ഒരു സ് നോര്‍‍ക്കെലിങ്ങ് വിവരണം

അങ്ങിനെ ഞാനും ഒരു സ് നോര്‍‍ക്കെലിങ്ങിനു (snorkeling) പോയി.

എന്റെ ഒരു പാടു നാളത്തെ ആഗ്രഹം ആയിരുന്നു. അതു എങ്ങിനെയാ, ഇവിടുത്തെ ആണ്‍ സംഘത്തിന്റെ പ്രധാന വിനോദം, കള്ളു കുടി,ചീട്ട് കളി പിന്നെ ആ പൊട്ട റ്റ്യൂബില്‍ വരുന്ന സകലമാന കളിയും കാണല്‍. ഇവരു കൊണ്ടു പോകാതെ, ഒറ്റക്കു പോകുവാന്‍ നമ്മള്‍ സാ(നാ)രീ വര്‍ഗ്ഗത്തിനു പറ്റൂല്ലല്ലൊ.

പക്ഷെ അവസാനം, നിവൃത്തിയില്ലാതെ ഞങ്ങള്‍ പെണ്ണുങ്ങള്‍ കൂടി ഒരു കടുത്ത തീരുമാനം എടുത്തു. അടുക്കള പൂട്ടും എന്നു! അതില്‍ വീഴാത്ത, കല്യാണം കഴിഞ്ഞ ഒരൊറ്റ ആണുങ്ങളേയും ഞാന്‍ ഇന്നേ വരെ കണ്ടിട്ടില്ല.

എനിക്കു കടല്‍,വെള്ളം, നീന്തല്‍ ഒക്കെ വളരെ ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യമാണു. പക്ഷെ, ഇവിടെ ഒക്കെ നീന്തല്‍ കുളത്തില്‍ സ്വിമ്മിങ്ങ് സൂട്ടിടണം എന്നു നിര്‍ബന്ധം ഉള്ളതു കൊണ്ടും, അതു ധരിക്കാന്‍ ചമ്മല്‍ ഉള്ളതുകൊണ്ടും, എല്ലാവരും നീന്തുന്നതു നോക്കി കരക്കിരുന്നു വെള്ളമിറക്കുകയേ നിവൃത്തി ഉള്ളൂ. പക്ഷെ, സ് നോര്‍‍ക്കെലിങ്ങിനു അങ്ങിനെ ഒന്നും നിര്‍ബന്ധമില്ല. കടല്‍ അല്ലെ, കടലില്‍ സൂട്ട് ഇടണം എന്നു എവിടേയും എഴുതി വെച്ചിട്ടും ഇല്ല. അവരുടെ ഓഫീസില്‍ വിളിച്ചു ചോദിച്ചപ്പോള്‍, നിങ്ങള്‍ക്കു ഇഷ്ടമുള്ളതു എന്നു പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ ഉടനെ പോയി ഒരു കാപ്രി പാന്റ്സും,ട്ടി ഷര്‍ട്ടും മേടിച്ചു. കോട്ടണ്‍ അല്ല, Nylon-ന്റെ. വെള്ളത്തില്‍ നനഞ്ഞു ദേഹത്തു ഒട്ടിപിടിച്ചു ഇരിക്കാത്ത തരത്തില്‍ ഉള്ള വസ്ത്രം ആണു നല്ലതു.
സ്പീഡ് ബോട്ടില്‍ യാത്ര പുറപ്പെടുന്നു

കീ ലാര്‍‍ഗോയില്‍ ഉള്ള ജോണ്‍ പെന്നെ സ്റ്റേറ്റ് പാര്‍ക്കില്‍ ആണു ഞങ്ങള്‍ പോയതു. അമേരിക്കയുടെ ഒരേയൊരു ജീവനുള്ള കോറല്‍ റീഫ് സ്ഥലമാണു ഇതു. ഇവിടത്തെ സ് നോര്‍‍ക്കെലിങ്ങ് , ദിവസവും മൂന്നു നേരം ആണു. കാലത്തെ ഒന്‍പതു മണിക്കുള്ളതിനാണു ആളു കുറവു, വെള്ളം കുറവു, ഒഴുക്കു കുറവ്, പൈസായും കുറവു. ആദ്യമായിട്ടു പോകുന്നവര്‍ക്ക് ഈ സമയം ആണു വളരെ നല്ലതു. പല പല കമ്പനികള്‍ ഇവിടെ ഫ്ലോറിഡായില്‍ ഇതു നടത്തുന്നുണ്ടു.
തയ്യാറെടുപ്പു

