കള്ളുകുപ്പികളുടെ നിഴലില്‍

എനിക്കോര്‍മ്മ വെച്ച കാലം മുതല്‍ തുടങ്ങിയതാണ് എനിക്കീ കള്ള് വിരോധം. എന്റെ കുഞ്ഞു തലച്ചോറിനെ കഴുകിയെടുക്കാന്‍ അപ്പനും അമ്മയും നല്ലപോലെ അടവുകള്‍ നിരത്തിയിട്ടുണ്ടെന്ന് എനിക്കിപ്പോള്‍ പുറകോട്ട് ചിന്തിക്കുമ്പോള്‍ തോന്നുന്നു. എന്നാല്‍ അതൊന്നു എഴുതിയിടണമെന്ന് തോന്നി.

ഇതിപ്പൊ ചിന്തിക്കുവാന്‍ കാരണമുണ്ട്. ജീവിതത്തില്‍ ജീവന്‍ തിരിച്ചുകിട്ടിയല്ലോയെന്ന് വിചാരിച്ച ഒരു സന്ദര്‍ഭത്തില്‍, ഇങ്ങിനെ പെട്ടെന്നു എന്തും സംഭവിക്കാവുന്ന ജീവിതം ആണെങ്കില്‍ ഇത്രേം മസ്സിലു പിടിച്ചു എന്തിനു ജീവിക്കണം, കുറച്ച് കള്ളും കഞ്ചാവും വലിക്കേം, എന്റെ നീളമുള്ള തലമുടി മുറിച്ച് തോളൊപ്പം ആക്കേം അല്ലെങ്കില്‍ മൊത്തം തന്നെ വടിച്ച് നന്ദിതാ ദാസാവേം അല്ലെങ്കില്‍ തലയിലെ മുടിയുടെ നിറം പിങ്ക് കളറാക്കേം, നഖങ്ങള്‍ നീട്ടി വളര്‍ത്തി പല പല കളറുള്ള ചായം പൂശേം, ഉറക്കെ അട്ടഹസിച്ചു ചിരിക്കേം, ജങ്ക് ഫുഡ് മാത്രം തിന്നേം, പള്ളിയില്‍ ഇനി കയറാതെയിരിക്കേം ചെയ്യണമെന്നൊക്കെ എനിക്ക് തോന്നിപ്പോയി. മരുന്നിന്റെ കെട്ടിറങ്ങിയപ്പോള്‍ മുകളില്‍ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതില്‍ ആകെ കൂടി ചെയ്യാന്‍ ഒരു ധൈര്യം തോന്നിയത്, എന്നാല്‍ ഇച്ചിരെ വൈന്‍ എങ്കിലും കുടിച്ചു നോക്കിയാലോ എന്നാണ്.

പക്ഷെ അതിനും ധൈര്യം പോരാ. പല നേരത്തും നാവിന്റെ തുമ്പില്‍, ചേട്ടായീ എനിക്കിച്ചിരെ വൈന്‍ മേടിച്ചു തരോ എന്നു ചൊദിക്കാന്‍ വന്നതാണ്. വൈന്‍ കുടിക്കാന്‍ വേണ്ടീട്ടല്ല, ആരോടോക്കെയോ ഒരു പ്രതികാരം ചെയ്യാന്‍. പക്ഷെ എന്നെക്കൊണ്ട് എന്തോ പറ്റുന്നില്ല.

അതെന്താണെന്ന് ആലോചിച്ചിപ്പോഴാണ്, കുഞ്ഞു നാളില്‍ അപ്പന്റെ വല്ല്യ അലമാരീടെ താഴെ ഇരിക്കുന്ന പല പല നിറമുള്ള കുപ്പികളെക്കുറിച്ചോര്‍മ്മ വന്നത്. നാലോ അഞ്ചോ വയസ്സു മുതല്‍ അപ്പന്റെ അലമാരിയില്‍ പണിയാന്‍ ഇഷ്ടം ആയിരുന്നു. അലമാരീടെ അടിത്തട്ടില്‍ ഒരു കുഞ്ഞു കള്ളു കട തന്നെയുണ്ട്. അന്നൊക്കെ അത് കള്ളാണെന്ന് അറിയില്ല. എടുത്താല്‍ പൊന്താത്ത അത്രേം വല്ല്യ പല സൈസുള്ള വയറുള്ള കുപ്പികള്‍. ആ കുപ്പികളില്‍ ജനലില്‍ കൂടി സൂര്യ വെളിച്ചം വന്ന് മഴവില്ല് പോലെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത് എനിക്കോര്‍മ്മയുണ്ട്. ഇപ്പോള്‍ ഓര്‍ക്കുമ്പോഴാണ് അതൊക്കെ ജാക്ക് ഡാനിയേലും, ഷിവാസ് റീഗളും, ജോണി വാക്കറുമായിരുന്നുവെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാവുന്നത്.

