സ്മൈലി

കമ്മ്യൂണിക്കേഷന്‍ ഈമെയില്‍ വഴിയും മറ്റും അനുദിനം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കേ സംസാരിക്കുമ്പോഴുള്ള മൂഡും അറിയേണ്ടത് ഒരു അത്യാവശ്യകാര്യമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.

മുന്‍പൊക്കെ ഈ പ്രാ‍വിന്റെ കാലേല്‍ കെട്ടിത്തൂക്കി ഓരോന്നൊക്കെ വിടുമ്പോള്‍ മാക്സിമം പ്രാവിനിട്ടേ അടികിട്ടുള്ളൂ. അന്നൊക്കെ ഇഷ്ടം പോലെ പ്രാവൊക്കെ (ഇപ്പൊ ഹിന്ദി സിനിമയില്‍ ലണ്ടന്‍ സീനിലൊക്കെ പ്രാവിനെ കാണാന്‍ പറ്റുന്നുള്ളൂ) ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് അപ്പോഴൊക്കെ ഒരു വെടിക്ക് രണ്ട് പക്ഷി ചത്താലും കുഴപ്പമില്ല. അതൊക്കെ കഴിഞ്ഞു മുത്തുമാലയിട്ടൊക്കെ ഇരിക്കുന്ന രാജാക്കന്മാരുടെ കാലത്ത് മനുഷ്യന്മാരെ ഈ പണിക്ക് വിടുമായിരുന്നു. പക്ഷെ അതിനു മുന്‍പ് എന്തോ ആര്‍ക്കോ ബുദ്ധി തോന്നി സന്ദേശം വഹിക്കുന്നവരെ ദേഷ്യം വന്നാല്‍ തട്ടരുത് എന്നൊരു അഖിലിത നിയമം ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് മേസേജസ് രാജാക്കന്മാര്‍ക്കു കിട്ടുന്നതും, "ഹൂ ഈസ് ദേര്‍! കൊല്ലാ സോ ആന്റ് സോ രാജ്യത്തിലെ പന്നിയെ" എന്ന് ഓര്‍ഡര്‍ ഇടുമ്പോഴേക്കും സന്ദേശവാഹകര്‍ക്ക് ചോറും ചമ്മന്തിയും ബീഫ് വരട്ടിയതും ഒക്കെ കഴിപ്പിച്ചിട്ടേ പറഞ്ഞ് വിടുമായിരുന്നുള്ളൂ.

രാജാക്കന്മാരുടെ കാലമൊക്കെ സ്പീഡില്‍ പോയി. പിന്നെ എഴുത്തായി പോസ്റ്റ്മാനു പണിയുമായി. പോസ്റ്റ്മാന്‍ ഊണൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് നമ്മളീ ഉറക്കം പിടിക്കുന്ന നേരത്ത് വരുന്നത് ഇതുപോലെ കത്ത് വായിച്ച് അങ്ങേര്‍ക്കിട്ട് തെറി കിട്ടണ്ട എന്ന് കരുതിയിട്ടാവും. പിന്നെ എന്തായാലും എഴുതുമ്പോള്‍ ഇന്‍ലെന്റിനു മുടക്കുന്ന കാശല്ലേ എന്ന് കരുതി അതു നെറയേ അകവും പുറവും സൈഡിലും ഒക്കെ കുനുകുനാ എഴുതുന്നതുകൊണ്ടും അവസാനത്തെ വരി "നിന്നെ എനിക്ക് കണ്ണെടുത്താല്‍ കണ്ടൂടാ. പറ്റിയാല്‍ തട്ടും" എന്നാണ് എഴുതുന്നതെങ്കിലും എഴുതി വരുമ്പോള്‍ അമ്മയ്ക്ക് സുഖമാണോ, ചേച്ചിക്കും എന്ന് കരുതട്ടേ. ഇവിടെ പറമ്പിലെ കൃഷിയൊക്കെ ഇത്തവണ എലിയും മൂത്തമകനും കൊണ്ടോയി എന്നൊക്കെ എഴുതിപ്പിടിപ്പിച്ച് വരുമ്പോഴേക്കും വായിക്കുന്ന ആള്‍ക്ക് ആ അവസാനത്തെ വരിയുടെ എഫക്റ്റ് നല്ലോണം കുറഞ്ഞിരിക്കും.

പിന്നെ ഫാക്സ് വന്നൂ. ഇപ്പോഴത്തെ ജോര്‍ജ് ബുഷിന്റെ അപ്പന്റെ കാലത്ത് അമേരിക്കാവില്‍ ഒരു മില്ല്യണ്‍ കുട്ടികള്‍ പട്ടിണിയാണെന്ന് അറിഞ്ഞയുടനെ സദ്ദാം ഒരു ലക്ഷം ഡോളര്‍ ഫാക്സ് അയച്ചു. സദ്ദാം സ്മൈലി ഇട്ടില്ല, അപ്പന്‍ ബുഷ് ഒരു ലക്ഷം ഡോളര്‍ തേടി ഇറാക്ക് മുഴുവന്‍ കുഴിച്ചു. മകനും കുഴിക്കുന്നു. ഒരു സ്മൈലിയുടെ വില കണ്ടോ?