അങ്ങിനെ അതിരാവിലെ തന്നെ ഞങ്ങള്‍ ഒരു സംഘം ആളുകള്‍ മൂന്നു കാറുകളിലായി പുറപ്പെട്ടു. ഞങ്ങള്‍ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്തു നിന്നു ഒരു നൂറ്റിയിരുപതു മൈലോളം ഉണ്ടു. ഹൈവേ ഐ-75 കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ ഒരു ലെയ്ന്‍ മാത്രമുള്ള ട്രാഫിക്ക് ലൈറ്റുകളുള്ള വഴിയാണു. അതുകൊണ്ടു ഒരു മൂന്നു മണിക്കൂര്‍ സമയം എടുക്കും കീ ലാര്‍‍ഗൊ വരെ എത്താന്‍. 8.15 നു റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യണമെന്നു അവര്‍ പറഞ്ഞിരുന്നതു കൊണ്ടു, കാലത്തെ ഒരു ചായയും കുടിച്ചു, അഞ്ചു മണിക്കു തന്നെ പുറപ്പെട്ടു.

തലേ ദിവസം തന്നെ അവരുടെ ഓഫീസില്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നതുകൊണ്ടും, ഞങ്ങള്‍ പത്തു പേരില്‍ കൂടുതല്‍ ഉണ്ടായിരുന്നതു കൊണ്ടും, പിന്നെ അവരുടെ വെബ് പേജില്‍ വില തെറ്റായി എഴുതിയിരുന്നതു കൊണ്ടും, ഞങ്ങള്‍ക്കു $24.99 രൂപ ഒരാള്‍ക്കു വീതം നിരക്കില്‍ ട്ടികറ്റ് കിട്ടി . അല്ലെങ്കില്‍ സാധാരണ $29.99 ആയിരുന്നു വില. അതു കൂടതെ തന്നെ, $6 ഒരാള്‍‍‍ക്കു വീതം, സ് നോര്‍‍ക്കെലിങ്ങിന്റെ സാമഗ്രികള്‍ക്കു വാടക ആയും കൊടുക്കണം.

പ്രാതലിനു സമയം കിട്ടിയില്ലെങ്കിലൊ എന്നു കരുതി, കുറച്ചു ഇഡ്ഡലിയും സാമ്പാറും ഞാന്‍ പൊതിഞ്ഞു എടുത്തിരുന്നു. അല്ലെങ്കില്‍ വെള്ളത്തില്‍ ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ ഈ ആണുങ്ങളെല്ല്ലാം കൂടി അവിടെ കാണുന്ന വല്ലോ മീനും ഒക്കെ പച്ചനെ ശാപ്പിട്ടാല്ലൊ? എന്തായാലും അതു കുരുത്തമായി. കഴിക്കാന്‍ നിര്‍ത്തിയിരുന്നെങ്കില്‍ ഉറപ്പായിട്ടും സമയത്തിനു അവിടെ എത്തി ചേരാന്‍ പറ്റുകയില്ലായിരുന്നു. ഇഡ്ഡലി എടുത്ത കാര്യം ഞാന്‍ കാറില്‍ കയറിക്കഴിഞ്ഞിട്ടേ പറഞ്ഞുള്ളൂ. തലേദിവസമേ പറഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കില്‍, “ഏ, ഇഡ്ഡലിയോ, നമ്മളെന്താ പട്ടന്മാരാ? വല്ലൊ ചപ്പത്തിയൊ ബീഫോ ഉണ്ടാക്കൂ” എന്നു എല്ലാവരും ഓര്‍ഡര്‍ തരുമായിരുന്നു.

ചുവപ്പും വെള്ളയും നിറമുള്ള സ് നോര്‍‍ക്കെലിങ്ങ് ഓഫീസില്‍ ഞങ്ങള്‍ എട്ടു മണിക്കു എത്തിച്ചേര്‍ന്നു. ഓഫീസ് എന്നു പറയാന്‍ ഒക്കുകേല, ഒരു ചെറിയ കട. അവിടെ പൈസ അടച്ചു, രസീതു വാങ്ങി. ബോട്ട് നിര്‍ത്തി ഇട്ടിരിക്കുന്ന കടലിടുക്കില്‍ ഒരു രണ്ട് മൈല്‍ കൂടി സഞ്ചരിക്കണം. ബോട്ടിന്റെ അരികില്‍ എത്തിയപ്പോഴെക്കും എല്ലാവര്‍ക്കും വിശപ്പിന്റെ വിളി ആയി. വണ്ടി പാര്‍ക്ക് ചെയ്തു, ഇഡ്ഡലി എല്ലാം നിമിഷ നേരം കൊണ്ടു അപ്രത്യക്ഷമാക്കി.

