. വണ്ടിയുടെ മഞ്ഞയും ചുവപ്പും ലൈറ്റുകള്‍ മിന്നിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

സന്ധ്യ ഇരുട്ടിലേക്ക് കലരുന്ന നേരം. ഒരു വണ്ടി പോലും നിറുത്തുന്നില്ല. ആരും കണ്ടു കാണുവാന്‍ സാധ്യതയില്ല. കുതിരയുടെ കണ്ണുകള്‍ വശങ്ങളിലേക്ക് ശ്രദ്ധ പോകാതെ മൂടിയിരിക്കുന്നതുപോലെ മറ്റു വണ്ടികളിലുള്ളവരും പ്രയാണമാവണം, അടുത്ത അപകടം വരെ.

അങ്ങിനെ മരിച്ചുപോകുമെന്ന് എപ്പോഴോ തോന്നിയ നേരത്ത്, ഇരുട്ടിലും ചുവപ്പെന്നു തോന്നിക്കുന്ന ഒരു വലിയ ട്രക്ക് വന്നു നിന്നു. അജാനുബാഹുവായ രണ്ട് കറുത്ത ശരീരങ്ങള്‍. ന്യൂ യോര്‍ക്കിലെ കറുത്ത വര്‍ഗ്ഗക്കാര്‍, മനസ്സ് ഇരുട്ടിലേക്ക് വഴുതി വീഴുമെന്ന് തോന്നുന്ന അവസരത്തിലും ഞാനവരെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

എയര്‍പ്പോട്ടില്‍ നിന്ന് മഞ്ഞ നിറമുള്ള ടാക്സിയില്‍ ഹോട്ടലിലേക്ക് തിരിക്കുമ്പോള്‍ ഭയമായിരുന്നു. മുന്‍പില്‍ വണ്ടിയെ നിയന്ത്രി‍ക്കുന്ന കറുത്തിരുണ്ട അജാനബാഹു ഓരോ പ്രാവശ്യവും സ്റ്റീയറിങ്ങ് വീലില്‍ നിന്ന് കൈയ്യെടുക്കുമ്പോള്‍ തോക്കെടുക്കാവാ‍നാണെന്ന് ഉറപ്പിച്ച് ഞാന്‍ ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. കറുത്ത വര്‍ഗ്ഗക്കാരൊത്തിരിയുള്ളതാണ് ന്യൂയോര്‍ക്കില്‍. വളരെയധികം സൂക്ഷിക്കണം. അവര്‍ പൈസ ചോദിക്കുകയാണെങ്കില്‍ ഒട്ടും മടിക്കാതെ കൊടുക്കണം. തോക്ക് കയ്യിലുള്ളവരാണവര്‍. മനസ്സില്‍ ഉപദേശങ്ങളുടെ റീപ്ലേകള്‍.

ആ മരവിപ്പിലും ഇവര്‍ പേഴ്സ് തട്ടിപ്പറിക്കും എന്ന ചിന്തയാണ് എന്നെ മഥിച്ചത്. മറിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന വണ്ടിയില്‍ എന്റെ പാസ്പ്പോര്‍ട്ട്. ഈശ്വരാ! അവരില്‍ ഒരാള്‍ എന്നെ എന്തോ കൊണ്ട് പുതപ്പിക്കിന്നു. ശ്വാസം മുട്ടിച്ച് കൊല്ലാന്‍ ആവുമോ? ലക്ഷ്യം വണ്ടിയിലെ സാധനങ്ങള്‍ തന്നെ. തീര്‍ച്ച.

‘മാം, ആര്‍ യൂ ഓക്കേ? വീ വില്‍ കോള്‍ ഫോര്‍ ഹെല്പ്? പ്ലീസ് ഡോണ്ട് മൂവ്.’ പിന്നേയും അവര്‍ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞ് കൊണ്ടിരുന്നു. അവര്‍ സഹായം വിളിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും പോലീസ് വരുമ്പോള്‍ പക്ഷെ അവര്‍ അവിടെ നില്‍ക്കുന്നില്ലായെന്നും മറ്റും.

ഞാന്‍ പതിയേ ഞെരുങ്ങി. നെഞ്ചില്‍ കുമിഞ്ഞ് കൂടിയ എന്നോടുള്ള വെറുപ്പ് ഒന്നും മിണ്ടാനനുവദിച്ചില്ല. അവരെയൊന്നു തൊട്ടു നോക്കണമെന്നു തോന്നി. അമ്മാമ്മേ, പക്ഷെ അവറ്റങ്ങളെ ഞാന്‍ തൊട്ടില്ല.