അതാണ് പറഞ്ഞ് വരുന്നത്. അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും സ്വച്ചിട്ട് കളിച്ച് ഇന്റര്‍നെറ്റ് വ്യാപകമായതോടെ, അപ്പൊ അപ്പൊ ചെകിട്ടത്ത് അടികിട്ടുന്നതുപോലെ സന്ദേശം കൈമാറാന്‍ കഴിയുന്നു. അവിടെയാണ് സ്മൈലിയുടെ പ്രസക്തിയും വന്നത്. സംസാരിക്കുന്നതുപോലെയാണ് ഈമെയിലും ചാറ്റും എന്തിനു ബ്ലോഗിങ്ങ് പോലും. പിന്നെ പിന്നെ എന്നൊരു കാര്യമേയില്ല ഇപ്പോഴൊക്കെ. ഇങ്ങോട്ടൊരു തെറി കിട്ടിയാല്‍ അതിന്റെ നൂറിരട്ടി സ്പീഡില്‍ അങ്ങോട്ടും കൊടുക്കും. ഫോണില്‍ ഈ പ്രശ്നം അധികമില്ല. കാരണം ശബ്ദം കേള്‍ക്കുന്നു. "ഹഹ, പോടീ തെണ്ടി" എന്ന് പറയുന്നത് ചിരിച്ചുകൊണ്ടാണ് എന്ന് മനസ്സിലാവും. ഈമെയിലിലോ മറ്റോ ഒരു തമാശ (പ്രത്യേകിച്ചും തമാശ പറയാന്‍ അറിയാത്തവര്‍ മുതല്‍ സ്വയം ഭയങ്കര തമാശക്കാരാണെന്ന് വിചാരിക്കുന്നവര്‍ വരെ) പറഞ്ഞാല്‍ അതിന്റെ തുടക്കത്തിലും അവസാനത്തിലും സ്മൈലി ഇട്ടില്ല്ലെങ്കില്‍ ചിലപ്പോള്‍ അത് വായിക്കുന്നവരുടെ തലേല്‍ ഇടിത്തീ വീണിട്ടാണ് ഇരിക്കുന്നതെങ്കില്‍ "നിന്റെ അഭൌമസൌന്ദര്യത്തില്‍ ഞാന്‍ ഫിറ്റായി" എന്നൊക്കെ എഴുതുന്നതുപോലും തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ടേക്കാം. മാത്രമല്ല, തമാശ അല്ല കാര്യമാണ് പറയുന്നതെങ്കില്‍ പോലും ഒരു സ്മൈലി ഇട്ടാല്‍ ഒരു നഷ്ടവും വരില്ല. A smile is a curve that sets everything straight എന്ന് Phyllis Diller പറഞ്ഞ് വെച്ചിട്ടില്ലേ?

അത് ഒരു നല്ല മൂഡ് ക്രിയേറ്റ് ചെയ്യുന്നു, അപ്പുറത്തത് കിട്ടുന്നവനു നമ്മളെ ബോംബിടാന്‍ ദേഷ്യം ഉണ്ടെങ്കിലും ആ ഇങ്ങിനെ ഒരു സ്മൈലി ഇട്ടവളെ വെറുതേ വിട്ടേക്കാം എന്നൊരു തോന്നല്‍ തോന്നിക്കൂടായ്ക ഇല്ല. പക്ഷെ എന്നും പറഞ്ഞ് ചിലരുണ്ട്, എന്നാല്‍ അങ്ങോട്ട് സ്മൈലിയുടെ ആറാട്ട് നടത്തിക്കളയാം എന്ന് കരുതി കുറേയധികം മഞ്ഞ സ്മൈലിയുടെ ജിഫ് തന്നെ അയച്ചു കളയും, ഹലോ എന്ന് ഒരു വാ‍ക്കേ ഈമെയിലില്‍ ഉള്ളൂവെങ്കിലും ഈ മഞ്ഞ കളറുള്ള പലതരം സ്മൈലിയുടെ പടങ്ങള്‍ ഇട്ടുകളയും. അവരെയൊക്കെ ബോംബിടുക തന്നെ വേണം.

പറഞ്ഞു വന്ന കാര്യം ഇത്രേയേയുള്ളൂ, കീബോര്‍ഡുകളില്‍ നിന്ന് വരുന്ന വാക്കുകള്‍ക്ക് ഭാവമില്ല. അതിനു മുഖത്തിന്റെയോ ശബ്ദത്തിന്റേയോ ഭാവങ്ങള്‍ പകര്‍ത്താന്‍ കഴിയില്ല. വരികള്‍ എങ്ങിനെ വേണമെങ്കിലും വായിക്കപ്പെടാം. ചിലപ്പോള്‍ ഒരു സൌഹൃദം തന്നെ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയെന്നു വരാം. ചിലപ്പോള്‍ ജീവിതകാലം മുഴുവന്‍ തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ടുവെന്നു വരാം. ഒരു കുത്തും ഒരു ബ്രാക്കറ്റും ഇടാന്‍ അധിക നേരം എടുക്കില്ല.

അതുകൊണ്ട്,

:)