കൃത്യം ഒന്‍പതു മണിക്കു ബോട്ടു പുറപ്പെട്ടു. ബോട്ടെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ ഒരു മുപ്പതു പേര്‍ക്ക് കഷ്ടി ഇരിക്കുവാന്‍ പറ്റുന്നതു. ഞങ്ങള്‍ യാത്രക്കാരെല്ലാം കൂടി ഒരു മുപ്പത്തഞ്ചു പേരോളം ഉണ്ടായിരുന്നു. ബോട്ടിനാകട്ടെ നല്ല വേഗതയും. അപ്പൊ ഇതിനെയാ അല്ലെ സ്പീഡ് ബോട്ടെന്ന് വിളിക്കാ എന്നുള്ള എന്റെ ന്യായമായ സംശയത്തിനു ഒരു നോട്ടം കൊണ്ടു ഭര്‍ത്താവിന്റെ അടുത്തുന്നു ശരിയായ ഉത്തരം കിട്ടി. ഞാന്‍ ഇന്നേ വരെ അതു പോലത്തെ ഒരണ്ണത്തില്‍ കയറിയിട്ടില്ലായിരുന്നു, പിന്നെ എങ്ങിനെയാ എനിക്കു അറിയാ? മമ്മൂട്ടി ഒക്കെ ദുബായ് സിനിമയില്‍ പോകുന്ന പോലത്തെ നല്ല വെളുത്ത സുന്ദരന്‍, വളരെ അധികം സ്പീഡുള്ള ബോട്ടു. കടലിന്റെ നീല വെള്ളം, ഒരു വാലു പോലെ വെള്ള നിറത്തില്‍ പതച്ചു തെറിപ്പിച്ചുകൊണ്ടു വളരെ വേഗതയില്‍ ഞങ്ങളുടെ ബോട്ട് കടലില്‍ കൂടി യാത്രയായി.

മൊത്തം രണ്ടര മണിക്കൂര്‍ ആണു പരിപാടി. കടലില്‍ കൂടി തന്നെ ഒരു വശത്തോട്ടു മാത്രം ഒരു അര മണിക്കൂര്‍ യാത്ര ഉണ്ടായിരുന്നു . കരയെ തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ പതുക്കെ പതുക്കെ അപ്രത്യക്ഷമാവുന്നതു കാണാമായിരുന്നു. കര ഇങ്ങിനെ ചെറുതായി വരുന്നതു കണ്ടപ്പോള്‍ എനിക്ക് അതിനു മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന ധൈര്യം ഒക്കെ ചോര്‍ന്നു പോവുമ്പോലെ ഒരു തോന്നല്‍. വീട്ടീന്ന് പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചോണ്ടല്ലെ,കര്‍ത്താവേ, ഞങ്ങള്‍ ഇറങ്ങ്യേ ? 91-ആം സങ്കീര്‍ത്തനം ചെറുതായിട്ടു ഒന്നു ഓര്‍ത്തു നോക്കി.