കുപ്പികളില്‍ എനിക്കേറ്റവും ഇഷ്ടം ജോണി വാക്കറായിരുന്നു. നീണ്ട കഴുത്തുള്ള ഒരു മെലിഞ്ഞു കൊലുന്നനേ ഒരു സുന്ദരി. അതു മാത്രം എനിക്ക് പൊന്തിക്കാന്‍ പറ്റുള്ളായിരുന്നു എന്നുള്ളതാണ് അതെന്റെ പ്രിയ കുപ്പിയാക്കിയത്. അതുകൊണ്ടാണോയെന്നറിയില്ല, എവിടെ ജോണി വാക്കറിന്റെ കുപ്പി കാണുമ്പോഴും ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് വികാരഭരിതയും നൊസ്റ്റാള്‍ജിക്ക് ആവുകയും വീട്ടില്‍ പോണമെന്ന് തോന്നുകയും ചെയ്യും.

ഈ കുപ്പിയൊക്കെ എന്തിനാ അപ്പാ എന്ന് ചോദിക്കുമ്പോള്‍ അതൊക്കെ ആളുകള്‍ക്ക് കൊടുക്കാനാണെന്നും അവരോരോ കാര്യം സാധിച്ചു തരുമ്പോള്‍ ഈ കുപ്പി കൊടുത്താല്‍ മതിയെന്നും പറയുമായിരുന്നു. നമ്മള്‍ക്ക് ഇതു കഴിച്ചൂടെ എന്ന് ചോദിക്കുമ്പൊ അപ്പന്‍ പറയുമായിരുന്നു, അതൊക്കെ ഇച്ചിച്ചിയാണ് മോളേയെന്ന്. എന്തിനാണ് അപ്പന്‍ മറ്റുള്ളോര്‍ക്ക് ഇച്ചിച്ചി കൊടുക്കണതെന്ന് പിന്നേം കുറച്ചും കൂടി വലുതായപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്. രാഷ്ട്രീയക്കാര്‍ക്കും സര്‍ക്കാര്‍ ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാര്‍ക്കും ഈ ഫോറിന്‍ കുപ്പിയൊരെണ്ണം കൊടുത്താല്‍ ഏതു പേപ്പറിലും അവര്‍ ഒപ്പിട്ടു തരുമത്രേ.

ഇത്രേം കുപ്പികള്‍ ഒക്കെയുള്ള വീടാണെങ്കിലും അപ്പന്‍ കള്ളു തൊടില്ല. അപ്പന്റെ ജോലിയില്‍ കള്ളു കുടിക്കാത്ത ഏക ആളാണെന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ഇയാളുടെ അപ്പന്‍ 'അവിടെ' ജോലി ചെയ്തിട്ടാണൊ കള്ളു കുടിക്കാത്തേയെന്ന് പലരും എന്നോട് ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതു കേള്‍ക്കുമ്പോളാണ് അപ്പന്‍ ഒരു തികഞ്ഞ മദ്യ വിരോധിയാണെന്നെനിക്ക് മനസ്സിലായത്. അമ്മയും വൈനോ ഒന്നും കുടിക്കില്ല.

എന്നാല്‍ തികച്ചും വിപരീതമാണു രണ്ട് കുടുമ്പക്കാരുടേയും സ്ഥിതി. അപ്പന്‍ വീട്ടിലും അമ്മ വീട്ടിലും കള്ളു കുടിയന്മാര്‍ അനവധി. അങ്ങിനെ വെറുതെ സിമ്പിള്‍ ആയിട്ടല്ലാ അവരുടെ കള്ളുകുടിയേപറ്റി എഴുതേണ്ടത്. എന്റെ ബന്ധുക്കള്‍ ചിലരുടെ എക്കാലത്തേയും സ്റ്റേറ്റ്മെന്റ് എന്താണെന്ന് വെച്ചാല്‍, “എടീ കുടുമ്മത്ത് പിറന്ന തൃശൂര്‍ക്കാരാണെങ്കില്‍, അവനൊരു നസ്രാണിയാണെങ്കില്‍ കള്ളു കുടിച്ചിരിക്കും, മറ്റുള്ളോരെ കള്ളു കുടിപ്പിക്കേം ചെയ്യും” എന്നായിരുന്നു.