ഹോസ്പിറ്റലില്‍ നിന്ന് വീട്ടിലേക്ക് എത്തുമ്പോള്‍ വണ്ടി മറിഞ്ഞ കഥയും സഹായത്തിനെത്തിയവരുടെ കഥയും ആയിരം തവണയെങ്കിലും ഞാന്‍ ആ‍വര്‍ത്തിച്ചിരുന്നിരിക്കണം. ജീവനുണ്ട് എന്ന് എന്നെത്തന്നെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നതു പോലെ.

‘ശരിക്കും കറമ്പന്മാരോ? ഏയ്. അതു ചിലപ്പോള്‍ കറുത്തിരിക്കുന്ന ആരെങ്കിലും ആവും. അല്ലാതെ ശരിയായ കറമ്പന്മാരാവില്ല.’ കൂടെ നിന്നവര്‍ ആണയിട്ടു. ‘അല്ലെങ്കില്‍ അവര്‍ ഉറപ്പായും പേഴ്സ് എടുക്കാന്‍ വന്നതാവും. ഇവിടുത്തെ ജയിലില്‍ തൊണ്ണൂറ് ശതമാനവും ഇവര്‍ തന്നെയാണ്. എന്നിട്ടാ‍ണിനി രക്ഷിക്കാന്‍ വരുന്നത്.’

കൂട്ടച്ചിരികള്‍ക്കിടയില്‍ അവയിലൊരുവന്‍ പുതപ്പിച്ച ഓവര്‍ക്കോട്ട് ഞാന്‍ മുറുക്കെപ്പിടിച്ചു. മുഖം ഓര്‍മ്മയില്ല. നിറം ഓര്‍മ്മയുണ്ട്.

റേസിസ്റ്റ് എന്ന് ക്രുദ്ധയായി ഉറക്കേ അലറിവിളിച്ച് റോസിയാന്റിയുടെ മകള്‍ മുകളിലോട്ട് മരഗോവണി ഇളക്കികുലുക്കി കയറിപ്പോവുന്നത് ഞാന്‍ അല്പം അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കിനിന്നു.

ഷീ ഹാസ് എ ബോയ് ഫ്രന്റ് -- ഫ്രാങ്ക്, ഹീ ഈസ് ബ്ലാക്ക്. അടുത്തിരുന്ന കസിന്‍ അടക്കിപ്പിടിച്ച് ചിരിച്ചു. കറുപ്പ് ചിരിക്കാനുള്ളതാണ്, ചിരിപ്പിക്കാനുള്ളതാണ് -- അവള്‍ പത്തു വയസ്സിലേ അത് പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ആന്റി?

‘അതൊക്കെ ഈ പിള്ളേരു വെറുതെ പറയുന്നതാ മോളേ. അങ്ങിനെയൊന്നും ഇല്ല. ഞാന്‍ അതു അവളെയൊന്നു മനസ്സിലാക്കിപ്പിക്കാന്‍ ഇന്നാളൊരു ദിവസം ഹോസ്പിറ്റലില്‍ കൊണ്ട് പോയിരുന്നു. കറമ്പന്‍ പിള്ളേരെ കാട്ടിക്കൊടുത്തു, മുടി മൊത്തം ചുരുണ്ട്, കറുത്തു പെടച്ച് ഇരിക്കും. ചെറിയ കൊച്ചുങ്ങളൊക്കെ ആണെങ്കിലും ശരി, നമ്മള്‍ക്ക് ഒന്ന് തൊടാന്‍ പോലും തോന്നില്ല. അത്രയും അഴുക്കാണ്.’

വീടിനു വെളിയിലെ ഗ്യാസ് അടുപ്പിലേക്ക് ഭക്ഷണം പാചകം ചെയ്യുവാന്‍ നടക്കുന്നതിനിടയില്‍ റോസിയാന്റി സമാധാനിപ്പിച്ചു. ഞാനും കൂടെ ചെന്നു. പാചകത്തിന്റെ ഇടയില്‍ കടുകു വറുക്കുന്നത് കഥകള്‍ കൊണ്ടാണ്. ഇവിടെ പുതിയതായി എത്തിയ എനിക്ക് എത്ര നിമിഷങ്ങളിലെ വിശേഷങ്ങളാണ് വിളമ്പാന്‍.