അപ്പോഴേക്കും മനുഷ്യന്റെ ഭയം കൂട്ടുവാന്‍ വേണ്ടി, എങ്ങിനെയാ ഇതൊക്കെ ദേഹത്തു വെച്ചു കെട്ടേണ്ടതെന്നും, എങ്ങിനെയാ മുങ്ങേടതെന്നും ബോട്ടിലെ ജീവനക്കരന്‍ വിശദീകരിച്ചു തുടങ്ങി. എല്ലാവര്‍ക്കും ലൈഫ് ജാക്ക്റ്റ് ഉണ്ടു. പിന്നെ കാലില്‍ ഇടുന്ന കറുത്തെ വലിയ കാല്‍പ്പാദം പോലെ ഫ്ലിപ്പേര്‍സ്. കൈ തീരെ അനക്കാതെ നേരെ വെച്ചു, ദേഹവും നേരെ ഒരു വര പോലെ കമിഴ്ന്നു കിടന്നു, കാലു കൊണ്ടു മാത്രം തുഴഞ്ഞു പോകാണം. അതിനെയാണത്രെ സ് നോര്‍‍ക്കെലിങ്ങ് എന്നു പറയുന്നതു. മുഖത്തിടാന്‍ കണ്ണാടിപോലെ ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു മുഖം മൂടിയും തരും. വായില്‍ നമ്മള്‍ ഒരു റ്റ്യൂബ് കടിച്ചു പിടിക്കണം, എന്നിട്ട് വായില്‍ കൂടി ശ്വാസം വലിക്കണം. ഈ മൂടി ഇടുമ്പോള്‍ നമ്മള്‍ ചിരിക്കുകയോ, കരയുകയോ, സംസാരിക്കുകയോ, എന്റെ കാര്യത്തില്‍ പേടിച്ചു നിലവിളിക്കുകയോ ചെയ്യരുതു. അങ്ങിനെ മുഖത്തെ പേശികള്‍ ചെറുതായി പോലും അനക്കിയാല്‍ മുഖം മൂടിയില്‍ വെള്ളം കയറും. നടുക്കടലില്‍ മുഖത്തെ മേക്കപ്പ് മാഞ്ഞ് പോകുന്ന അവസ്ഥ ഒന്നു ഓര്‍ത്തു നോക്കിക്കെ?
കാഴ്ച കാണുവാന്‍

“ബോട്ടില്‍ നിന്നു നൂറടിയേ ഞങ്ങള്‍ക്കു നിങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കേണ്ട കാര്യമുള്ളൂ”, എല്ലാ നിര്‍ദ്ദേശവും തന്നിട്ട് അവസാനം ആ മാന്യ ദേഹം അങ്ങിനെ ഒരു വിളമ്പരവും നടത്തി. അതു ശരി! അപ്പൊ അതാണല്ലെ, “നിങ്ങള്‍ ചത്താല്‍, നിങ്ങടെ വീട്ടുകാര്‍ക്ക് പോയി” എന്നും പറഞ്ഞ് എല്ലാവരെക്കൊണ്ടും ഒരു ഫോം ഓഫീസില്‍ വെച്ചു ഒപ്പിടീച്ചു മേടിച്ചതു. കാശ് മേടിക്കന്‍ നേരത്തു അവിടെ ചിരിച്ചോണ്ടു നിന്ന ആ രണ്ടു മദാമ്മമാരേം നോക്കാന്‍ ട്ടൈം അലോക്കേറ്റ് ചെയ്തതു കൊണ്ടു ,
കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ആണ്‍ പിറന്ന ഒറ്റ ആളും അതൊന്നു വായിച്ചു നോക്കാന്‍ പോലും മിനക്കെട്ടില്ല.

സ് നോര്‍‍ക്കെലിങ്ങ് പഠിക്കുന്നു

എന്തായാലും ഈ അവസാന വിളമ്പരം കേട്ടപ്പോല്‍, പെണ്ണുങ്ങള്‍ എല്ലാം കൂടി അന്യോന്യം സ്വല്പം ഭീതിയോടെ നോക്കി. എന്നാല്‍, ഇഡ്ഡലിയില്‍ ഭൂരിഭാഗവും അകത്താക്കിയോര്‍ക്ക് യാതൊരു കുലുക്കവുമില്ല. അതു എങ്ങിനെയാ? ആ വിളംബരം കേട്ട ഉടനെ, അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന മദാമ്മമാരെല്ലാം സ്വിം സൂട്ടിലേക്ക് മാറുവാന്‍ തുടങ്ങി. ആ ബോട്ടിന്റെ ഡ്രൈവറും ഡൈവറുംമായ ആള്‍ സ്വിംസ്യൂട്ടിട്ട മദാമ്മമാരോടു ബോട്ടിന്റെ മുകളിലേക്കു വരുവാന്‍ ക്ഷണിച്ചു.
എന്തായാലും,അതൊരു കാഴ്ച തന്നെ ആയിരുന്നു. ശരിക്കും ഒരു ജേംസ് ബോണ്ട് സിനിമ പോലെ. പെന്‍സില്‍ പോലെ ഇരിക്കുന്ന പത്തു സുന്ദരി മദാമ്മകള്‍ സ്വിംസൂട്ടില്‍, അവരുടെ ചെമ്പന്‍ മുടി കാറ്റില്‍ പറത്തി.....അങ്ങിനെ ഒരു അരമണിക്കൂര്‍ സഞ്ചാരത്തിനു ശേഷം ജേംസ് ബോണ്ട് ബോട്ടു, കര ലവലേശം കാണാന്‍ പറ്റാത്ത നടുക്കടലില്‍ നങ്കൂരമിട്ടു. ഒരു 7 മൈലോ അതില്‍ കൂടുതലോ കരയില്‍ നിന്നു പോന്നിട്ടുണ്ടാവണം. ഇനി ഞാന്‍ ഒന്നു പോയി നോക്കട്ടെ അമ്മേ?

