പണ്ടൊക്കെ...

പണ്ടൊക്കെ എന്തു സുഖമായിരുന്നു. ഒരു ടെന്‍ഷനും ഇല്ല. എഴുതും പോസ്റ്റ് ചെയ്യും. അക്ഷരത്തെറ്റ് തിരുത്തണമെന്നു പോലുമില്ല. അതിനിപ്പൊ ഇത് ആരാ വായിക്കണേ എന്നാണ്? നാലും രണ്ടും എട്ടു പേര് വായിക്കുന്നതിനു ഇത്ര കഷ്ടപ്പെടണ്ടല്ലോ. ചുമ്മാ എഴുതും, അത് കഥയാവും. എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പൊ കൈ വേദനിക്കും, നിറുത്തും, അപ്പൊ അത് കഥയുടെ എന്റിങ്ങ് ആവും. മറ്റെവിടെയെങ്കിലും വായിച്ചത് രണ്ട് വരികൂടി ചേര്‍ത്ത് എഴുതി വെച്ച് അക്ഷരത്തെറ്റു തിരുത്തിയാല്‍ അത് ലേഖനവും ആവും. നല്ല സുഖം. അങ്ങിനെ തുടര്‍ന്നോണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ ആളുകള്‍ വിമര്‍ശിക്കാന്‍ തുടങ്ങി, ‘ഇഞ്ചി എന്നെ ഈ പോസ്റ്റില്‍ നിരാശപ്പെടുത്തി’ എന്നതായിരുന്നു അതിന്റെയൊക്കെ മെയിന്‍ മെസ്സേജ്. ഏ? അപ്പൊ അതിനു മുന്‍പ് ഇവരെയൊക്കെ സാറ്റിസ്‌ഫൈ ചെയ്തിരുന്നോ? ഇപ്പൊ ഇപ്പൊ ടെന്‍ഷന്‍ ആയി. ശ്ശെടാ, എന്തെങ്കിലും എഴുതിയിട്ടാല്‍, എത്ര പേര് നിരാശപ്പെടും? ഇപ്പൊ പോസ്റ്റൊക്കെ ഡ്രാഫ്റ്റില്‍ കിടക്കുന്നു രണ്ട് മൂന്ന് ദിവസം. എനിക്കത് കാണുമ്പോ പോസ്റ്റിനോട് എന്തോ പാതകം ചെയ്ത് അതിനെ തുറന്ന് വിടാണ്ട് അടച്ചിട്ടിരിക്കണ പോലെയാണ്. ഡ്രാഫ്റ്റില്‍ കിടക്കുമ്പോ അക്ഷരത്തെറ്റെങ്കിലും തിരുത്താന്‍ തോന്നും. ആകെ മെച്ചപ്പെട്ടത് അതു മാത്രമാണ്. പണ്ടൊക്കെ എന്തു സുഖായിരുന്നു. ആരേയും നിരാശപ്പെടുത്തിയിരുന്നില്ല.

എന്തിനാ എഴുതണേ എന്ന് ആരോ എപ്പോഴോ ചോദിച്ചിരുന്നു.
ഞാന്‍ പറഞ്ഞു സ്നേഹിക്കാനാണെന്ന്, പ്രതികരണം എനിക്ക് സ്നേഹമാണ്.

ചങ്ക്

ഇന്നലെയാണ് ചങ്ക് കഴച്ച് നീറിയ വേദനയോടെ ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ചാലോ എന്ന് ഓര്‍ത്തത്.
ഇന്ന് ഞാന്‍ എപ്പോഴോ ചങ്ക് പറിച്ചെടുത്ത് അതിനെ നോക്കി പരിഹസിച്ചു ഒരുപാട് ചിരിച്ചു.
ഒന്നും തിരിച്ച് പറയാനാവാതെ അത് പിടഞ്ഞ് കൊണ്ടേയിരുന്നു.

അങ്ങിനെയാണ് വീണ്ടും ജീവിക്കാമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങിയത്.

ട്രാഫിക്ക് ലൈറ്റ്

അമര്‍ചിത്രകഥകളില്‍ തൃക്കണ്ണുള്ള സംഹാരമൂര്‍ത്തിയെക്കുറിച്ച് വായിച്ചിട്ടുണ്ട്
വഴിനീളെ തൃക്കണ്ണുകളുടെ നിര കോലുകെട്ടി സര്‍ക്കാര്‍ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുമുണ്ട്
കണ്ണു ചിമ്മി അനായാസേന അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന മരണവും അപകടവും -
താനൊരു ദൈവമാണെന്ന് എപ്പോഴെങ്കിലും തോന്നിച്ചിട്ടുണ്ടാവുമോ?

ഇടുങ്ങിയ വഴികളില്‍ ദര്‍ശനത്തിനായി അനുസരണയോടെ നിരനിരയായി നീങ്ങുന്നതിലും ഭേദം
തുറസ്സായ പുല്‍മേടകളില്‍ കാല്‍നടയായ് മാത്രം സഞ്ചരിച്ചാല്‍ മതിയെന്ന് ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചത്
ട്രാഫിക്ക് ലൈറ്റിന്റെ ഈയൊരു അഹംഭാവം ഒന്ന് കൊണ്ട് മാത്രമാണ്!

(നിരാശയുടെ കയം അളക്കാന്‍ ഒരു കൂട്ടുകാരിയെ പറഞ്ഞു വിട്ടതാണ്, അവളിതുവരേയും തിരിച്ച് എത്തിയിട്ടില്ല)