‘നീ വന്നപ്പോള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചോ? അപ്പറത്തെ വീട്ടില്‍ ഗുജറാത്തികളാണ്. ഭയങ്കര ശല്ല്യമാണ്. ഏതു നേരവും ഭജനയാണ്. ഇപ്പറത്ത് പെന്തക്കോസ്തുകാരും. ആദ്യം വന്നപ്പോ ഈ ഏരിയ മുഴുവന്‍ സായിപ്പായിരുന്നു. ഒരു ശല്ല്യവും ഇല്ല. പിന്നെ അവരൊക്കെ വീട് മാറിപ്പോയി, ഇപ്പൊ ഈ സ്ഥലം മുഴുവന്‍ ഇന്ത്യക്കാരാണ്. വല്ലാത്ത കഷ്ടമാണ്. ഞാന്‍ അതുകൊണ്ട് നല്ല ചാളയൊക്കെ വെളിയില്‍ വെച്ച് വറുത്ത് ആ ഗുജറാത്തിയെ ഓടിക്കാന്‍ നോക്കുന്നുണ്ട്.’ അതും പറഞ്ഞ് ആന്റി ദേഹമാസകലം ഇളകി ചിരിച്ചു. കറമ്പനെ സ്നേഹിക്കുന്ന മകളോടുള്ള പ്രതികാരം പോലെ. ഒരുപാട് തടിച്ച ദേഹമുള്ള മുന്നോട്ടാഞ്ഞ് ചിരിക്കുന്ന റോസിയാന്റി.

അമ്മാമ്മേ, ഓര്‍മ്മയുണ്ടോ റോസിയാന്റിയേ? പെണ്ണിച്ചിരെ കറുത്തുപോയീന്ന് പറഞ്ഞ് കുരിശ് വരപ്പിക്കാന്‍ കൊന്തയും പിടിച്ച് വീട്ട് പടിക്കല്‍ നിന്ന അമ്മാമ്മ, കൊന്ത എന്റെ അമ്മയെ ഏല്‍പ്പിച്ച് വേഗം ഉള്ളിലോട്ട് കയറിപ്പോയത്? ആ റോസിയാന്റിക്കിപ്പോള്‍ റോസാപ്പൂവിന്റെ നിറമാണ്. അമേരിക്കയില്‍ വിരിയുന്ന റോസാപ്പൂവാണ്. അമ്മാമ്മയ്ക്ക് മരിക്കും മുന്‍പ് കാഷ്മീരി കമ്പളി പുതപ്പും വീല്‍ ചെയറും കൊണ്ട് വന്നതാണ് ഈ റോസാപ്പൂ. റോസിയാന്റി വരുമ്പോള്‍ അമ്മാമ്മയ്ക്ക് പള്ളിപ്പെരുന്നാളിന്റെ ഉത്സവമാണ്.

ഞാന്‍ ദേഹത്ത് അറിയാതെ കൈകള്‍ കൊണ്ട് വലകള്‍ തട്ടിമാറ്റി.

‘എന്താ മോളേ? എന്തെങ്കിലും റൂഫില്‍ നിന്ന് വീണോ?. ഇവിടെയൊക്കെ പൊടിയാണ്. വെളിയില്‍ ഞങ്ങള്‍ അധികം ശ്രദ്ധിക്കാറില്ല. നമ്മുടെ മസാല കുക്കിങ്ങിനൊക്കെ വേണ്ടിയാണ് വെളിയില്‍ ഈ ഗ്യാസ് അടുപ്പ് വെച്ചിരിക്കുന്നത് തന്നെ. വീടിന്റെ ഉള്‍ഭാഗം അപ്പോള്‍ നല്ലതായി ഇരിക്കും. സായിപ്പിനൊന്നും നമ്മുടെ മസാല മണം പിടിക്കത്തില്ല.’

മുകളിലത്തെ നിലയില്‍ നിന്ന് ആന്റിയുടെ മകള്‍ ഇറങ്ങിവരുന്നത് ഞാന്‍ ജനാലക്കല്‍ കൂടി കണ്ടു. വസ്ത്രം മാറി എങ്ങോട്ടോ പോവുകയാണെന്ന് തോന്നുന്നു. അവള്‍ക്ക് ഒന്‍പത് മാസം നിറവയറാവുന്നതും അവ‍ളുടെ വയര്‍ മാത്രം കറുപ്പ് നിറം പടരുന്നതും ഒരു മിന്നായം പോലെ എന്റെ മുന്‍പില്‍ തെളിഞ്ഞു വന്നു. ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് തലവെട്ടിച്ചു പോയി. വാതില്‍ വലിച്ചടച്ച് അവള്‍ വെളിയിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നതും റോസിയാന്റി അത് കണ്ടില്ലായെന്ന് നടിക്കുന്നതും അതുകൊണ്ട് തന്നെ എന്റെ മനസ്സില്‍ പതിഞ്ഞില്ല.