ഇതിനിടയില്‍ നമ്മുടെ കാലില്‍ ഫ്ലിപ്പറും, മുഖം മൂടിയും, ദേഹത്തു ചെറിയ ഒരു മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള ലൈഫ് ജാക്കെറ്റും പിടിപ്പിക്കുവാന്‍ നിര്‍ദ്ദേശം കിട്ടി. ആദ്യമായി ഇതു ചെയ്യുന്നോര്‍ക്കു കൈ അനക്കാതെ ഇരിക്കുവാന്‍ തെര്‍‍മൊക്കോളിന്റെ നീളത്തിലുള്ള ഒരു കുഴലും. ആദ്യമായി ഇറങ്ങുന്നവര്‍, ബോട്ടിന്റെ അരികില്‍ കെട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു കയറില്‍ പിടിച്ചു പ്രാക്സ്ട്ടീസ് ചെയ്യണം. ഉപ്പ് വെള്ളമായതിനാലും ലൈഫ് ജാക്കറ്റില്‍ കാറ്റു നിറച്ചിരുന്നതിനാലും, മുങ്ങി പോവില്ലാന്നു ജേംസ് ബോണ്ട് ചേട്ടന്‍ ഇടക്കു ഇടക്കു ഞങ്ങളുടെ വെപ്രാളം കണ്ടു ബോട്ടില്‍ നിന്നു വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. താ‍ഴ്ച ഒരു പത്തു അടിയില്‍ കൂടുതല്‍ കാണും. അയാള്‍ക്കു അതു പറയാം, അയാള്‍ ബോട്ടില്‍ സുഖാ‍യിട്ടു ഇരിക്കുവല്ലേ എന്നാണു എനിക്കന്നേരം വെള്ളത്തില്‍ കിടന്നു കൈകാല്‍ ഇട്ടു അടിച്ചോണ്ടു ഇരുന്നപ്പോള്‍ തോന്നിയതു.

ഇതില്‍ ഏറ്റവും തമാശ, പേടിച്ചു അരണ്ടിരുന്ന പെണ്ണുങ്ങളും നീന്തല്‍ കുറേശ്ശെ മാത്രം അറിയാമായിരുന്ന കുട്ടികളും, ഒരു പത്തു പതിനഞ്ചു മിനുട്ടു കൊണ്ടു സംഗതി പഠിച്ചെടുത്തു. നീന്തല്‍ നല്ലവണ്ണം അറിയാമായിരുന്ന എല്ലാ ആണുങ്ങളും വെള്ളത്തില്‍ കിടന്നു കരണം മറിയുന്ന കണ്ടു, ജേംസ് ബോണ്ട് ആണുങ്ങളോടു ബോട്ടിലേക്കു തിരിച്ചു കയറാന്‍ നിര്‍ദ്ദേശിച്ചു. അയാള്‍ എല്ലാവരോടും സംസാരിക്കരുതു എന്നു പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ കൂടെ വന്ന എല്ലാ ആണുങ്ങള്‍ക്കും എപ്പോഴും എല്ലാം ‘അറിയാവുന്നതു’ കൊണ്ടും, ജേംസ് ബോണ്ട് ചേട്ടനോടു തോന്നിയ ഒരു ചിന്ന അസൂയ മൂലവും അവര്‍ അയാള്‍ പറയുന്നതിനു നേരെ തല തിരിച്ചു, വലിയ വായില്‍ സംസാരിച്ചും, ഭാര്യമാരെ കടലില്‍ കിടന്നു മര്യാദ പഠിപ്പിക്കലും ആയിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു മുഖം മൂടിയില്‍ വെള്ളം കയറി അവര്‍ക്കു ശ്വാസം മുട്ടി അവര്‍ വെപ്രാളപ്പെട്ടു പോയി.