അപ്പാപ്പന്മാര്‍ പലപ്പോഴും തീരെ കുഞ്ഞുങ്ങളായ ഞങ്ങള്‍ക്ക് തെങ്ങും കള്ള് തൊട്ട് വായില്‍ വെച്ചു തരും, അമ്മയോ അപ്പനോ കാണാതെ. കുടിച്ചു വളര്‍ന്ന് ഞങ്ങളെങ്കിലും കുടുമ്പ പാരമ്പര്യം നിലനിറുത്തട്ടേയെന്ന് കരുതിയാവണം. ഒരിക്കല്‍ അതു കണ്ടോണ്ട് വന്ന അമ്മ, തൃശൂര്‍ ജില്ലയില്‍ പട്ടാളം ഇറങ്ങിയാലുള്ള ഭീകരാന്തരീക്ഷം സൃഷിടിക്കുകയും, “നിനക്ക് മാത്രേ പിള്ളേരുള്ളൊ, അവളെന്റെ രക്തമാടീ, ഞാന്‍ കള്ള് തൊട്ടു കൊടുത്താല്‍ അതവള്‍ക്ക് അനുഗ്രഹമാടീ” എന്നൊക്കെ അപ്പാപ്പന്‍ പറഞ്ഞു നോക്കി നില്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അന്നേരം തന്നെ എന്റെ അമ്മ, അമ്പ് പെരുന്നാളായിട്ട് കൂടി പെട്ടിയും ഒക്കെ കെട്ടിപ്പൂട്ടി വീട്ടിലോട്ട് പോരുകയും ചെയ്തു. അത്രയും കടുത്ത കള്ളു വിരോധിയാണ് അമ്മ.

അമ്പു പെരുന്നാളിന് നിറമുള്ള മുത്തുക്കുട പിടിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന അപ്പാപ്പന്മാരും എളേപ്പന്മാരും മറ്റു ആണുങ്ങള്‍ ബന്ധുക്കളും കുറേശ്ശെ ആടുന്നതും അവിടെയാകെ ഒരു പുളിച്ച മണം എപ്പോഴും ഉള്ളതും എന്റെ കുഞ്ഞു മനസ്സിന്റെ ഭാവനയില്‍, കുടക്ക് ഭാരം ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ് അവര്‍ ആടുന്നതെന്നും, അവരുടെ വിയര്‍പ്പിന്റെ മണമാണ് ആ പുളിച്ച മണമെന്നും കരുതിപ്പോന്നു. അമ്പു പെരുന്നാളിന് നാട്ടില്‍ പോവുമ്പോഴാണ് കള്ളിനു വെള്ള നിറവുമുണ്ടെന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കിയത്. തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്ത്, ഇങ്ങിനെ കൊഴുത്ത വെള്ളനിറമുള്ള കുപ്പികള്‍ ഞങ്ങള്‍ ‍പിള്ളേര്‍ കാലത്തെ കഞ്ഞികുടിച്ച് വരുമ്പോഴേക്കും കാണുമായിരുന്നു. വൈകുന്നേരത്തെ പരിപ്പുവടയുടെ നേരത്ത് അതെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞും.

