നിസ്സഹായനായ ദൈവം

ദൈവമേ ഇനിയുമീ കള്ളക്കളികള്‍ അവസാനിപ്പിച്ചുകൂടേ?
നിനക്ക് കഴിവില്ലയെന്ന് സമ്മതിച്ചുകൂടേ?
അറിയാതെ പറ്റുന്ന അബദ്ധങ്ങളില്‍
ലോകം നിന്നെ മാറോടണയ്ക്കുമ്പോള്‍
അരുതേയെന്ന് ഒരിക്കല്‍ വിലക്കികൂടേ?

നിന്റെ കൈകളില്‍ അന്നവര്‍ തറച്ചയാണി പതിഞ്ഞിറങ്ങിയിരുന്നുവെന്നും
കുന്തത്താല്‍ മുറിവേല്‍പ്പിച്ചപ്പോള്‍ ഊര്‍ദ്ധ്വശ്വാസത്തില്‍ നീ പിടഞ്ഞിരുന്നുവെന്നും
നിന്നെ ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍പ്പിക്കാമെന്ന് വാക്കരുളിയ പിതാവ്
ഹൃദയവേദനയാല്‍ നിനക്ക് മുന്‍പേ മരിച്ചിരുന്നുവെന്നും
അത്യുച്ചത്തിലൊന്ന് നിലവിളിച്ചുകൂടേ?

പ്രളയമായും തീമഴയായും ഭൂമിപിളര്‍ന്നും
ഇറങ്ങിപ്പോയ നാവ് നിനക്കൊന്ന് ചലിപ്പിച്ചുകൂടേ?
അല്പമെങ്കിലും സത്യസന്ധത കാണിച്ചുകൂടേ?
നീ ദൈവമല്ലേ?



പ്രിയ മരണമേ

പ്രിയ മരണമേ
എത്രമാത്രം പ്രണയിച്ചതാണ് ഞാന്‍
നിന്നെ വരിക്കാന്‍ എത്ര കാത്തിരുന്നതാണ്
വിരഹിച്ചിരുന്ന ദിവസങ്ങളില്‍
നിന്റെ തണുത്ത കരസ്പര്‍ശം കൊതിച്ച്
നിന്റെ ഇമ്പമാര്‍ന്ന നിശബ്ദതയില്‍ ലയിച്ച്

എന്നിട്ട് നീയൊന്ന് എത്തി നോക്കിയത്
ഇപ്പോള്‍, എന്റെ കുഞ്ഞെന്റെയുള്ളില്‍ ശ്വസിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോള്‍
എന്നിലേക്ക് ഒരു പിടി മണ്ണെടുത്തിടുമ്പോള്‍
എന്റെ കുഞ്ഞിനേയും എന്നോടൊപ്പം
ചേര്‍ക്കണം.

ആറടിയുടെ മൌനത്തില്‍
ഞാനവനെയൊന്ന് താലോലിച്ചോട്ടേ!