എന്തായാലും അവര്‍ അവിടെ കിടന്നു കൈകാലിട്ടു അടിക്കട്ടെ എന്നു തീരുമാനിച്ചു, ഞങ്ങള്‍ പെണ്ണുങ്ങളും പിള്ളേരും കൂടി സ് നോര്‍‍ക്കെലിങ്ങ് ചെയ്യുവാന്‍ തുടങ്ങി. ഒരു അന്‍പതു അടി നീന്തിയാലെ, ഈ കോറല്‍ റീഫ് ഉള്ള സ്ഥലത്തെക്കു എത്തൂ. കാലത്തെ കഴിച്ച ഇഡ്ഡലിക്കു മനസ്സില്‍ എല്ലാവരും അന്നേരം നന്ദി പറഞ്ഞു കാണും.ആണുങ്ങള്‍ക്കും പറ്റും ഇതു

വളരെ പതിയെ, ദേഹം ഒരു നേര്‍ വര പൊലെ നേരെ വെച്ചു, കൈകള്‍ മുന്നിലോട്ടു അനക്കാതെ നിര്‍ത്തി, കടലിന്റെ അടിത്തട്ടിലോട്ടു നോക്കി, വായില്‍ കൂടി ശ്വാസം വിട്ട്, കാലുകള്‍ കൊണ്ടു പതുക്കെ തുഴഞ്ഞു, ഞങ്ങള്‍ അങ്ങിനെ നീന്തി തുടങ്ങി. എത്ര ഭംഗിയുള്ളതു കണ്ടാലും,എത്ര പേടിപ്പിക്കുന്ന, പ്രത്യേകിച്ചു ഭീകരമായ മീനിന്റെ മുഖം കണ്ടാലും മിണ്ടരുതു എന്നയാള്‍ പ്രത്യേകം ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചിരുന്നു. അതാണു സ് നോര്‍‍ക്കെലിങ്ങിന്റെ പ്രത്യേകതയും. നമ്മള്‍ പതിയെ വീക്ഷിക്കണം. ഒരു മീന്‍ പോലെ ആവണം.

അങ്ങിനെ ഒരു മുപ്പതു അടി പോയി കാണും, അപ്പോള്‍ ഒരു കൂട്ടം നീല മീനുകള്‍ എന്നെ നോക്കി അറ്റെന്‍ഷന്‍ പോസില്‍ നില്‍ക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി, വെറും കയ്യെത്തും ദൂരത്തു. ഒന്നിനേയും തൊടരുതെന്നും ഇതൊരു നാഷണല്‍ പാര്‍ക്കാണെന്നും നിര്‍ദ്ദേശം കിട്ടിയിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു വെറുതെ അവരേയും നോക്കി ഞാനും അങ്ങിനെ ഒരു തടിക്കഷണം പോലെ കിടന്നു. എന്നെ കണ്ടു ബോറടിച്ചിട്ടാണു എന്നു തോന്നുന്നു, കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍, അവര്‍ എന്നെ വ്യൂവിങ്ങ് നിര്‍ത്തി, ഒരു പാമ്പ് ഇഴഞ്ഞു പോവുന്ന പോലെ, എന്നാല്‍ വളരെ വേഗത്തില്‍ എങ്ങോട്ടൊ പൊയി. ഞാന്‍ വീണ്ടും മുന്നോട്ടു നീന്തി. ചെറിയ ചെറിയ പല പല നിറത്തിലുള്ള ചെറിയ ഭംഗിയുള്ള കുന്നുകളും, സ്റ്റാര്‍ഫിഷും ഒക്കെ കാണുവാന്‍ തുടങ്ങി. ഡിസ്ക്കവറി ചാനലില്‍ ഇതൊക്കെ കാണുമ്പോള്‍ ടി.വി യുടെ ഉള്ളിലോട്ടു കയറി പോവാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടു.