അമ്പു പെരുന്നാളിന്റെ ഒരു പ്രത്യേകതയാണ് സെബസ്ത്യാനോസ് പുണ്യാളന്റെ പ്രതിമയില്‍ ചെറിയ അമ്പ് കൊണ്ട് ശരീരത്തില്‍ കുത്തുന്നത്. സ്വര്‍ണ്ണ നിറമുള്ള അമ്പ്, ചുവന്ന പട്ടുള്ള ഒരു ചെറിയ താലത്തില്‍ വെച്ച് , അമ്പ് പിടിക്കുന്നോര്‍ക്ക് ഒരു മുത്തുക്കുട പിടിച്ച്, പള്ളിയും കപ്പേളയും ചുറ്റി, പുണ്യാളനെ അമ്പ് തറപ്പിക്കുമായിരുന്നു. കുറച്ച് വലുതായേപ്പിന്നെ കുട്ടികള്‍ ഒറ്റക്ക് ഒറ്റക്ക് അമ്പ് കുത്തണമെന്നാണ് വീട്ടിലെ നേര്‍ച്ചയും നിയമവും. പക്ഷെ, ഇതെനിക്ക് ഭയങ്കര വിഷമമുള്ളതും. എന്തിനാ പാവം, ഒന്നാമതേ കയ്യും കാലും കയറു കൊണ്ട് പുറകിലോട്ട് വരിഞ്ഞു മുറിക്കി കെട്ടിയ കുഞ്ഞി പുണ്യാളനിട്ട് ഇനി ഒരു അമ്പും കൂടി ഞാന്‍ കുത്തിയിറക്കണേയെന്ന് ആങ്ങളയൊട് പ്രതിഷേധിച്ചപ്പോള്‍, ആങ്ങള എന്നെ സമാധാനിപ്പിച്ചത്, “ഏന്റെ മോളെ, ആ അമ്പ് കൊണ്ട് കുത്തണ സങ്കടം സഹിക്കാമേലാഞ്ഞിട്ടല്ലേടീ, ഞങ്ങള്‍ അമ്പു പെരുന്നാളിന് ഇതു പോലെ മൂക്കറ്റം കുടിക്കണത്. പുണ്യാളന്റെ വേദന കണ്ടോണ്ട് നിക്കാന്‍ പാടില്ലാഞ്ഞിട്ടാടീ” എന്നാണ്.

ഇതുപോലെ എന്തിനും ഏതിനും കള്ളില്‍ ചെന്നു നില്‍ക്കുന്ന പ്രിയ ബന്ധുക്കളില്‍ നിന്നൊക്കെ ഞങ്ങള്‍ മക്കളെ സമ്പൂര്‍ണ്ണ ശ്രീ നാരയാണാ ഗുരുകുലത്തിലെ പിള്ളേരാക്കിയത് അമ്മയുടേം അപ്പന്റേയും പിടിവാശിയൊന്നു മാത്രമാ‍ണ്. കള്ള് കുടിക്കുന്ന ആണുങ്ങള്‍ കുടുമ്പത്തോട് ചുമതലാ ബോധം തീരെ ഇല്ലാത്തവരാണെന്ന് എന്റെ അപ്പനും അമ്മയും ഒരോ കള്ളു കുടിയന്മാരെ കാണുമ്പോള്‍ പറഞ്ഞു തരുമായിരുന്നു. കള്ളു കുടിച്ചു മരിച്ചോരുടേയും നശിച്ചോരുടേയും കഥകള്‍, എന്നും രാത്രി അമ്മ തരുന്ന ഒരു ഗ്ലാസ്സ് പാലു പോലെ ഒരോ ചെറിയ ഗ്ലാസ്സില്‍ പകര്‍ന്നു തന്നുപോന്നു. അങ്ങിനെ ഞങ്ങടെ കുടുമ്പം മാത്രം നല്ലവരെന്നും ബാക്കിയുള്ളോരൊക്കെ കള്ളു കുപ്പിയും കൊണ്ട് നരകത്തിലോട്ടെന്നും ഞാന്‍ വിശ്വസിച്ചു പോന്നു.

ഇങ്ങിനെ ചെറുപ്പത്തില്‍ ആണിയടിപ്പിക്കപ്പെട്ട വിശ്വാസങ്ങള്‍ എത്ര വലുതായാ‍ലും മാറ്റിയെടുക്കുവാന്‍ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. കോളേജിലും മറ്റും കള്ളു കുടിക്കുന്ന ആണ്‍കുട്ടിയാണെന്ന് വിവരം കിട്ടിയാല്‍ പിന്നെ എന്റെ ചിരിയും കളിയുമൊക്കെ മാറി, ഒരു വളിച്ച ചിരി പാസ്സാക്കേം, മാക്സിമം ആളുടെ അടുത്ത് സംസാരിക്കാതിരിക്കാന്‍ ശ്രദ്ധിക്കേം ചെയ്യുമായിരുന്നു. എന്റെ ഈ വട്ട് സ്വഭാവം അറിഞ്ഞിട്ടാവണം, എന്റെ നല്ല കള്ളുകുടിയന്മാരായ ആണ്‍ കൂട്ടുകാര്‍, ജഗതി “ലോ...ലവന്‍!” എന്ന് പറയുന്ന പോലെ, ഒന്ന് രണ്ട് പേരെ മാത്രം കള്ളു കുടിയനെന്ന് ചൂണ്ടി കാണിച്ച് തന്നിട്ട്, അവരെല്ലാം കണ്ണാടികൂട്ടില്‍ ഇരിക്കേണ്ടവരാണെന്ന മട്ടില്‍ നല്ല ഒന്നാന്തരമായി അഭിനയിക്കുമായിരുന്നു.