റോസിയാന്റി പിന്നേയും കഥകള്‍ തുടര്‍ന്നു. എനിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലാവാത്ത ഏതോ ഭാഷയില്‍ റോസിയാന്റി തുടര്‍ന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. റോസിയാന്റിയില്‍ നിന്ന് കണ്ണുകളെടുക്കാതെ ഞാന്‍ പതിയേ തലയാട്ടിക്കൊണ്ടും.

‘ആന്റീ, ഇവിടുന്ന് ഡിസിക്ക് എത്ര ഡ്രൈവുണ്ടാവും?’

‘നാലു മണിക്കൂറോ മറ്റോ. എന്ത്യേടീ?’

‘സീതേ കാണാന്‍ പോണമായിരുന്നൂ. ഞാനവള്‍ക്ക് വേണ്ടി കൊണ്ടു വന്ന ഒരു ചെറിയ പൊതിയുണ്ട്.’

‘ആ, അത് ശരി. ഞാന്‍ നിന്റെ സീതയെ ഇവിടെ വെച്ച് കണ്ടിട്ടുണ്ട്.’ ആന്റി ഉച്ചത്തില്‍ ചിരിക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി, കൈകള്‍ തുടയില്‍ പതിയെ താളത്തില്‍ അടിച്ച്.

‘നിനക്കോര്‍മ്മയുണ്ടോ അന്ന് ഞാന്‍ നിന്റെ വീട്ടില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോള്‍, അവരുടെ അച്ഛനും അമ്മയും ചായയൊഴികെ ഒന്നും കഴിക്കാന്‍ കൂട്ടാക്കത്തത്?’ ഞാന്‍ നിസ്സഹായതയോടെ ആന്റിയെ നോക്കി.

‘എന്നിട്ട് അവരെ ഇവിടെ കണ്ടപ്പൊ ഞാന്‍ പിടിച്ചു നിറുത്തി ചോദിച്ചു. അവരേത് ഫ്ലൈറ്റിലാ വന്നതെന്ന് നിനക്ക് അറിയുമോ? എമിറേറ്റ്സിന്റെ ഫ്ലൈറ്റാണ്.’ ചിരിക്കിടയില്‍ കഥ മുഴുമുപ്പിക്കാന്‍ ആന്റി പാടുപെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

വീട്ടില്‍ അമ്മ കൊപ്രയാക്കി ഉണക്കാന്‍ പാ‍യില്‍ കൊത്തിയരിഞ്ഞിടുന്ന തേങ്ങയ്ക്ക് മുകളില്‍ ഒരു നേരിയ വലയിടും. ആ വല ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികള്‍ ദേഹത്ത് പുതച്ച് ആളുകളെ ഭയപ്പെടുത്തും. റോസിയാന്റിക്ക് എവിടുന്ന് കിട്ടി ആ വല?

‘എന്നിട്ടില്ലേടീ ഞാന്‍ ഒന്നുമറിയാത്തതുപോലെ അവരോട് ചോദിച്ചു, എമിറേറ്റ്സില്‍ എന്തായിരുന്നു ഭക്ഷണമൊക്കെ എന്ന്? എന്തോ പുലാവ് ആയിരുന്നു എന്ന്. അപ്പൊ അവര്‍ക്കൊക്കെ ഏഴു കടലും കടന്ന് അമേരിക്കയിലോട്ട് വരുമ്പോള്‍ മേത്തന്മാരുടെ അരിയാഹാരം വരെ കഴിക്കാം, പക്ഷെ നമ്മുടെ വീട്ടില്‍ നിന്ന് അന്ന് കഴിച്ചില്ല. എന്താ അതുങ്ങളുടെയൊക്കെ ഹിപ്പോക്രിസി. അല്ലേ? എന്നിട്ട് എന്റെ ആക്കിയുള്ള ചിരി കണ്ടപ്പോള്‍ സീതയ്ക്കും അവരുടെ വീട്ടുകാര്‍ക്കും കാര്യം മനസ്സിലായി എന്ന് തോന്നുന്നു, അവര്‍ വേഗം സ്ഥലം കാലിയാക്കി.’