എന്റെ ആഗ്രഹം പോലെ,ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ കണ്ടിരുന്നതിനേക്കളും ഒരു ആയിരം ഇരട്ടി ഭംഗിയായി, അങ്ങിനെ ഞാന്‍ അവരുടെ കൂടെ ഒഴുകി. മീന്‍ കൂട്ടങ്ങള്‍ വന്നും പോയും ഇടക്കു ഇടക്കു നിന്നു പോസു ചെയ്തും, നമ്മുടെ ഒപ്പം നീന്തിയും ചെയ്തു പോന്നു. അവരു നമ്മളെയാണൊ ട്ടിക്കറ്റ് എടുത്തു കാണുന്നതു, അതോ നമ്മള്‍ അവരെയാണൊ എന്നു അറിയില്ല. ‘Finding Nemo‘ യിലെ പോലെ അവര്‍ക്കും കാണില്ലെ, ട്ടിക്കറ്റും, മ്യൂസിയവും ഒക്കെ?

ഇടക്കു ഇടക്കു തല പൊക്കി നോക്കി ഞാന്‍ ബോട്ടില്‍ നിന്നും എത്ര ദൂരെയാണു എന്നു എന്നാലാവും വിധം ദൂരം അളക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നൂറടി കഴിഞ്ഞാല്‍ കാര്യം പോക്കു തന്നെ. കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും കുറച്ചു ദൂരം നീന്തിയപ്പോള്‍ തന്നെ ചിതറി പോയിരുന്നു. മീന്‍ തന്നെ തുണ. ഒരു വലിയ നെയ്മീന്റെ പോലെ കണ്ടാല്‍ തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ക്രൂരമായ മുഖമുള്ള ഒരു ഒറ്റയാന്‍ മീന്‍ കുറേ നേരം എന്നെ നോക്കി കൂര്‍ത്ത പല്ലുകള്‍ കാണിച്ചു ചിരിച്ചിട്ടു, എന്റെ നെഞ്ചില്‍ കൂടി ഇടിവാള്‍ വെട്ടിപ്പിച്ചിട്ട് , ‘ഓ! ചുമ്മാ ഞന്‍ ഒന്നു നീന്താന്‍ ഇറങ്ങിയതാ’ എന്ന മട്ടില്‍ പോയി. എന്തായാലും, ഇവളെ സംരക്ഷിച്ചോളാമെ എന്നു വാക്കു കൊടുത്തു എന്റെ അപ്പന്റെ കയ്യില്‍ നിന്നു എന്നെ പറിച്ചെടുത്തോണ്ടു വന്ന‍യാളെ കാണാനില്ല. അതുകൊണ്ടു അലറി വിളിച്ചിട്ടും കാര്യവുമില്ല.
മീനുകള്‍ക്കു ഒപ്പം

കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ തിരിച്ചു നീന്തുവാന്‍ തുടങ്ങി. കിട്ടിയ തക്കം എന്നു വിചാരിച്ചു എല്ലാവരും ബോട്ടുകാരനെ സോപ്പിട്ടു എന്നെ ഇട്ടേച്ചും പോയെങ്കിലൊ? അങ്ങിനെ പകുതി ദൂരം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍, കൈകാല്‍ ഇട്ടു അടിച്ചോണ്ടിരുന്ന ചേട്ടന്മാരെ എല്ലാവരേയും കാണാന്‍ തുടങ്ങി. അവര്‍ റീഫിലോട്ട് എത്തുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
വഴിയില്‍ വെച്ചു കാണുമ്പോള്‍ ഹല്ലോ പറയുന്ന പോലെ കടലില്‍ വെച്ചു ഒരു ഹല്ലൊ, എന്നിട്ടു നേരെ വണ്ടി വളച്ചു അവരുടെ ഒപ്പം നീന്തി ഒരു വട്ടം കൂടി കടല്‍ കാഴ്ചകളില്‍ അലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്നു...

തിരിച്ചു ബോട്ടില്‍ എത്തിയ എല്ലാവരുടെയും മുഖത്തു സ്വര്‍‍ഗ്ഗത്തെ കുറച്ചു നേരം, ചെറിയ ഒരു കിളിവാതിലൂടെ കാണുവാന്‍ പറ്റിയ സംതൃപ്തി. ഞാന്‍ അന്വേഷിച്ച മത്സ്യകന്യകയെ മാത്രം കാണുവാന്‍ പറ്റിയില്ല. അതു അടുത്ത സ് നോര്‍‍ക്കെലിങ്ങിനു ആവട്ടെ.

****

ഇന്ത്യയില്‍ സ് നോര്‍‍ക്കെല്ലിങ്ങ് സൌകര്യങ്ങള്‍.

ഇവിടെ, ഇവിടേയും.