ഇത് അഭിനയമാണെന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കിയത്, അവസാന വര്‍ഷത്തെ ക്ലാസ്സ് യാത്രയിലാണ്. എന്റെ ഒരു കൂട്ടുകാരന്‍ മുംബായിലെ എലിഫെന്റാ കേവ്സിലെ ഒരു പാറയുടെ മുകളില്‍ നിന്ന് ചുമ്മാ താഴോട്ട് ചാടുന്നു. മുകളില്‍ കയറുന്നു, പിന്നേം താഴൊട്ട് ചാടുന്നു. വേറൊരാള്‍ മൊത്തം നേരം ആംഗലേയ കവിതകള്‍ പാടി കരയുന്നു . മറ്റൊരാള്‍ ബസ്സിന്റെ പുറകിലത്തെ സീറ്റില്‍ കമിഴ്ന്നു കിടക്കന്നു. വേറൊരാള്‍ക്ക് അര ഗ്ലാസ്സ് ചായ മതി. ഒരു ഗ്ലാസ്സ് ചായ പകുതി തറയില്‍ ഒഴിച്ചു കളഞ്ഞാലേ, ആശാന്‍ കുടിക്കുള്ളൂവെന്ന്.

അങ്ങിനെയുള്ള ആ ക്ലാസ്സ് ട്രിപ്പിന്റെ അവസാന ലെഗ് ഗോവയായിരുന്നു. ട്രിപ്പ് പ്ലാന്‍ ചെയ്യുമ്പോള്‍ കള്ള് കിട്ടുന്ന സ്ഥലങ്ങള്‍ നോക്കിയാണ് പ്ലാന്‍ ചെയ്യുകയെന്ന് കോളേജൊക്കെ അടച്ചു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷമാണ് മനസ്സിലാവുന്നത്. അല്ലെങ്കില്‍ ഗോവയില്‍ എന്തു ഇന്‍ഡസ്റ്റ്രി? ഗോവയില്‍ ബീച്ചിലൊക്കെ തലയും കുത്തി മറിഞ്ഞു മടുത്ത് ഞാനൊരു മതിലില്‍ ചാരി നില്‍ക്കുന്ന സമയത്ത്, അതേ മതിലില്‍ തന്നെ ഒരു അഞ്ചു അടി മാറി നെയ്ത ഒരോല മറ നീങ്ങുകയും, ആ മറയുടെ ഗ്യാപ്പില്‍ നിന്ന് ലോകം മൊത്തം പരക്കുന്ന ചോറ് വളിച്ച പോലെ ഒരു മണം ഗും എന്ന് വരുകയും, വരിവരിയായി യാതൊരു പ്രശ്നവുമില്ലാതെ സ്മാര്‍ട്ട് ആയി നടന്നു നീങ്ങുന്ന കള്ളുകുടിയന്മാരെ നാണിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന്‍ അവിടെ തന്നെ ശര്‍ദ്ദിക്കേം ചെയ്തു. അത്രക്കും കപ്പാസിറ്റിയെനിക്കുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ഒരു കൂട്ടുകാരി, ഓട്ടോഗ്രാഫില്‍ ഒപ്പിടുമ്പോള്‍, കല്ല്യാണം കഴിക്കുന്നതിനു മുന്‍പ്, കള്ളു കുടിക്കാത്ത ചെറുക്കനായിരിക്കണമെന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്തണമെന്ന് വളരെ കാര്യമായി തന്നെ എന്നെ ഉപദേശിച്ചിരുന്നു.