ചോറ് കഴിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി അവസാനമായി തൈര് ചോറില്‍ കൂട്ടി കഴിക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് സീത അടുത്തുള്ള വെള്ളം നിറച്ച പാത്രത്തില്‍ വിരലുകള്‍ മുക്കും. പാത്രത്തിനു ചുറ്റും അല്പം വെള്ളം തളിക്കും. പതിനേഴ് വയസ്സില്‍ സീത കാണിക്കുന്നതെല്ലാം നോക്കി നില്‍ക്കുന്നത് എനിക്ക് എന്തൊരിഷ്ടമായിരുന്നു.

പിന്നീടൊരിക്കല്‍ ഒരു പാത്രത്തില്‍ ചോറ് വിളമ്പി സീത അത് നിലത്ത് അല്പം ദൂരെ തറയില്‍ ഇരിക്കുന്ന സ്ത്രീയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് നിരയ്ക്കി വെക്കുന്നത് കണ്ടു.

അതാരാണ് സീതേ?

അമ്മയാണ്

അമ്മയെ എന്തിനു നിലത്ത് ഇരുത്തുന്നത് ഇത്രയും വലിയ വീട്ടില്‍?

‘കടുവളേ, ഉനക്കൊന്നുമേ പുരിയാത്, ഇങ്കൈ അപ്പിടിതാന്‍.’ സീത തലയില്‍ കൈവെച്ച് എന്നെ കളിയാക്കി.

ഉനക്ക് ഒരു ഹിന്ദു പേര് കണ്ട് പിടിക്കാം. ലക്ഷ്മി. പാട്ടിക്ക് പുടിക്കും.

എനിക്ക് തിരിച്ച് ഹോസ്റ്റലില്‍ പോകണം സീതേ. വല്ലാത്ത വിമ്മിഷ്ടം. അവളെന്നെ മുറുക്കെ പുണര്‍ന്ന് മൂര്‍ദ്ധാവില്‍ ചും‌ബിച്ചു. സോറീ ഡാ കണ്ണാ, നിനക്ക് നൊന്തോ?

ഇല്ല
ഇല്ല
ഇല്ല

നോവല്ല സീതേ. നോവല്ല, തലയുടെ പുറകില്‍ എന്തോ പതിയേ പൊന്തി വരുന്നതുപോലെ. നീ തടവി നോക്കൂ. ചെറുതായി ഒരു തളര്‍ച്ച. എന്തോ എന്നെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കുന്നതുപോലെ. നിശബ്ദതയ്ക്ക് വാള്‍മുനയുടെ മൂര്‍ച്ച. കണ്ണുകളില്‍ ഒരായിരം വര്‍ഷങ്ങളുടെ ചിതലുകള്‍. ശ്വാസത്തിനു തീകെട്ടടങ്ങിയ ചാരത്തിന്റെ കരിഞ്ഞ ഗന്ധം.

‘എനിക്ക് പോകണ്ട ആന്റി. ഇവിടുന്ന് കൊരിയര്‍ അയക്കാം.’

‘അയ്യോ, എടീ അതിനിപ്പോ എന്താ? അതൊക്കെ ഒരു തമാശ അല്ലേ? നമുക്ക് പോകാം. നാലു മണിക്കൂറല്ലേ ഉള്ളൂ. നിനക്ക് ഡിസിയും കാണാം.’

‘വേണ്ട ആന്റി. ഞാന്‍ വെറുതേ ചോദിച്ചതാ.’

പിന്നീടെപ്പോഴെങ്കിലും ഞാനും സീതയും മാത്രമുള്ളപ്പോള്‍, ഞങ്ങള്‍ മാത്രമുള്ള ഒരു ലോകത്തില്‍ വെച്ച് വര്‍ഷങ്ങളായി കാണാതെയിരുന്ന കൂട്ടുകാരിയെ എനിക്ക് പുണരണം, ഒരിക്കലും പിടി വിടാതെ, ഇറുക്കെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ച്.


പിന്നീടൊരിക്കല്‍:
'ഉവ്വോ? ശരിക്കും രക്തം വരോ?'

'പിന്നല്ലാണ്ട്, അമ്മാവനറിയാമത്. മന്ത്രം ചൊല്ലി നിലത്ത് കുത്തിയാല്‍ അപ്പൊ ചുടുചോരയാ ചിന്താ...ഞാന്‍ നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടുണ്ട്.'

'റിയലി? ക്രിസ്ത്യാനികളേം അങ്ങിനെ ചെയ്യോ നിങ്ങള്‍?'