ഇരുട്ട്

“മതീ, നിറുത്ത്!” കൈപത്തികള്‍ അവന്റെ ചുമലില്‍ വെച്ച് അവനെ തള്ളി മാറ്റുന്നതിനിടെ അവള്‍ ശാസിച്ചു.

ഗൌനിക്കാതെ തുടര്‍ന്ന അവനെ അവള്‍ പിന്നേയും പുറകോട്ട് ശക്തമായി തള്ളി.

“നിറുത്താനല്ലെ പറഞ്ഞേ?” അവളുടെ കണ്ണുകളില്‍ വല്ലപ്പോഴുമുള്ള തീപ്പൊരി, ഇരുട്ടിനിടയിലും പൊള്ളലേല്‍പ്പിക്കുന്നവ.

അവന്‍ സംശയത്തോടെ ചലനങ്ങള്‍ക്കൊരു വിരാമമിട്ടു.

“എന്തു പറ്റി?” അവന്റെ ശബ്ദത്തിനു വല്ലാത്തൊരു കനം. വിയര്‍പ്പിന്റെ ഗന്ധമുള്ള ഇരുട്ടില്‍ അവളുടെ മുഖം വായിച്ചെടുക്കാനൊരു വിഫലശ്രമം.

“കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചില്‍...”

“ആഹ്?” ഒന്നും അറിയാത്തതുപോലെ തൊട്ടടുത്ത ചെറിയ കട്ടിലില്‍ കിടന്നുറങ്ങുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ശബ്ദത്തിനായി അവന്‍ കാതോര്‍ത്തു.

“ഇല്ലല്ലൊ, സുമീ. അവര്‍ നിശബ്ദരായി ഉറങ്ങുന്നുണ്ടല്ലൊ.” അവന്റെ വിറയാര്‍ന്ന ശ്വാസത്തിലെ നാട്യം, ഇരുട്ടിനെപ്പോലും തോല്‍പ്പിച്ചുകൊണ്ട്.

അവനെ തള്ളിമാറ്റി, നിലത്തുകിടന്ന അവന്റെ ഉടുമുണ്ട് ദേഹത്ത് ചുറ്റി, അടഞ്ഞുകിടന്ന ജനലരുകില്‍ പോയി, ജനല്‍കമ്പികളില്‍ നെറ്റി ചേര്‍ത്ത് വെച്ച്, കണ്ണുകളടച്ച്, മുഖം കുനിച്ചവള്‍ നിന്നു.

“ജനല്‍ തുറന്നേക്കൂ സുമീ, വല്ലാത്ത ഇരുട്ട്, മുറിയില്‍” അവന്‍ വാക്കുകള്‍ക്കായ് തപ്പിത്തടഞ്ഞു.

ഈ ജനല്‍ അടഞ്ഞു തന്നെ കിടക്കട്ടെ. അകത്തെ ഇരുട്ടൊരിക്കലും പുറത്തേക്ക് വ്യാപിക്കില്ലല്ലോ. ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവള്‍ നിന്നു.

“നിനക്കെന്താ സുമീ?” സ്വരം കുറച്ച് ഉയര്‍ന്നിരുന്നു. നാണയത്തുട്ടുകള്‍ നിറഞ്ഞ ഭിക്ഷപ്പാത്രം പെട്ടെന്ന് തട്ടിമാറ്റപ്പെട്ട ഭിക്ഷക്കാരന്റെ രൌദ്ര്യത്തോടേയും അല്‍ഭുതത്തോടേയും അവന്‍.

“എനിക്ക് കേ..കേള്‍ക്കാം...കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചില്‍” ചെറുതായിയൊന്ന് വിതുമ്പിയൊ?

“ഇതു ആദ്യത്തെ സംഭവമൊന്നുമല്ല സുമീ. നീ ആവശ്യമില്ലാത്തത് ആലോചിച്ചു കൂട്ടുകയാണ്. ഈ ലോകത്തില്‍ എല്ലാവരും ചെയ്യുന്നതാണ് ഇതൊക്കെ.”

അവരുടെ ഇടയിലുള്ള നിശ്ബ്ദമായ ഇരുട്ടവനില്‍ പിന്നേയും മോഹമുണര്‍ത്തി. “വരൂ സുമീ.” കിതപ്പോടെ അവന്‍ പിന്നേയും വിളിച്ചു.

“ഇല്ല!” നെഞ്ചിന്‍ കൂടില്‍ ചെറുതായി കൈ കൊണ്ട് തട്ടി, വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടി അവള്‍ ഉമിനീരിറക്കി.

അവളുടെ ശ്ബദത്തിലെ വീര്യമുള്ള വെറുപ്പ് മനസ്സിലാക്കിയിട്ടാവണം നിരാശയോടെയവന്‍ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു.

രണ്ട് ദിവസം മുന്‍പ്, ഒരാശുപുത്രി മുറിയില്‍, ഗര്‍ഭപാത്രം തെറ്റി പിറന്ന ഒരു നക്ഷത്രം, ചോരക്കട്ടകളുടെ ചാമ്പല്‍ ധൂളികളായിത്തീരും മുന്‍പ് ചെറുതായൊന്ന് പിടച്ചിരുന്നുവൊ?