ജോലിക്ക് ചേര്‍ന്നപ്പോള്‍ ജോലിയിലെ പാര്‍ട്ടികള്‍ക്ക് പോവുന്നേരം ഒരു കാരണവശാലും പച്ച വെള്ളം പോലും കുടിക്കരുതെന്ന് അപ്പന്‍ നിഷ്ക്കര്‍ഷിച്ചിരുന്നു. ആ ഗ്ലാസ്സില്‍ ആര്‍ക്ക് വേണമെങ്കിലും എന്തു വേണമെങ്കിലും നിറമില്ലാത്ത കള്ളും ചേര്‍ക്കാമത്രെ. ഞാന്‍ അക്ഷരം പ്രതി അതു പാലിക്കുകയും ചെയ്തു. അതുപോലത്തെ ഒരു പാര്‍ട്ടിയില്‍, നാമം ജപിക്കുന്ന ഒരു പട്ടത്തിക്കുട്ടി, നാലു പേരിരുന്ന (രണ്ട് പെണ്ണും രണ്ട് ആണും) ഞങ്ങളുടെ ടേബിളില്‍ വന്ന വെയിറ്ററോട്, ത്രീ ബിയര്‍, വണ്‍ വെജിറ്റബിള്‍ ബിരിയാണി ആന്റ് ത്രീ മട്ടണ്‍ ബിരിയാണി എന്നു പറയുകയും ചെയ്തു. ഈ ത്രീ ബിയര്‍ എന്നതു ഒരു സൈഡ് ഡിഷാണെന്ന് യാതൊരു സംശയവുമില്ലാതെ ഞാന്‍ കരുതി, ബിയര്‍ വരുന്നതു വരേയും അതിന്റെ നുര മാറ്റി കുടിച്ച് ചിറി തുടക്കുന്ന അവളെയും കാണുന്നതുവരെ. കള്ളു കുടിക്കന്നത് ആണുങ്ങള്‍ മാത്രമല്ലായെന്നും, അരയൊപ്പം മുടി നീട്ടിയ, കണ്ടാ‍ല്‍ സാഷ്ടാംഗം പ്രണമിക്കാ‍ന്‍ തോന്നുന്ന, നന്നായി ശാസ്ത്രീയ സംഗീതം പാടുന്ന ഒരു പട്ടത്തിക്കുട്ടിക്കും പറ്റുമെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.

അതിന് നേരെ വിപരീതമായി ഒരു ഗോവാക്കാരിയേയും ഞാന്‍ ആ കാലങ്ങളില്‍ പരിചയപ്പെട്ടു. ബാംഗ്ലൂറിലെ എം.ജി റോഡില്‍ ഒരു കുഞ്ഞ് ഐസ്ക്രീം കടയുണ്ട്. ഞാനും എന്റെ കൂട്ടുകാരിയും എന്നും വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ രണ്ട് കോണ്‍ ഐസ്ക്രീം മേടിക്കും. ജോലി കിട്ടി കഴിഞ്ഞാല്‍ എന്നും ഐസ്ക്രീം എന്നുള്ള ഞങ്ങളുടെ രണ്ടാളുടേയും ജീവിതാഭിലാഷത്തിന്റെ സാഫല്ല്യമായിരുന്നു ആ വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ ഐസ്ക്രീം നുണയല്‍. തിരിച്ച് പേയിംഗെസ്റ്റായിട്ട് താമസിക്കുന്ന വീട്ടില്‍ വന്ന ഞങ്ങളെ, കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന സഹമുറിയത്തി ഗോവക്കാരി ഒരു ദിവസം പിടിച്ചു നിറുത്തി, ഞങ്ങളുള്‍ വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ കള്ള് കുടിക്കാനും സിഗററ്റ് വലിക്കുവാന്‍ പോകുന്നതും അവര്‍ക്കിഷ്ടമല്ലായെന്നും ഇങ്ങിനെ ഇതു തുടര്‍ന്നാല്‍ അവര്‍ക്ക് റൂം മാറണം എന്ന് ക്ഷുഭിതയായി.

ആദ്യം തമാശ പറയുന്നതാവും എന്നു കരുതി ചിരിച്ച ഞങ്ങള്‍ അവളുടെ മുഖഭാവത്തില്‍ നിന്ന് കാര്യം ഗുരുതരമെന്ന് മനസ്സിലാക്കുകയും, ഞങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങളില്‍ രൂക്ഷമായ സിഗററ്റിന്റെ ഗന്ധമാ‍ണെന്ന് അവള്‍ പറയുന്നത് കേട്ട് ഞെട്ടിത്തരിച്ച്, കര്‍ത്താവേ ഇനി ഐസ്ക്രീമില്‍ അവര്‍ സിഗററ്റു പൊടി വല്ലോം ചേര്‍ക്കുന്നുണ്ടോയെന്ന് ന്യായമായും സംശയിക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നീടാണ്, എം.ജി റോഡില്‍, റോഡില്‍ നിന്നും അണ്ടര്‍ഗ്രൌണ്ടില്‍ താഴെയുള്ളതെല്ലാം പബ്ബുകളാണെന്നും അതിന്റെ മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്നവര്‍ വലിക്കുന്ന സിഗററ്റു പൊടി ഒട്ടിപ്പിടിക്കുന്നത് ഈ ഞങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങളിലുമാണെന്ന് ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന സത്യം ഞങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കിയതു.

എന്നാലും പിടിച്ചു നില്‍ക്കാന്‍, താനൊരു ഗോവക്കാരിയല്ലേ, നിങ്ങളൊക്കെ എപ്പോഴും കള്ള് കുടിക്കുന്നവരല്ലേയെന്നുള്ള എന്റെ കൂട്ടുകാരിയുടെ ജൂലീ സിനിമയിലെ ജനറല്‍ നോളേജ് വെച്ചുള്ള ചോദ്യത്തിന് ഒരു മണിക്കൂര്‍ ഗോവന്‍ ഗ്രാമത്തിന്റെ നിഷ്ക്കളങ്കമായ ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ചും, സിനിമയില്‍ അവരെ താറടിച്ചു കാണിക്കുന്ന ഗൂഡാലോചനയെക്കുറിച്ചും, മുടി ബോബ് കട്ട് ചെയ്ത, എപ്പോഴും മേക്കപ്പ് ചെയ്യുന്ന, ചുണ്ടില്‍ ചുവന്ന കടുത്ത ലിപ്സ്റ്റിക്ക് ധരിക്കുന്ന, മുട്ടിനെ തൊട്ട് തൊട്ടില്ലാ‍യെന്ന് നില്‍ക്കുന്ന പാവാടയില്‍ മുകളിലോട്ട് ഒരു സ്ലിറ്റും കൂടിയുള്ള ആ പെണ്ണ് മനസ്സിലാക്കി തന്നു. പിന്നീടൊരിക്കല്‍ ക്ലിയോണാ എന്നൊരു കൂട്ടുകാരിയും അതുപോലെ ഒന്ന് പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.

മിന്നുന്നതല്ലാം പൊന്നാല്ലായെന്ന് മനസ്സിലാക്കുവാന്‍ പിന്നേയും നാളുകളെടുത്തു. ആരെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു തന്നാലും കണ്ണു പൊട്ടനായാലും മുടന്തനായാലും അപ്പനോട് യേസ് മൂളുന്ന ഒരു പ്രായത്തിലാണ് ബുദ്ധിപൂര്‍വ്വം എന്നെ കെട്ടിച്ചയച്ചത്. താമസിച്ചാല്‍, എനിക്ക് ബുദ്ധി ഉറക്കുമെന്ന് അപ്പനും അമ്മയും മനസ്സിലാക്കി കാണും. ചെറുക്കന്റെ വീട്ടുകാര്‍ കല്ല്യാണത്തിന് മദ്യം വിളമ്പുന്നവരാവരുതെന്നൊക്കെ അപ്പന്‍ നിഷ്കര്‍ഷിച്ചിരുന്നു. ഞങ്ങടെ പോലെ തന്നെ ഒരു കള്ളു കുടിക്കാത്ത ഒരു കുടുമ്പത്തെ അപ്പന്‍ കണ്ട് പിടിച്ചു. അങ്ങിനെ ഉറപ്പിച്ചു ‘ച്ചു’ എന്ന് പറയാന്‍ വരട്ടേയെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.

ചെറുക്കന്‍ ഫോണ്‍ വിളിക്കുമ്പൊ എനിക്ക് കള്ളു കുടിക്കുമൊ എന്ന് ചോദിക്കണമെന്നുണ്ട്. പക്ഷെ ധൈര്യം പോരാ. പിന്നെ മനസ്സമതവും കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പൊ, ഒരു ധൈര്യത്തിന് കള്ള് കുടിക്കുമോയെന്ന് ചോദിക്കുകയും യാതൊരു കൂസലുമില്ലാതെ, ഏയ്, വീ‍ട്ടില്‍ വെച്ചില്ലായെന്ന് സാകൂതം പറയുകയും ചെയ്തു. ഐരാവതം എന്നു പറഞ്ഞതുപോലെ ഒരുഗ്രന്‍ വെടിയാണെന്ന് പിന്നീടാണ് മനസ്സിലാക്കിയത്.

കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞ് രണ്ടാം ദിവസം കൂട്ടുകാരന്റെ കല്ല്യാണത്തിന് എന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോവുകയും, എന്റെ സുന്ദര കള്ളില്ലാത്ത ചിത്രഹാറിന് പവര്‍ കട്ട് അടിക്കുകയും ചെയ്തു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ വീട്ടില്‍ കള്ളുകുപ്പികള്‍ കയറ്റരുതെന്ന്, കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞ രണ്ട് ദിവസത്തിനുള്ളില്‍ ഒരു പ്രതിജ്ഞ ഞാന്‍ ബുദ്ധിപൂര്‍വ്വം മേടിച്ചു. ആ ദിവസങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ എന്തു പറഞ്ഞാലും ചെയ്യുമായിരുന്നു. ഇപ്പോഴും എന്റെ അന്നത്തെ ആ ബുദ്ധിയില്‍ എനിക്ക് അഭിമാനം തോന്നാറുണ്ട്. എന്തായാലും ആ പ്രതിജ്ഞ ആശാന്‍ ഇപ്പോഴും ഹോണര്‍ ചെയ്യുന്നത്, അത് വെച്ചെന്നെ ബ്ലാക്ക് മെയില്‍ ചെയ്യാനും, കള്ള് കേറ്റിയാല്‍ സ്വന്തം അപ്പന്റെ ചീത്ത കേള്‍ക്കും എന്നുമുള്ള ഒരൊറ്റ കാരണത്താലാണ്.

കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞ ആദ്യ സമയത്ത് എന്നെ എല്ലാ വീക്കെണ്ടിലും മൂന്ന് ദിവസവും സിനിമക്ക് കൊണ്ട് പോവുകയും വെളിയില്‍ ഹോട്ടലില്‍ നിന്ന് ഭക്ഷണം മേടിച്ചു തരുകയും തുടങ്ങിയ റൊമാന്റിക്ക് കാര്യങ്ങള്‍ യാഷ് ചോപ്രാ പോലെ വളരെ അച്ചട്ടായി ചെയ്തുപോന്നിരുന്നു. എനിക്കൊരു സംശയവും തോന്നിയില്ല എന്നു മാത്രമല്ല, ഇത്രേം നല്ലൊരു കെട്ടിയോനെ തന്നതില്‍ രണ്ട് നന്മനിറഞ്ഞ മറിയം കൂടി ചൊല്ലുമായിരുന്നു.

പക്ഷെ, അതിന്റെ ദുരുദ്ദേശ്യം മനസ്സിലാക്കിയത് പിന്നേം കുറച്ചു നാളുകള്‍ക്ക് ശേഷമാണ്. വെയിറ്ററോട് പുള്ളിക്കാരന്‍ ഭംഗിയുള്ള ഗ്ലാസ്സില്‍ കുടയൊക്കെ വെച്ച നീല നിറവും ചുവപ്പുമുള്ളത് ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്യുകയും എനിക്ക് പ്ലെയിന്‍ വാട്ടര്‍ ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്യുകയും ചെയ്യും. അതെന്താ‍ എനിക്കതു ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്യാത്തെ എന്ന് ചോദിക്കുമ്പൊള്‍, ഏടീ ഇത് കോക്കിനേക്കാളും വേസ്റ്റ് സാധനമാ എന്നു പറയുകയും, കോക്കോ സോഡായോ കുടിക്കാത്ത എന്നെ സുഖമായി ആങ്ങിനേയും കുറേ നാള്‍ പറ്റിച്ചു പോന്നു.

പക്ഷെ, ഇപ്പോഴും കേക്കുണ്ടാക്കാന്‍ ഞാന്‍ കൂട്ടുകാരോടൊ ബന്ധുക്കളോടൊ കുറച്ച് റം അന്വേഷിക്കുമ്പോള്‍ എവിടുന്നോ പകുതി ഒഴിഞ്ഞ റമ്മോ ബ്രാണ്ടിയോ വിസ്കിയുടേയോ കുപ്പികള്‍ വീട്ടില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടാറുണ്ട്. അതെവിടുന്നാ എന്നു മാത്രം എനിക്ക് ഇതു വരേയും മനസ്സിലായിട്ടില്ല. കൂട്ടുകാരന്റെ വീട്ടിലെ കുപ്പികള്‍ എന്ന യാതൊരു കൂസലുമില്ലാത്ത ഉത്തരം ഞാന്‍ പ്ലീസ് എന്റെ മനസ്സമാധാനത്തിനു വേണ്ടിയെങ്കിലും വിശ്വസിക്കട്ടെ.